De Geplande Bruid van de Oorlogsgod Alpha

[Evelyn's POV]

Vandaag zal mijn vriend, Liam, eindelijk een huwelijksaanzoek doen voor mijn vader.

Hij heeft me niet van tevoren ingelicht, maar het werd al een hele week breed besproken onder de bedienden. Als hij het als een verrassing wilde houden, dan was ik meer dan bereid om te doen alsof ik verrast was.

Maar ik wist niet zeker of ik het goed kon verbergen nadat ik hem zag. Zelfs de gedachte aan wat er ging gebeuren, veroorzaakte een rilling van opwinding die door me heen ging.

Het was al eeuwen geleden dat de familie Silverwood een bruiloft had gepland. Sterker nog, de laatste echte bijeenkomst die het grote landgoed hield, was voor de tweede huwelijk van mijn vader met mijn stiefmoeder, Isabella.

Isabella was een trotse vrouw wiens rood geschilderde lippen altijd met een houding van arrogantie en eigendunk waren getuit. De interesses van de vrouw lagen strikt bij zichzelf of haar dochter, Samantha. Het is overbodig te zeggen dat ze me altijd minder liet voelen dan anderen om me heen. Voor haar werd ik beschouwd als niet meer dan een andere bediende. Een onruststoker. Een 'wild kind'.

Ik veronderstelde dat ik op een bepaalde manier wild was. Nou, ik was zeker niet conventioneel op sociaal niveau, dat was zeker. Toen ik opgroeide, vond ik troost onder het personeel in het huis, in plaats van bij mijn eigen familieleden.

Maar ik hield al lang geleden op met me druk te maken over hun meningen. Toen Liam en ik dichter bij elkaar kwamen, realiseerde ik me dat ik echt maar één ding wilde, dat ik nooit had gevoeld dat ik had. Een familie. Een echte groep die ik mijn eigen kon noemen. En ik was meer dan klaar om alles met Liam te hebben.

De liefde die tussen ons ontstond, bloeide op als een bijzondere bloem. Na verloop van tijd werd hij mijn reden om meer te willen dan alleen het landgoed. Op de moeilijkste dagen maakte de gedachte aan hem me al blij en voelde ik me beter.

Klopt. Klopt. Klopt.

Ik draaide mijn hoofd bij het subtiele kloppen op de deur.

"Juffrouw Evelyn," riep een van de bedienden zachtjes. "Iedereen wacht op u in de salon. U moet zich klaarmaken."

Een glorieuze glimlach krulde mijn lippen terwijl een nieuwe golf van opwinding door me heen ging. Ik sloeg de dekens terug en glipte uit bed, haastte me naar mijn kledingkast. Ik pakte een van mijn betere jurken en rende snel naar de badkamer.

In tegenstelling tot mijn stiefzus, geef ik er de voorkeur aan om 's ochtends zonder de hulp van verschillende andere dienstmeisjes klaar te maken. Ik vond dat het een proces was dat veel te lang duurde. Zodra ik goed gekleed was, maakte ik snel mijn haar en besloot mijn make-up licht en natuurlijk te houden.

Met een laatste blik op mezelf in de spiegel glipte ik mijn kamer uit.

Terwijl ik naar de salon liep, passeerde ik een kleine groep stafleden, die allemaal naar me keken met een bleke, ernstige blik.

Het was alsof ze iets wisten dat ik niet wist.

Het was bijna genoeg om me te laten stoppen en vragen wat er aan de hand was. Maar na een paar stappen stond ik al in de deuropening van de salon. Ik ontdekte snel dat de energie in de kamer net zo koud en somber was als in de gang.

Alle opwinding die ik had opgebouwd tot dit moment was meteen verdwenen.

Mijn vader en stiefmoeder stonden aan de ene kant, terwijl Liam en Samantha aan de andere kant stonden. Zoals gewoonlijk fladderde mijn hart toen mijn ogen Liam zagen.

Maar zijn ogen bleven op de vloer gericht, geen enkele blik gunde hij mij.

Wat was er aan de hand?

Ik probeerde naar hem toe te gaan. "Liam? Wat—"

"Evelyn." Isabella stapte snel in mijn weg, blokkeerde me van Liam met haar typische, gefabriceerde glimlach op haar lippen. "Zie je, liefje... Nou, er is een plotselinge verandering geweest."

Mijn wenkbrauwen trokken samen in vraag. Plotseling sprak mijn vader, met zijn ijzige toon, rechtstreeks.

