Balans van Licht en Schaduw

Heldin/Rogue POV

"Geweervuur!"

Mompelde ik binnensmonds terwijl de verre schoten door de bomen weergalmden. Bladeren ritselden boven me. Ik zat gehurkt op een tak, verborgen in het bladerdak. Ik mag dan jaren geleden gedwongen zijn mijn roedel te verlaten, maar ze zijn nog steeds mijn familie. Ze zijn nog steeds onschuld. Nou ja, de meesten van hen.

Nadat ik naar de mensenwereld was ontsnapt, trainde ik meedogenloos. Niet om aan te vallen. Niet om te verdedigen. Alleen om te overleven. Maar het horen van geruchten over een Alpha Koning die de troon opeiste, de eerste in 200 jaar, deed me terugkeren om de situatie zelf te beoordelen.

Ik zie in het zwart geklede soldaten als schaduwen richting het roedelcomplex bewegen. "Ze zijn hier," fluisterde ik, terwijl ik het heft van mijn mes vastgreep. "Verdomme tijd ook."

"Ze vallen het complex binnen," hoorde ik een van de Blood Moon roedelleden beneden zeggen. "Bevelen rechtstreeks van de Alpha Koning."

Ik grijnsde. "Dus, de Koning werd het wachten op een uitnodiging eindelijk beu."

De soldaten verspreidden zich, acht bleven buiten terwijl één team het roedelhuis binnenging. Ik liet me geruisloos op de grond zakken en hurkte achter hen neer met mijn mes in de aanslag.

Krak. Eén neer. Dof. Twee neer.

"Vijand—!"

Te laat.

Ik draaide, schopte, ontweek een wilde stoot en ramde vervolgens mijn knie in zijn kruis. Hij viel als een baksteen.

"Domme wolven," mompelde ik. "Alleen maar spieren, geen strategie."

"Grijp haar!" blafte er een.

Drie stormden op me af. Ik maakte een achterwaartse salto over de eerste, landde op mijn voeten, veegde de tweede onderuit en gaf de derde een elleboogstoot.

"Verdomde rogue is snel!"

Er kwam er nog een op me af.

"Jullie jongens leren het ook nooit, hè?" zei ik, terwijl ik onder zijn zwaai door dook en een zuivere trap tegen zijn hoofd landde.

Toen dreunde er een stem over het terrein.

"ALLE SOLDATEN, TERUGTREKKEN."

Ze bevroren. Gewoon zomaar. Gehoorzaamheid die in hun botten was gedrild.

Ik ging rechtop staan, mijn ogen gericht op de gestalte die door de chaos heen stapte.

Hij had uitstraling. Gezag. Macht die de lucht deed buigen terwijl zijn stem weergalmde als donder.

"Ik ben Alpha Koning Conrad. Deze roedel wordt onderzocht wegens mishandeling en schending van de Wet op de Weerwolfrechten. Alpha Blake en zijn familie zullen naar de Royal Moon roedel worden getransporteerd en voor deze misdaden worden berecht."

Blake knielde in zilveren boeien met zijn Luna en zonen. Zijn lip krulde toen hij mij zag.

Het gezicht van de Alpha Koning verzachtte, en een kleine glimlach verscheen op zijn lippen. "Dat was behoorlijk indrukwekkend. Dus, wie mag jij zijn."

"Ze is gewoon een of ander rogue teefje," spuugde Blake.

Krak. Een soldaat stompte hem zo hard dat zijn hoofd opzij zwiepte. Hij kromp jankend ineen op de grond.

Ik grinnikte. "Hij heeft geen ongelijk."

Conrads ogen vernauwden zich. "Je vocht als een getrainde krijger. Wat is je naam?"

"Heb je het niet gehoord?" Ik haalde mijn schouders op. "Gewoon een of ander rogue teefje."

Zijn kaak spande zich aan. "Rogues verdedigen geen roedels. Ze vernietigen ze om macht en controle te verkrijgen."

"Oh?" Ik trok een wenkbrauw op. "Dus, waarom ben jij hier?"

"Ik kwam om te beschermen," zei hij stellig. "We hebben medische zorg en voedsel meegebracht. Jouw roedel zal worden geregistreerd en verzorgd. Als er geen geschikte Alpha wordt gevonden—"

"Zul je handmatig een nieuwe uitkiezen die jou gehoorzaamt?" viel ik hem in de rede.

"Ik wil geen gehoorzaamheid," zei hij. "Ik wil stabiliteit. Veiligheid."

"Voor wolven zoals wij?" Ik lachte koud. "Wij hebben nooit rechten gehad. Praat niet tegen me over je kostbare wet."

Hij deed een langzame stap in mijn richting. "Wat is je naam?"

Ik gromde terug. "Niet geïnteresseerd in binding, Uwe Majesteit."

"Ik ben hier niet om je te domineren."

"Nee?" daagde ik uit. "Waarom noem je jezelf dan Koning? Koningen eisen gehoorzaamheid, nietwaar."

Zijn stem daalde. "Echte Koningen willen alleen loyaliteit en respect."

Ik staarde hem strak aan. "Die worden verdiend, niet geëist."

Een windvlaag blies langs me heen—en droeg mijn geur recht naar hem toe.

Zijn neusvleugels sperden open. Zijn pupillen verwijdden zich. Zijn wolf welde op naar de oppervlakte, gloeiend met zijn gouden blik.

Hij deinsde een halve stap terug. "Mate."

Ik bevroor.

Nee. Absoluut niet.

Hij deed een stap naar voren. "Jij—jij bent—"

"Geen. Schijn. Van. Kans," gromde ik, terwijl ik me omdraaide en naar de bomen sprintte.

"Wacht!"

Dat deed ik niet.

Ik sprong tegen een stam op en sprong van tak naar tak, wild en snel.

"Volg haar!" schreeuwde hij. "Verlies haar niet!"

Ik hoorde de paniek in zijn stem, het Alpha-bevel erachter.

Maar ik luisterde niet.

Ik was niet van hem.

Ik was van niemand.

En ik zou nooit meer een gevangene zijn.