Onze Verboden Liefde

** Hallo en welkom bij Onze Verboden Liefde. In dit boek zullen we elementen tegenkomen zoals BDSM, Kinks (van alle soorten), Ontvoering, Marteling, Seks en andere zaken die als gewelddadig kunnen worden beschouwd. Dit boek is ook bedoeld als een duister verhaal en een omgekeerde harem, aangezien onze lieve Prinses een relatie zal hebben met haar drie oudere Stiefbroers met leeftijdsverschillen. Houd er rekening mee dat dit boek van begin tot eind triggers bevat, dus als je verder leest ben je gewaarschuwd. Zonder verder oponthoud, geniet van het verhaal.

Ella

“Ella Knight, meld je alsjeblieft bij het kantoor van de directeur. Ik herhaal, Ella Knight meld je alsjeblieft bij het kantoor van de directeur,” klinkt een luide stem door de intercom. Knipperend hef ik mijn blik van mijn bureau. Het is de eindweek voor ons middelbare scholieren en ik was net mijn examen aan het afronden toen de stem me riep, wat ongewenste aandacht op me vestigde.

Zuchtend sta ik op, negerend de stemmen die beginnen te fluisteren. Onbewogen, omdat ik eraan gewend was geraakt. De laatste vier jaar van mijn middelbare schoolcarrière waren niets anders dan drama, omdat mensen deden alsof ze me leuk vonden omdat ik de dochter was van Alex Knight, CEO en miljardair van 's werelds grootste diamantmijn.

Onze diamanten waren van de beste kwaliteit en alleen de beste juweliers gebruikten ze. Mijn stiefvader, ja stiefvader, omdat mijn moeder met hem trouwde toen ik acht jaar oud was en hij met zijn drie achttienjarige jongens één grote gelukkige familie werd. Hoe dan ook, zoals ik al zei, mensen wilden alleen vrienden met me zijn omdat ze wisten wie ik was, niet omdat ze dat echt wilden. Nou, behalve misschien Kris, zij was vanaf het begin echt oprecht.

Eenmaal ingepakt, lever ik mijn laatste examen in, klaar met de test voordat iedereen anders, en verlaat ik het klaslokaal terwijl de ogen nog steeds op mijn vertrekkende gestalte rusten terwijl ik mijn weg maak naar het kantoor van de directeur, niet zeker waarom ik daar werd geroepen. Een plotseling gevoel van angst bekruipt me terwijl ik speculeer over de redenen.

Hou op daarmee, berisp ik mezelf, schuddend met mijn hoofd om van alle ongewenste gedachten af te komen.

Bij het kantoor aangekomen, klop ik langzaam op de deur. “Ja? Kom binnen,” roept de stem van de directeur, directeur Matthews, geduldig zittend aan zijn bureau terwijl ik langzaam de kamer binnenkom.

“Ah Ella, sorry dat ik je van je examens heb gehaald, maar het is nogal belangrijk, ben ik bang,” zegt directeur Matthews terwijl hij gebaart dat ik moet gaan zitten. Zijn lichtblauwe ogen en asblonde haar omlijsten zijn sterk gebeeldhouwde gezicht mooi. Met een lengte van 1,83 meter was directeur Matthews lang, in ieder geval langer dan ik, aangezien ik slechts 1,73 meter lang was.

De aangeboden stoel aannemend, ga ik gracieus voor hem zitten. “Belangrijk? Wat is er zo belangrijk, meneer?” vraag ik, mijn diep marineblauwe ogen op hem gericht terwijl ik een losse lok van mijn lange platinablonde haar achter mijn oor stop, gekleed in het uniform van de Valley View School. Een privéschool voor de rijken en superrijken.

“Ik ben bang dat het je ouders betreft,” zegt directeur Matthews, mijn aandacht nu volledig op hem gericht. Mijn ouders? Wat is er met mijn ouders gebeurd? Mijn onrustige gedachten razen terwijl ik probeer te bedenken wat er met hen gebeurd zou kunnen zijn, aangezien ik ze vanochtend nog had gezien toen we spraken over de plannen voor mijn aanstaande achttiende verjaardag en wanneer ik zou afstuderen.

