Verboden, Beste Vriend van Broer

Hoofdstuk 1: Vrijheid Was Niet Gemakkelijk

Brianna

Ik voelde lippen tegen de mijne drukken terwijl ik kreunde, ze kusten me zo hartstochtelijk en zijn handen trokken me naar hem toe. Hij begon mijn kleren van mijn lijf te scheuren, en toen ik mijn ogen opende, zag ik dat Callan over me heen leunde, zijn lippen op de mijne. Zijn lippen bewogen langzaam naar beneden, kusten mijn nek en ik kantelde mijn hoofd naar achteren om hem meer toegang te geven. Hij liet zijn kussen naar beneden glijden over mijn sleutelbeen en naar mijn borsten, zachtjes zuigend aan mijn tepels, mijn kreunen werden luider. Hij beet in mijn tepel, trok eraan en ik duwde mijn borsten naar zijn mond, smekend om meer te zuigen. Het voelt zo geweldig, ik zou hier voor altijd met hem kunnen blijven, terwijl hij me verleidt.

Zijn handen begonnen langzaam mijn slipje naar beneden te trekken, mijn handen maakten zijn overhemd los en trokken het uit terwijl ik naar zijn perfecte buikspieren staarde die bedekt waren met prachtige tatoeages. De drang om zijn tepels in mijn mond te nemen was zo sterk, ik wilde hem, ik wilde zijn lichaam proeven. Hier naakt en verstrengeld liggen, elk stukje van mijn lichaam verlangt naar hem. Zijn lippen begonnen mijn navel te kussen, langzaam naar beneden naar mijn schaambeen en mijn rug boog omhoog naar zijn mond. Zijn tong gleed naar beneden naar mijn kutje en viel toen mijn clit aan, ik kreunde terwijl zijn tong sneller en harder cirkelde en me plaagde. Mijn handen grepen in zijn haar, duwden hem naar beneden en probeerden hem dieper te laten gaan.

Zijn tong begon sneller te bewegen en hij duwde twee vingers in mijn gat en begon langzaam te bewegen. Hij zoog aan mijn clit en vingerde me en ik voelde mijn orgasme mijn lichaam overnemen. Zijn vingers versnelden, pompende in en uit mij sneller terwijl zijn tong op mijn clit werkte. Ik schreeuwde terwijl ik op het punt stond klaar te komen, gooide mijn hoofd naar achteren, het meest intense orgasme scheurde door mijn lichaam en mijn hand hield zijn hoofd daar terwijl hij doorging met plezieren.

Plotseling begon ik het geluid van mijn wekker in de verte te horen. Het kon me niet schelen, ik wilde niet dat hij stopte. Het geluid werd luider, ik sprong op en mijn ogen fladderden open. Om me heen kijkend, ben ik in mijn kamer, helemaal alleen en toen ik naar mijn kutje reikte, was ik helemaal doorweekt.

"Verdomme," vloekte ik, dit is een verdomd goede droom.

Dit kan niet gebeuren, ik kan dit soort dromen niet hebben over de beste vriend van mijn broer. Hij is verboden terrein en zoiets zal nooit tussen ons gebeuren. Of wel? Ik ga nu bij hem wonen en zowel mijn broer als Callan wonen samen. Dit gaat interessant worden.

Ik had vier jaar van mijn leven besteed aan het afronden van de modeacademie, en bij mijn broer intrekken in Rotterdam voelde als een enorme stap—vooral als kersverse afgestudeerde zonder duidelijk volgende stap. Gedurende die jaren had ik meer kleren verzameld dan ik kon tellen en een berg schoenen. Ontwerpen was mijn passie, en het najagen ervan had me veel gekost, maar het had me nog meer gegeven.

Mijn oudere broer, Bryce, betaalde vriendelijk voor een verhuisbedrijf om mijn spullen door de stad te vervoeren. Terwijl ik mijn bagage uit het ophaalstation rolde, verwachtte ik hem te zien wachten. In plaats daarvan stond daar een man die ik nog nooit had ontmoet met een bord waarop Brianna Fletcher in grote letters stond geschreven.

Toen ik naar hem toe liep, kon ik meteen zien dat hij een Rotterdammer was, net als mijn familie. Hij zag eruit als iemand die van zijn stamppot hield—en zijn solide, bulldogachtige houding maakte hem moeilijk te missen.

"Ehm... hallo?" begroette ik, niet zeker hoe ik deze vreemdeling moest benaderen. Zijn ogen schoten naar mij en hij knikte kort.

"Mevrouw Fletcher?" vroeg hij. Ik knikte.

"Mijn naam is David. Je broer is vandaag niet beschikbaar, dus hij stuurde mij om je op te halen," legde hij uit.

"Dat is mooi. Heeft hij gezegd waar je me naartoe brengt? Voor zover ik weet, kunnen we nog een maand niet in zijn nieuwe appartement," zei ik, hem verwachtingsvol aankijkend.

