De Puppy van de Lycan Prins

Violet

Mijn hart bonsde van opwinding en zenuwen terwijl ik met mijn koffers in mijn handen over de campus van Starlight Academy liep.

Dit was al zo lang ik me kon herinneren mijn droom geweest—om tussen de beste shifters te zijn. Het was heel moeilijk om toegelaten te worden tot de academie, maar op de een of andere manier was het me gelukt.

Vandaag zou het begin zijn van een nieuw hoofdstuk in mijn leven, en absoluut niets kon dat verpesten.

"Schiet op, vier ogen!"

Bijna niets.

Ik slaakte een gil toen iemand me naar de grond duwde, en ik viel met mijn koffers.

Mijn bril gleed van mijn gezicht en ik raakte in paniek.

"Nee, nee!" fluisterde ik, terwijl ik mijn ogen sloot en wanhopig naar mijn bril zocht.

Ik moest hem altijd op mijn ogen houden. Ik had hem sinds mijn achtste, en ik wist alleen dat het een koude en eenzame nacht zou zijn als ik hem niet altijd op had.

De nachtmerries, de visioenen...

"Ja!" ademde ik, terwijl mijn vingers de vertrouwde rand aanraakten. Opgelucht zette ik hem snel weer op.

Ik ving een glimp op van de rug van de jongen die me had omver geduwd terwijl hij met zijn groep vrienden wegliep. "Eikel!" mompelden mijn wolf, Lumia, en ik tegelijkertijd.

Een van de jongens, gekleed in een blauwe hoodie, keek om met wat leek op een blik van medeleven.

Onze ogen ontmoetten elkaar, en toen draaide hij zich om en rende in mijn richting.

Verward keek ik toe hoe hij mijn koffers van de grond pakte en zijn hand uitstak om me te helpen.

"Alles goed?"

"Ja, bedankt," zei ik terwijl ik opstond en nu oog in oog met hem stond.

Mijn lippen krulden onmiddellijk bij het zien van de knappe blonde jongen voor me, zijn ogen zo bruin als honing en zijn haar iets lichter dan het mijne.

"Sorry voor de prins," zei hij. "Hij bedoelde het niet zo, hij is vandaag een beetje chagrijnig."

Ik fronste. "De prins?"

De jongen keek me vreemd aan. "De Ly...laat maar. Eerste dag?"

"Ja."

"Heb je hulp nodig met je koffers?"

"Ja, graag."

Hij pakte mijn twee koffers en we begonnen te lopen, mijn korte benen hadden moeite om bij te houden omdat ik bijna half zo groot was als hij. "Was je op weg om je sleutels op te halen?"

"Ja."

"Kun je alleen maar ja zeggen?"

"Ja...ik bedoel—nee," schudde ik mijn hoofd, een beetje beschaamd.

Hij lachte. "Ik ben Nate, lid van de studentenraad."

"Violet," antwoordde ik.

Nate keek naar me en bestudeerde me toen. Zijn blik was zo intens dat ik niet anders kon dan blozen. "Laat me raden," sprak hij. "Zeventien, klein en bescheiden roedel, dochter van de Alpha, kennis van de genezer?"

Ik keek hem geschokt aan en lachte verrast. "Je had het bijna goed—achttien."

En dan was er nog iets anders.

De Alpha was mijn oom die me had opgevoed, maar dat was iets waar ik nooit over wilde praten.

Toen ik acht was, waren mijn ouders omgekomen bij een aanval, en sindsdien zorgde mijn oom voor me. Hij was de Alpha van de Bloodrose roedel, een kleine roedel uit het oosten.

"Studeren om de kennis van de genezer te worden? Je ouders moeten trots op je zijn," zei Nate.

"Ja, en ze..." antwoordde ik, terwijl de woorden wegstierven.

Alpha Fergus had geprobeerd me als een dochter te behandelen, maar de man was gewoon te onhandig om er een op te voeden. Hij was nooit veel in de buurt geweest, en onze Luna, Sonya, had haar best gedaan, maar we hadden gewoon niet die moeder-dochter klik. Tot overmaat van ramp was er Dylan, mijn neef, met wie ik was opgegroeid. Ik noemde hem mijn broer, iedereen deed dat. Hij had me mijn hele leven gehaat, zonder ooit een reden te geven, en we konden nooit goed met elkaar opschieten.

Hij was een tweedejaars op Starlight Academy en had heel duidelijk gemaakt dat we binnen deze muren geen familie waren en dat ik uit zijn buurt moest blijven.

Zijn exacte woorden waren geweest: 'Maak me niet voor schut, freak.'

"Ze zijn trots," zuchtte ik.

Terwijl ik Nate volgde, merkte ik dat veel meisjes om zijn aandacht vochten. Af en toe erkende hij er een, en dat werd met gegil ontvangen. Met zo'n gezicht was het niet moeilijk te raden dat hij populair was. Bovenal leek hij ook een goed hart te hebben.

Hij betrapte me terwijl ik staarde, en ik sloeg mijn blik naar de grond met een giechel.

"Hier ben je," zei Nate.

Ik keek op en realiseerde me dat we al bij de grote hal waren aangekomen. "Kom op," leidde hij me naar binnen, en het was net zo ongelooflijk als ik me herinnerde van de oriëntatie—een grote, open ruimte met hoge plafonds en een luxe uitstraling.

Het was behoorlijk druk, de ruimte gevuld met studenten en koffers. "Wauw," zuchtte ik, terwijl ik om me heen keek in bewondering.

Nate wees. "Dat is de balie. Je kunt daar terecht voor informatie en je sleutels ophalen," en toen stak hij zijn hand uit. "Het was leuk je te ontmoeten. Welkom, en ik hoop dat je een goed jaar zult hebben—Violet."