“Ga zitten,” beval hij.

Zodra ik mijn stoel had ingenomen, zette Liam een kleine stap naar voren. Zijn strenge blik zorgde ervoor dat mijn angst onder de oppervlakte sudderde.

Waarom kijkt hij niet naar me? Is er iets gebeurd?

“Ik kwam Samantha om haar hand vragen, Evelyn,” zei hij kort. Er was geen spoor van emotie in zijn stem te horen.

Mijn ogen werden groot en mijn mond viel open van schok.

Samantha wurmde zich terug naar zijn zijde en nestelde zich doelbewust in zijn arm met een zelfvoldane grijns, alsof ze me wilde bespotten voor mijn plotselinge verlies.

“Zie je, ik heb Samantha als een veel betere match voor mij gevonden.”

Ik worstelde om de juiste woorden te vinden. “Een betere match...?”

“Samantha belichaamt de verfijnde kwaliteiten die een Alfa-dochter zou moeten hebben. Als ze mijn avances in het verleden niet had afgewezen, zou ik nooit naar jou zijn gekomen,” legde Liam uit.

Mijn hart kneep zo strak samen in mijn borst dat ik bang was dat het zou imploderen.

Hij heeft nooit van me gehouden.

Al die tijd die hij en ik hadden doorgebracht om elkaar te leren kennen en een toekomst te plannen, was allemaal een leugen. Niets ervan was echt.

“Dus je hebt me gewoon gebruikt om dicht bij de roedel te blijven, is dat het?” vroeg ik zwakjes. De hoeken van mijn ogen waren gevuld met onvergoten tranen.

“Ik heb nooit van je gehouden,” beweerde hij. “Ik heb je alleen achtervolgd omdat Samantha me aanvankelijk had afgewezen.”

Isabella kwam naar mijn zijde en klopte halfslachtig op mijn schouder. Er was geen twijfel over haar genoegen in mijn vernedering en pijn toen haar toon neerbuigend werd.

“Samantha heeft van gedachten veranderd over Liam na het zien van het recente succes van zijn roedel,” beweerde ze. “Laten we eerlijk zijn, Evelyn. Dacht je echt dat iemand zoals jij een succesvolle en vruchtbare huwelijk met Liam zou hebben? Je weet als oudere zus dat je echt opzij moet stappen voor Samantha. Ze verdient een kans op iets speciaals en belangrijks.”

Het was hetzelfde verhaal als altijd—wanneer Samantha iets van mij wilde, nam ze het.

Waarom zou dit anders zijn geweest?

Ik zette snel een behoorlijke afstand tussen Isabella en mezelf. Knipperend tegen de droevige tranen van mijn verscheurde toekomst met de man waarvan ik dacht dat hij om me gaf, wachtte ik tot mijn ademhaling zich stabiliseerde. De enige troostende gedachte die ik had was het feit dat het meeste van Liam's succes allemaal te danken was aan mij en mijn inspanningen.

Ik had maanden besteed aan het ontwerpen en plannen van handelsroutes en het opbouwen van persoonlijke connecties met andere naburige roedels waarvan de gereedschappen en voorraden van vitaal belang zijn voor de ontwikkelende groei van de toekomst van Liam's roedel. Terwijl Samantha's zorgen puur op zichzelf gericht waren. Ze had nooit met een bediende gesproken als het niet om een of andere egoïstische behoefte ging.

Al die tijd besteed, al die energie en moeite was van mij—Samantha had er geen enkel deel aan. Ze wist niet het eerste wat erbij komt kijken om goed voor een roedel te zorgen. Toch geloofde iedereen dat zij de perfecte match voor Liam was. Maar ik wist wel beter.

De tijd zal iedereen de waarheid vertellen.

Helaas was Isabella nog niet klaar met haar tirade over hoe geweldig Liam en Samantha voor elkaar waren. Ik had eerlijk gezegd half de gedachte om de salon te verlaten en terug naar bed te gaan. Schokkend genoeg verschoof het gesprek weer naar mij.

“Er is echt geen reden voor jou om hier rond te blijven hangen, aangezien je vader en ik al een betere echtgenoot voor je hebben gevonden,” merkte ze op.

Ik draaide mijn hoofd om om de vrouw geschokt aan te kijken. Ik kon gemakkelijk de opgewonden glans in haar ogen onderscheiden.

Mijn maag vulde zich met angst en ik wist meteen dat het niet goed was.