De Vader van Mijn Beste Vriendin Is Te Verleidelijk

Sadie's perspectief

Mijn hart bonkte al voordat de ceremonie begon. Dit moest de avond worden waar Leo van had gedroomd, de avond die ik zo hard had geprobeerd perfect voor hem te maken. De gymzaal van de school zat vol met leerlingen, ouders en leraren, allemaal vol opwinding terwijl ze wachtten tot de prijzen zouden worden uitgereikt. Ik zat tussen mijn moeder en Daisy, mijn beste vriendin, en probeerde het ongemakkelijke gevoel dat zich in mijn maag had genesteld sinds het moment dat we aankwamen, van me af te schudden.

Maar toen Leo mijn hand pakte, veranderde dat gevoel in iets veel donkerders.

"Sta op, Sadie! We moeten praten," Leo's stem was gespannen, zijn greep strak om mijn pols. Zijn bruine ogen, meestal warm en vol charme, waren gevuld met iets dat ik niet helemaal kon plaatsen. Dringendheid en paniek.

"Leo, wat doe je?" fluisterde ik, terwijl ik probeerde mijn hand los te trekken, mijn hart racete van verwarring. "Ze gaan zo je prijs aankondigen. Kan dit niet wachten? Laten we na afloop praten—"

"Nee, het kan niet wachten," onderbrak hij, zijn stem brak een beetje. "Alsjeblieft, Sadie, kom nu met me mee."

Zonder me een keuze te geven, trok hij me omhoog van mijn stoel en leidde ons door de dicht opeengepakte rijen van leerlingen en ouders. Ik keek achterom naar Daisy, die er net zo verward uitzag als ik me voelde. Mijn moeder, die speciaal voor deze ceremonie was overgevlogen, leek zich geen zorgen te maken, ervan uitgaande dat Leo gewoon zichzelf was—spontaan, onvoorspelbaar. Maar dit was niet normaal, niet voor hem.

Terwijl we ons een weg baanden door de menigte, hoorde ik de stem van de presentator over de luidspreker, die meer prijswinnaars aankondigde, één voor één. Leo's naam zou de volgende zijn. Hij stond op het punt om Beste Atleet van het Jaar te winnen, een titel waar hij zijn hele schoolleven voor had gewerkt, een titel die alles voor hem betekende.

Maar niets daarvan leek nu nog uit te maken.

Leo sleepte me door de gang, weg van de opwinding, tot we bij de toiletten achter in het gebouw kwamen. De koude, fluorescerende lichten flikkerden boven ons, werpend harde schaduwen over zijn gezicht terwijl hij eindelijk mijn hand losliet. Ik struikelde een stap achteruit, mijn hart sloeg nog sneller.

"Wat is er aan de hand, Leo?" eiste ik, mijn stem trilde terwijl ik tegen de koele tegels leunde. "Waarom zijn we hier? Je moet zo het podium op voor iedereen!"

Een moment lang sprak hij niet. Zijn ogen waren op de vloer gericht, zijn handen friemelden voor zich uit alsof hij de moed probeerde te verzamelen om te zeggen wat hem dwarszat. De stilte tussen ons leek eeuwig te duren, en met elke voorbijgaande seconde werd het gevoel van angst in mijn borst zwaarder.

Eindelijk keek hij op naar me, en toen onze ogen elkaar ontmoetten, zag ik iets wat ik nooit had verwacht—schuld. Zijn stem was nauwelijks een fluistering toen hij sprak. "Ik heb een fout gemaakt, Sadie."

Een koude rilling trok door me heen. "Welke fout?"

Hij haalde diep adem en ging met een hand door zijn warrige blonde haar. "Ik... ik heb te lang tegen mezelf gelogen. Over ons."

Ik knipperde, mijn hart stopte een tel. "Gelogen? Waar heb je het over?"

Zijn blik viel weer op de vloer, alsof hij het niet kon verdragen om me aan te kijken terwijl hij de woorden uitsprak. "Ik denk niet dat we nog samen moeten zijn."

De wereld kantelde onder mijn voeten. Het duurde even voordat de betekenis van zijn woorden tot me doordrong, en toen dat gebeurde, voelden ze als een klap op mijn borst. Ik voelde hoe de lucht uit mijn longen werd geperst, mijn hele lichaam werd koud.

"Wat?" kreeg ik eruit geperst. "Leo... wat zeg je?"

Hij vertrok zijn gezicht, deed een stap dichterbij maar raakte me niet aan. "Het ligt niet aan jou, Sadie. Jij hebt niets verkeerd gedaan. Je bent geweldig. Je bent te geweldig, eerlijk gezegd. Dat is het probleem."

De tranen prikten in mijn ogen, vervaagden mijn zicht. "Te geweldig? Wat betekent dat in hemelsnaam?"

Hij keek toen naar me op, zijn gezicht getekend door spijt. "Ik loop altijd achter, Sadie. Ik heb het gevoel dat ik je nooit kan bijhouden. Je bent slim, gedreven, mooi... en ik ben gewoon ik. Ik wil je niet tegenhouden."

Ik schudde mijn hoofd, probeerde te begrijpen wat hij zei, maar de woorden voelden gewoon als excuses. Goedkope, holle excuses.

"Je maakt het uit met me omdat je denkt dat ik... beter ben dan jij?"

Leo's stilte was alle bevestiging die ik nodig had. Hij ontkende het niet. Hij probeerde niet eens voor ons te vechten.

