Hoofdstuk 142

Liams perspectief

Ik zat buiten Conrads ziekenhuiskamer en luisterde hoe hij vocht, smeekte en uiteindelijk van pijn schreeuwde terwijl hij bij Arthur was. Mijn Alkoning. Mijn beste vriend. Mijn broer. En ik kon niets anders doen dan luisteren.

Het werd me allemaal te veel. Ik moest weg. Ik sprint...

Log in en ga verder met lezen