David, gekleed in een volledig pak, stopte het bord onder zijn arm, pakte mijn bagage en liep naar een glanzende auto. Bryce en ik waren altijd close geweest, maar het leven had ons jaren gescheiden. We kwamen uit een problematisch gezin—een narcistische, gewelddadige vader en een zwakke, volgzame moeder die hem altijd boven ons stelde. Bryce kon het niet uitstaan. Op twintigjarige leeftijd, net van de middelbare school, ging hij bij het leger. Ik was toen elf, en de jaren die volgden waren pure hel. Hij bracht drie jaar door met trainen en nog eens zes in de speciale eenheden. Acht lange jaren zag ik mijn broer nauwelijks.

Ik verliet mijn ouderlijk huis op mijn zeventiende in een wanhopige vlucht die littekens achterliet. Ik werkte voor een naaister die me alles leerde over naaien en kledingontwerp. Tijdens mijn jeugd eiste mijn vader perfectie in uiterlijk om zijn publieke imago hoog te houden, en ik vond vrijheid in mode. Mijn ouders weigerden mijn droom te steunen—mijn vader wilde een advocaat om mee te pronken—dus vocht ik voor een beurs en, door de genade van de godin, kreeg ik er een om drie jaar in Asaba te studeren.

De modeopleiding werd zowel mijn ontsnapping aan mijn ouders als aan de man met wie ik ooit samenwoonde tijdens die wanhopige vroege dagen. Vrijheid was niet gemakkelijk. Ik worstelde met geld en alles eromheen. Nu, op achtentwintigjarige leeftijd, voelt het nog steeds alsof ik Bryce nauwelijks ken. Hij is niet langer de getroebleerde tiener die thuis vertrok; hij is een doorgewinterde veteraan en een succesvolle zakenman, deels dankzij zijn beste vriend Callan Harold—de man die mijn dromen achtervolgt met allerlei verboden fantasieën.

Ik ontmoette Callan jaren geleden toen hij en Bryce bij het leger gingen. Hij kwam uit een machtige familie, en dat was te zien. Ik heb hem al een jaar niet gezien, maar hij bezoekt mijn dromen elke nacht. Toen was hij de knapste man die ik ooit had gezien—dus wie weet hoe hij er nu uitziet. Hij is praktisch een geest in het echte leven: geen sociale media, geen publiek spoor. Bryce heeft dat ook niet. Misschien vinden ze het allebei kinderachtig.

"Ja, mevrouw Fletcher. Ik kreeg de opdracht om u voorlopig naar het huis van meneer Harold te brengen," zei David, en bracht me terug naar de werkelijkheid.

Wat? Callans huis? Oh nee. Dit is niet goed.

"En waar is dat precies?" vroeg ik terwijl ik me in de achterbank van de dure auto nestelde.

"Rumuola Villa, aan de oostkant van Port Harcourt," antwoordde hij.

Toen we dichterbij kwamen, werd de skyline scherper, met een opvallende toren van reflecterend blauw glas gesneden in gedurfde hoeken. Elk nieuw gebouw dat we passeerden, was adembenemender dan het vorige.

"Ze hebben hier exclusieve winkels, kunstgalerijen en prachtige parken," voegde David nonchalant toe.

"Woon meneer Harold in een van deze wolkenkrabbers?" Ik leunde naar voren tussen de voorste stoelen en wees naar de glinsterende skyline.

Hij hief een stompige vinger naar een enkel gebouw. "Dat is Rumuola Villa. Indrukwekkend, nietwaar?"

De vorm was surrealistisch—gordijnglaswanden die oprijzen vanuit een rechthoekige basis, gracieus gebogen totdat de structuur leek op een klavertje vier. Het leek de wolken zelf te doorboren.

"Welk soort bedrijf runt hij?" vroeg ik, hengelend naar details over de altijd mysterieuze Callan Harold. Davids donkere ogen flitsten naar de achteruitkijkspiegel en toen weer terug naar de weg.

"Hij bezit veel verschillende bedrijven," zei hij vaag, voordat hij van onderwerp veranderde. "Het gebouw heeft een vijftien meter lang zwembad, geen grapje. Ik las het in een tijdschrift."

"Ben je de chauffeur van meneer Harold?" probeerde ik opnieuw.

"Ik ben meer een persoonlijke assistent," zei hij met een schouderophalen.

"Hoe zit het met mijn broer?" drong ik aan.

"Ik werk ook voor hem," antwoordde hij simpelweg.

Bij een verkeerslicht viste David een folder uit de console en gaf die aan mij.

"Hier, neem een kijkje."

Omdat we vastzaten in het verkeer, bladerde ik erdoorheen. De eerste vette kop luidde Penthouse in de Lucht. Het artikel beschreef de luxe van de Villa in duizelingwekkend detail.

"Dat klinkt als veel," mompelde ik afwezig.

"Je zult merken dat meneer Harold... veel is," zei David cryptisch. Voordat ik kon vragen wat hij bedoelde, gebaarde hij naar een privé-ingang gereserveerd voor penthousebewoners.

De garage zag er gewoon uit—totdat ik de auto's binnen opmerkte. Exotisch, glanzend, onvoorstelbaar duur. Mijn mond viel open. Ik had net drie jaar doorgebracht in een krappe kamer met rommelige vreemden, en nu stapte ik een andere wereld binnen. Overweldigd voelde ik een vertrouwd gevoel van minderwaardigheid opkomen. Ik had te veel jaren van mijn leven doorgebracht met me klein te voelen.