"Je doet dit echt nu?" vroeg ik, mijn stem trilde terwijl ik vocht tegen de tranen die dreigden over te lopen.

"Je maakt het uit met mij vlak voor je grote moment? Vlak voordat je de prijs krijgt waar we al weken voor aan het vieren zijn?"

Zijn gezicht vertrok van schuldgevoel, maar hij knikte.

"Ik moet wel. Ik kan niet blijven doen alsof alles goed is terwijl dat niet zo is."

Mijn hart brak in stukken, daar in die koude, lege wc. Ik kon niet ademen, niet spreken. De jonge man aan wie ik alles had gegeven, die ik had gesteund en liefgehad door al zijn ups en downs, gooide alles weg. En waarvoor? Een misplaatste gevoel van ontoereikendheid?

"Ik begrijp het niet," fluisterde ik, mijn stem brak onder het gewicht van mijn emoties. "Waarom nu, Leo? Waarom doe je dit nu?"

Hij reikte naar me, zijn hand raakte de mijne, maar ik trok me terug voordat hij me kon aanraken. Ik kon zijn warmte niet verdragen terwijl mijn hele wereld om me heen instortte.

"Het spijt me, Sadie," zei hij, zijn stem dik van emotie. "Ik wou dat dingen anders konden zijn."

Voordat ik kon reageren, hoorden we het allebei - de stem van de presentator die door de luidsprekers in de grote zaal schalde.

"En nu, de winnaar van de Beste Sporter van het Jaar... Leo Anderson."

Leo's hoofd draaide naar de deur, en een fractie van een seconde dacht ik dat hij misschien zou aarzelen. Dat hij misschien, heel misschien, alles zou heroverwegen. Dat hij zou beseffen wat hij op het punt stond te verliezen.

Maar dat deed hij niet.

Zonder een woord te zeggen draaide hij zich om en liep de wc uit, mij daar achterlatend, met tranen over mijn gezicht, compleet en totaal gebroken.

Ik veegde mijn wangen af met trillende handen en dwong mezelf om te bewegen. Ik kon daar niet blijven staan. Niet terwijl iedereen daar buiten was, hem het podium zag betreden, en van mij verwachtte dat ik de ondersteunende vriendin zou zijn zoals altijd. Ik haalde diep adem en volgde hem naar buiten, mijn benen voelden alsof ze elk moment konden bezwijken.

Terwijl ik terug naar mijn stoel liep, zag ik hem op het podium, glimlachend naar het publiek terwijl hij zijn trofee in ontvangst nam. De felle lichten schenen op hem, waardoor hij eruitzag als de gouden jongen die iedereen dacht dat hij was. Zijn vrienden juichten, zijn ouders straalden van trots, en daar was ik, mezelf bij elkaar houdend in de schaduwen.

Ik gleed terug op mijn stoel naast Daisy, mijn ogen vastgenageld op het podium, maar alles wat ik kon horen was de echo van zijn woorden in mijn hoofd.

'Ik denk niet dat we samen moeten zijn.'

Leo begon zijn toespraak, bedankte zijn coaches, zijn team, zijn familie. Het publiek hing aan zijn lippen, maar ik luisterde niet echt. Mijn gedachten tolden, mijn hart deed zo'n pijn dat ik dacht dat het opnieuw zou breken.

Maar toen zei hij iets waardoor mijn bloed koud werd.

"Ik wil deze prijs opdragen aan iemand heel bijzonders," zei hij, zijn stem vol emotie. "Aan mijn dierbaarste vriendin, iemand die er altijd voor me is geweest, die me op manieren heeft gesteund die ik niet eens kan uitleggen - Tasha."

Ik verstijfde. Tasha? Mijn hart kromp pijnlijk samen terwijl ik mijn hoofd draaide en de menigte afspeurde naar haar. En toen zag ik haar.

Tasha, het meisje waarvan ik altijd een vermoeden had gehad maar nooit had bevestigd. Het meisje dat altijd om Leo heen hing, altijd met hem sms'te, altijd net iets te dichtbij was. Ze stond op van haar stoel, stralend, alsof dit ook haar moment was. Alsof zij dit net zo hard had verdiend als hij.

Voordat ik kon bevatten wat er gebeurde, rende ze naar het podium. Leo stapte naar beneden om haar te ontmoeten, en ze wierp haar armen om hem heen, daar voor iedereen. Hij aarzelde niet om haar vast te houden, glimlachend alsof hij meer had gewonnen dan alleen een trofee.

Mijn wereld stortte om me heen in.

"Sadie!" Daisy's stem klonk ver weg, alsof ze me van ver riep. "Is dat niet jouw vriendje?"

Ik kon niet antwoorden. Ik kon niet bewegen. De tranen die ik zo hard had geprobeerd tegen te houden stroomden eindelijk over, en voordat ik het wist, stond ik op en rende de zaal uit, mijn zicht vertroebeld door de tranen. Daisy riep me na, maar ik stopte niet.

Ik stopte niet totdat ik weer alleen in de wc was, waar alles was begonnen, waar Leo mijn hart had gebroken.

En nu, terwijl het geluid van hun feestviering in mijn oren echode, liet ik de snikken die ik had ingehouden vrij. Ik gleed naar de vloer, mijn gezicht in mijn handen begravend, me afvragend hoe ik zo blind had kunnen zijn.

Hoe kon hij dit mij aandoen?