Bölüm 4 Bu Evden Bıktım
Cora’nın babası kapı eşiğinde donup kalmıştı.
Onlara uzanacak gibi yaptı—sonra yarıda durdu; eli titredi, gözleri kaçtı.
Cora, içindeki son sıcaklığın da çekilip gittiğini hissetti.
Babası bile onları korumayacaksa, burası nasıl bir evdi?
Hep böyleydi—zayıf, özür dileyen, çaresiz. Annesi ne zaman dövülse ya da azarlansa, ya sessizce kenarda durur ya da sonra diz çöküp af dilerdi; ama o af dileyiş hiçbir şeyi değiştirmezdi.
Yeter.
Artık yeterdi.
Bu ev, umudun mezarlığıydı.
Konuşmaya korkan bir baba, dur demeyecek kadar acımasız bir büyükanne ve kaçamayacak kadar kırılmış bir anne.
Babası sonunda acınası bir yalvarış çıkarabildi.
“Anne, lütfen… onları vurmaya devam edersen sana kim bakacak?”
Ravi bağırdı: “Ben daha ölmedim! Kendime bakarım. Onları istemiyorum—defolup gitsinler, bir daha dönmesinler!”
İşte bu kadardı.
Cora o anda kararını verdi: Annesini alıp götürecekti ve bir daha asla geri gelmeyeceklerdi.
Annesini kaldırmak için döndü—ama annesi çoktan yine dizlerinin üstüne çökmüş, Ravi’ye doğru emekliyordu; yaşlı kadının bacaklarına sarılmıştı.
“Anne, bunca yıldır sana ben baktım. Ne olur bizi kapının önüne koyma.”
Ravi onu tekmelemek için ayağını kaldırdı ama annesi daha sıkı tutundu, sesi kırıldı.
“Ne olur, bir kerecik—bizi bağışla! Cora yanlış yaptığını biliyor. Bir daha asla olmayacak!”
Cora, manzaraya baktı—annesinin yerlere kapanmasına, büyükannesinin alaycı sırıtışına, babasının parmaklarının arasında sigarayla sessizce oturuşuna—ve içinde bir şeyin sonunda koptuğunu hissetti.
Kalemezdi.
Tek kelime etmeden açılmamış bavulunu kaptı ve çıktı.
Şehirde hâlâ bir işi vardı. Çalışacak, para biriktirecek ve bir gün geri dönüp annesini alıp götürecekti.
⸻
Uzun otobüs yolculuğunda Cora’nın gözyaşları bir türlü dinmedi.
Telefonu titredi.
“Cora, neler oluyor? Neden aramalarıma cevap vermiyorsun? Burada iyiyim. Bunu görünce beni ara. Seni seviyorum, Matt.”
Cora telefonu öyle sıkı kavradı ki boğumları bembeyaz oldu.
Kalbi öyle acıyordu ki neredeyse nefes alamıyordu.
Ama “ayrılalım” sözleri dudaklarından çıkmayı reddetti.
Dört yıllık bir aşk—tek cümleyle nasıl bitirilirdi?
Aşk, patlatıp yokmuş gibi davranabileceğin bir balon değildi.
O yüzden korkakça saklandı; aramalarını görmezden geldi. Telefonu defalarca çalarken o sessizliğine daha da gömüldü.
⸻
Sonraki birkaç hafta Cora kendini zorla işe verdi.
Morlukları solmuştu ama sırtındaki künt sızı hâlâ duruyordu.
Yine de dikkatini dağıtmaya ihtiyacı vardı.
İşi basitti ama düzenliydi—idari ofistekiler için süt, kahve, meyve suyu sipariş etmek, masaları silmek, dosya taşımak.
Kimde yapmak istemediği fazladan iş varsa, gelip onun üstüne yıkıyordu.
Cora da hiç geri çevirmiyordu.
Geç saatlere kadar kalıyor, hepsini bitiriyor, tek kelime şikâyet etmiyordu.
Seçkin bir üniversite geçmişi olmayan sıradan, mütevazı bir kızdı; Amerika’ya, Asya’ya, Avrupa’ya uzanan uluslararası bir holdingde iş bulduğu için şükrediyordu.
Zaman akıp gitti.
Bitmek bilmeyen koşturmaca acısını köreltti; o gece, sonunda uyandığı bir kâbus gibi gelmeye başladı.
Her sabah çalışma arkadaşlarının masalarına kahve ve meyve suyu bırakıyor, bir gece önce bitirdiği dosyaları düzgünce yerleştiriyor ve kibarca “Günaydın,” diyordu.
Kimse cevap vermiyordu.
Buna da alışmıştı.
⸻
Birden idari birimin müdürü kapıyı çarparak içeri daldı.
“Acil toplantı! Bay Watson yönetim kurulu oturumu çağırdı—herkes, hadi! Cora, sen de!”
Cora şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı, sonra aceleyle peşlerine takıldı.
İş arkadaşları koşarak uzaklaşmadan önce dosyalarını gülüşerek Cora’nın kollarına tıkıştırdı.
Hep böyle yaparlardı—her şeyi ona yıkıp, sonra da paylarına düşeni yapmış gibi salına salına giderlerdi.
Cora şikâyet etmedi.
Başının üstüne kadar yükselen dosya yığınını dengede tutarak asansöre doğru koşturdu; birilerine çarptıkça mırıldanarak özür diledi.
Kapılar açılınca kalabalığın ardından sendeleyerek ilerledi; görüşünü neredeyse kapatan yığını sıkı sıkı tutuyordu.
Koca toplantı salonuna varmalarına daha yarı yol varken biri bağırdı—
“Bay Watson geldi!”
