Bölüm 3 Ayrılmaya Zorlandı

Cora kalabalık caddede dikildi, arabalar gürültü ve ışık dalgaları gibi yanından akıp gidiyordu.

Hayatı da, geleceği de—ikisi de çoktan mahvolmuştu.

Eğer o ve Matt’in kaderinde ayrılmak varsa, bu telefon konuşması sadece o günü erkene çekmişti.

Sesini sabit tutmaya zorladı. “Anlıyorum. Dediğiniz gibi yapacağım.”

Matt’in annesi memnun bir tonla konuştu. “En doğrusu bu,” dedi ve telefonu kapattı.

Cora başını geriye yasladı; gözyaşlarının bir daha akmamasını diledi.

Ama bedeni titremeyi bırakmıyordu.

Güneşin sıcağı, içindeki soğuğu daha da keskinleştiriyordu.

Her şey dağılıp duruyordu—darbe üstüne darbe.

Artık ayakta duruyormuş gibi yapamazdı.

İşten izin aldıktan sonra küçük bir çanta hazırladı, şehirlerarası otobüse bindi ve kalbi paramparça, içi bomboş halde memleketine doğru yola çıktı.

⸻

Eve dönmenin ona biraz olsun teselli vereceğini sanmıştı.

Ama kapıyı açtığı an, o umut öldü.

“Anası neyse kızı da o! Çöpten çöp çıkar!”

Büyükannesinin sesi kırbaç gibi şaklıyordu. “Bak şu kıymetli kızına—bir adamla otele kaçmış!”

Annesi dizlerinin üstündeydi, titriyordu. Fotoğraflar yere saçılmıştı.

Ailenin reisi Ravi Dev, bir tanesini daha alıp kadının yüzüne fırlattı.

Cora olduğu yerde dondu.

Aileleri Güney’in derinlerinde, küçük ve muhafazakâr bir kasabadandı—dedikoduyu asla unutmayan bir yer.

Açıkçası burası onun gerçek evi bile sayılmazdı.

Dev ailesine evlatlık verilmişti; eski parası, daha da eski gururu olan bir sülaleye.

Annesinin Asyalı kökleri vardı; siyah saçlı, gelenekçi Güneylilerle dolu bu evde Cora’nın altın sarısı saçları onu hedef tahtası gibi öne çıkarıyordu.

Büyükannesi, annesinin kanı “kirlettiğini” hiç affetmemişti.

Şimdi annesi titriyordu; morluklar içindeydi, alnında morumsu bir şişlik kabarıyordu.

“Anne—!” Cora çantasını bırakıp ileri atıldı, annesinin yanına diz çöktü.

“Babaanne, bu sefer ne yaptı? Neden yine ona vuruyorsun?”

Ravi iğrenmiş gibi onlara tepeden baktı.

Masadan bir fotoğraf kaptı, Cora’nın yüzüne şak diye çarptı.

“Sormaya cüret ediyorsun ha? Annen doğru dürüst bir çocuk bile doğuramadı—ilk günahı bu! Ya sen, onun nereden bulup getirdiği evlatlık piç—sen de ondan farksızsın!”

Ravi’nin sesi çığlığa dönüştü. “Bu fotoğraflar bu sabah bana ulaştı! Sen, bir otel odasında yabancı bir adamla aynı yatakta! Pis rezil—Dev adını kirlettin!”

Cora’nın kanı buz kesti.

Titreyen elleriyle bir fotoğraf aldı ve dünya başına yıkıldı.

O fotoğraftaki oydu. O odada. Onunla.

Resim elini yakmış gibi fotoğrafı fırlatıp attı.

“Nasıl… bunları nasıl aldın?”

Sesi çatladı. Nefes alamıyordu.

Fotoğraftaki her şey gerçekti. İnkâr etmenin imkânı yoktu.

“Babaanne…” diye fısıldadı, çaresizce açıklamak istedi ama boğazı düğümlendi.

Annesi güçsüzce araya girmeye çalıştı. “Anne, lütfen, göründüğü gibi değil. Cora—”

“Kes sesini!” Ravi elini masaya indirdi. “Senin karşılık vermeye ne hakkın var? Fotoğraflar yalan söylemez! Bu ailede iki tane yüz karası kadını hak edecek ne yaptım ben?”

Masadan metal bir tepsi kaptı ve onlara doğru fırlattı.

Cora içgüdüyle hareket etti—dönüp bedenini annesinin önüne siper etti.

Tak!

Acı sırtından aşağı alev gibi yayıldı.

“Cora!” Annesinin sesi kırıldı. Kızına sarıldı, gözyaşları sel oldu. “Çok acıdı mı?”

Cora başını salladı; gözleri ıslaktı.

Bu acı, annesinin yıllardır katlandıklarının yanında hiçbir şeydi.

Ravi dudak büktü. “Şu acıklı anne-kız numaranızı bana yedirmeyin.”

⸻

Tam o sırada televizyonda son dakika haberi girdi.

“Bu sabah, Watson Group’un varisi Julian Watson’ın kimliği belirlenemeyen bir kadınla bir otelde geceyi geçirdiği görüntülendi.

Fotoğraflarda odanın darmadağın olduğu, kıyafetlerin her yere saçıldığı görülüyor…”

Ravi televizyona döndü—ve Cora’nın yüzünü gördü.

Öfkesi patladı.

“Seni işe yaramaz sürtük!” diye çığlık attı, bastonunu kapıp onlara doğru savurdu.

“Bu aileyi rezil ettin! Defolun! İkiniz de—evimden defolun!”

Cora buna inanamadı. Skandal televizyondaydı.

Annesi ona sımsıkı tutundu; ikisi de titriyordu. Ravi’nin bastonu defalarca inerken birbirlerini korumaya çalıştılar.

İkisi de karşılık vermeye cesaret edemedi.

Çünkü şimdi bu evden çıkarlarsa, bir daha geri dönüş olmadığını biliyorlardı.

Tam o anda kapı birden açıldı.

“Anne!”

Cora’nın başı hızla kalktı. Gözlerinde umut parladı.

Babası gelmişti.

Ona baktı; yardım için, birinin, herhangi birinin onları savunması için yalvarırcasına.