Ik keek even naar zijn hand voordat ik hem aannam. "Dank je."

Hij knipoogde naar me, en ik voelde een kriebel in mijn borst. Ik hield zijn hand een seconde langer vast dan nodig was en toen hij naar onze verstrengelde handen staarde met een zachte glimlach, kuchte ik en stapte achteruit.

"Dank je," herhaalde ik, niet wetend wat ik verder moest zeggen. "En bedankt dat je terugkwam om me te helpen."

"Geen probleem," zei Nate. "Gewoon mijn werk."

Juist, want hij was lid van de studentenraad.

"Nate—laten we gaan!" riep een luide stem.

Ik keek over Nate's schouder om te zien waar de stem vandaan kwam. Het was een jongen die tegen een van de pilaren leunde, omringd door vrienden, met zijn rug naar ons toe. Het was dezelfde jongen die me vier ogen had genoemd. Ik herkende zijn stem meteen. Nate had hem een prins genoemd, en ik vroeg me af of dat was omdat hij echt van adel was of vanwege zijn verwaande gedrag.

Toch aarzelde Nate geen seconde en liep meteen naar zijn vriend toe.

"Volgende!" riep de vrouw achter de informatiebalie, waardoor ik weer in de realiteit werd getrokken. Een ongeïnteresseerde blik stond op haar gezicht.

"Oh, ja—dat ben ik!" zei ik, mezelf ongemakkelijk horend terwijl ik worstelde om mijn koffers naar de balie te duwen.

"Naam, klas en studierichting," eiste ze, haar toon vlak.

"Violet Hastings, eerstejaars van de genezersafdeling?"

De vrouw mompelde en keek door een stapel papieren of dossiers. Ondertussen gingen mijn gedachten naar mijn drie nieuwe kamergenoten, hopend dat ze in ieder geval draaglijker zouden zijn dan die kerel die me vier ogen noemde.

"Ik moet zeggen, ik ben erg vereerd om een van de gekozen 200 te zijn om van de beste genezers te leren en mijn moeder was eigenlijk een alumna, dus ik ben echt enthousiast om—"

De vrouw onderbrak me, gooide een set sleutels naar me, en ik ving ze net op tijd. "Lunar hall, tweede gebouw aan je linkerhand, tweede verdieping, kamer 102—Volgende!"

"Oké?" knipperde ik, geschokt door haar onbeleefdheid. Voordat ik kon reageren, duwde iemand me opzij, en ik struikelde bijna maar kon gelukkig net op tijd mijn evenwicht hervinden.

Het volgen van de aanwijzingen van de onbeleefde vrouw naar het slaapgebouw was gelukkig niet al te lastig. Ik slaagde erin om met veel moeite de tweede verdieping te bereiken, compleet buiten adem en waarschijnlijk bezweet—maar ik was er en dat was alles wat telde.

De gang was gevuld met studenten, pratend, hun spullen verplaatsend en zo verder. Overweldigd door het lawaai en de mensen, keek ik om me heen, niet wetend waar te beginnen.

"In welke kamer zit je?" vroeg een stem van achteren.

Toen ik mijn hoofd draaide, slaakte een vrouw een luide kreet in mijn gezicht. "Adelaide?" ze sperde haar opvallende groene ogen wijd open.

Ik keek naar de vrouw, probeerde te achterhalen of ik haar kende, maar ik herkende haar niet. "W-Wie?" stotterde ik.

De vrouw had lichtgrijs haar dat in een knot was vastgebonden, een bril op haar neus en opvallende groene ogen. Ze staarde me aan met een intense, bijna hoopvolle uitdrukking terwijl ik haar vreemd aankeek, denkend dat ze me voor iemand anders moest hebben aangezien.

"Het spijt me zo," verontschuldigde ze zich, "je lijkt gewoon op iemand die ik ooit kende."

Ik glimlachte warm. "Het is oké."

"Mijn naam is Esther, en ik ben de RD van deze afdeling. En jij bent..." begon ze, haar ogen gingen naar de naam op mijn sleutelhanger. "Violet Hastings van kamer 102—de kamer net verderop in de gang," zei ze.

"Dank je," zuchtte ik, dankbaar voor de hulp.

Haar een laatste glimlach toewerpend, liep ik verder met mijn koffers naar mijn kamer. Met elke stap die ik zette, werd ik nerveuzer over het ontmoeten van mijn kamergenoten.

Hoe zouden ze zijn?

Zou ik ze leuk vinden?

Zouden ze mij leuk vinden?

Zelfs bij de Bloodrose roedel realiseerde ik me dat ik nooit echt vrienden had gehad. Natuurlijk waren er mensen met wie ik closer was dan met anderen, maar vrienden?

Ik bereikte de deur van kamer 102, en mijn hart bonsde in mijn borst. Diep ademhalend, draaide ik de sleutel in het slot en duwde toen de deur open.

In het midden van de kamer stonden twee meisjes die onmiddellijk stopten met praten en naar me keken.

Een van de meisjes had lichtroze geverfd haar, de ander donkere krullen. Hun kleding was stijlvol en zag er duur uit, waardoor ik me onzeker en misplaatst voelde. Ze kwamen waarschijnlijk uit hoogstaande families, grotere roedels, in tegenstelling tot mij.

"Stoor ik?" vroeg ik, mijn stem aarzelend.

Het meisje met het roze haar snelde naar me toe. "Nee," sprak ze haastig. "Ik ben Amy, dat is Trinity—en ben jij haar? Kylan's ex?"

Ik fronste in verwarring. "Wie?"

En wie was Kylan?

"Onze kamergenoot, Chrystal? De ex van de Lycan Prins?" legde Amy uit. "Ik hoorde dat ze haar eerste jaar opnieuw moet doen en onze kamergenoot is—ben jij haar?"