Wanneer hij mijn stilte opmerkt, begint hij weer te spreken. "De politie heeft gebeld, er is... een ongeluk gebeurd," zegt directeur Matthews, onzeker hoe hij het moet uitleggen terwijl mijn gezicht verbleekt. Mijn eens melkachtige witte huid nu bijna doorzichtig, grenzend aan spookachtig.

"O-Ongeluk," stotter ik, eindelijk mijn stem vindend om te spreken, mijn gedachten razend snel.

"Ja," zucht hij terwijl hij zijn handen op zijn bureau vouwt, zijn ogen zachtjes op mij gericht. "Je ouders, je ouders zijn dood Ella. Het spijt me, er is geen gemakkelijke manier om het te zeggen."

"D-Dood? Weet u het zeker?" zeg ik, mijn tranen inslikkend. Ze konden niet dood zijn. Ik had ze net nog gezien bij het ontbijt. Hoe was dit mogelijk? Met mijn gedachten die alle kanten opgaan, probeer ik het motief achter hun dood te achterhalen. Was het geld? Een mislukte overval? Het bedrijf van mijn vader? Wat was het?

"Helaas wel. De politie heeft hen beiden thuis vermoord gevonden. Beide brutaal neergeschoten. Geen van beiden heeft het overleefd. Mijn oprechte excuses," zegt directeur Matthews, terwijl ik eindelijk begin te huilen, mijn emoties de overhand nemen terwijl ik alles in me opneem.

"Een politieagent zal hier zo zijn om je op te halen. Hij zal je naar huis brengen om je te helpen met de nodige zaken voordat hij je ergens anders naartoe brengt."

"Ergens anders? Ik heb geen andere plek. Waarom kan ik niet gewoon blijven waar ik ben? Ik ben tenslotte bijna 18, ik kan voor mezelf zorgen," zeg ik boos dat ik niet thuis kon blijven.

"Het spijt me, maar je huis wordt momenteel onderzocht en aangezien jij de enige overlevende bent van het bedrijf van je vader, lijkt het me verstandig om daar niet te blijven totdat alles is afgehandeld," legt directeur Matthews uit, hopend dat ik de logica achter zijn woorden zou inzien.

"M-Maar... Waar zal ik verblijven? Wat gebeurt er met school? Wat gebeurt er met mijn diploma-uitreiking?" roep ik, nu bezorgd dat ik niet zou kunnen afstuderen met mijn klas.

"Rustig aan... Je mag je laatste paar examens nog steeds afleggen en afstuderen. Je nieuwe voogden zullen daarvoor zorgen," glimlacht directeur Matthews.

Verward knipper ik met mijn ogen. Voogden? Welke voogden? Ik had niemand. Mam en pap zouden het me hebben verteld als ze iemand hadden aangewezen, denk ik, mijn gedachten nu nieuwsgierig naar wie het zou kunnen zijn.

"Voogden, meneer?" vraag ik zachtjes.

"Ja, ik geloof dat je ze kent als Reece, Dylan en Caleb. Je stiefbroers, als je wilt," glimlacht directeur Matthews, waardoor ik stop en mijn mond open en dicht gaat als een vis bij het horen van mijn stiefbroers.

Bij het noemen van mijn stiefbroers voel ik plotseling mijn hart sneller kloppen in mijn borst. Ik had ze niet meer gezien sinds ik 16 was. En zelfs toen negeerden ze me volledig. Het was ook onze laatste Kerst samen. Maar als ze met me praatten, was het omdat vader iets tegen hen had gezegd, anders deden ze dat niet. Dus waarom gaven ze nu ineens om mij? Dat was het enige waar ik aan kon denken terwijl mijn gedachten en hart met elkaar in gevecht waren.

Verdorie, zo veel voor onafhankelijk zijn nu, zijn mijn enige gedachten terwijl ik probeer die drie 26-jarige jongens te herinneren. De jongens die ik van een afstand bewonderde maar stiekem hoopte dat ze me zonder aarzeling zouden accepteren.