Engel's geluk

Ava parkeerde haar auto en stapte uit. Ze kon een geeuw niet onderdrukken terwijl ze de boodschappen uit de auto haalde. Na sinds zeven uur 's ochtends te hebben gewerkt, en het nu ruim tien uur 's avonds was, was ze uitgeput. Het ziekenhuis had een tekort aan verpleegkundigen en ze had ermee ingestemd om een extra dienst te draaien. Ze hadden het extra geld nodig en Ava voelde zich altijd schuldig tegenover haar collega's als ze niet hielp. Het was niet alsof ze kinderen of een man had die thuis op haar wachtten.

Ze keek naar het huis, het was vanavond vreemd donker. Haar tante en oom zouden normaal gesproken nu in de tv-kamer zitten en een van hun programma's kijken. Maar er kwam geen flikkerend licht uit het raam. Misschien waren ze uitgegaan. Soms nam oom Jonas tante Laura mee voor een avondje uit. Ava vond het niet leuk als de twee uitgingen. Ze kwamen meestal midden in de nacht thuis, dronken en luidruchtig. Tante Laura was een eerlijke dronkaard en zou niet schromen om Ava te vertellen wat ze aan zichzelf moest veranderen. Gewicht stond bovenaan de lijst van haar tante, gevolgd door meer helpen in het huishouden. Ava vond niet dat ze te zwaar was, en ze deed haar best om te helpen. Maar de woorden van haar tante leken altijd haar zwakke plekken te vinden.

Ava zuchtte en begon de drie treden op te lopen die naar de veranda leidden. Ze moesten vervangen worden, de eerste trede boog door toen ze haar gewicht erop zette en maakte een kreunend geluid. Ava rekende in haar hoofd, ze zou zich geen klusjesman kunnen veroorloven. Maar misschien kon ze haar vrije dag gebruiken om de materialen te halen en het zelf te doen. Ze was er zeker van dat ze een tutorial op internet kon vinden die haar liet zien hoe het moest. Ze haalde haar sleutels tevoorschijn om de voordeur te ontgrendelen, maar ontdekte dat deze al open was. Ava fronste, hadden haar oom en tante de deur niet op slot gedaan voordat ze vertrokken? Ze stapte de donkere gang in en deed het licht aan. Niets leek uit zijn plaats. Ze liep de woonkamer in en liet de tassen die ze droeg vallen toen ze haar tante en oom op de vloer zag liggen, vastgebonden. Het duurde een seconde voordat Ava's brein registreerde wat er gebeurde. Maar toen het dat deed, rende ze naar haar familieleden toe. Toen ze dichterbij kwam, kon ze hun verwondingen zien in het zwakke licht van de lamp in de gang. Haar tante had een gespleten lip en was vastgebonden en gekneveld. Haar oom was meer blauw en zwart dan huidskleurig en hij was buiten westen. Bloed sijpelde uit verschillende wonden op zijn gezicht en zijn neus en mond.

"Tante Laura, wat is er gebeurd?" vroeg Ava terwijl ze begon met het losmaken van de knevel van haar tante.

"Dat zou ik niet doen als ik jou was, meisje," zei een schorre stem van achter Ava. Ava schrok en sprong op, maar voordat ze iets kon doen, greep iemand haar bij haar paardenstaart en trok haar naar achteren. Ava schreeuwde van de pijn en de angst die nu door haar lichaam stroomde. Ze probeerde de hand te grijpen die haar vasthield om los te komen. Wat is er aan de hand? dacht ze terwijl ze probeerde zich los te worstelen.

"Nou, nou, wees geen domme trut," zei een tweede stem tegen haar. Ze draaide haar hoofd en keek op naar een ruig uitziende man. Hij was mager maar zag eruit alsof hij zichzelf wel kon redden in een gevecht. Hij had kille ogen die zonder een greintje medelijden of spijt op haar neerkeken.

"Alsjeblieft, wat willen jullie?" schreeuwde Ava naar hem. Hij gaf haar een klap in haar gezicht en Ava proefde de smaak van koper in haar mond.

"Hou je mond en doe wat je gezegd wordt, trut," snauwde de man naar haar. Ze hoorde een lach van de man achter haar, die haar haar vasthield. Ze kon hem niet zien. Ava werd op haar voeten getrokken en de man achter haar greep haar pols en draaide die achter haar rug. Ze schreeuwde van de pijn toen ze haar schouder voelde trekken.

"Jankende trut, kan niet eens een beetje pijn verdragen. We zullen zien hoe lang dat duurt," lachte de man die nu voor haar stond. Hij was klein, realiseerde Ava zich, want hij kwam nauwelijks tot haar neus. Ze keek op hem neer en voelde pure angst toen ze zijn ogen ontmoette. Ze was in grote problemen, en dat wist ze. Wat ze niet wist, was waarom.

"Alsjeblieft, we hebben niet veel, maar ik kan je laten zien waar het zilver is, en ik heb wat sieraden die je kunt meenemen. Doe ons alsjeblieft geen pijn," probeerde Ava te smeken. Haar poging werd beloond met nog een klap.

"Ik zei toch dat je je mond moest houden. Klootzakken, we willen je ordinaire sieraden of verdomd zilver niet," siste hij naar haar. Ava liet een snik ontsnappen. Haar linkerwang brandde en begon op te zwellen, haar lip was gespleten, en ze begon voor haar leven te vrezen. Als ze hun waardevolle spullen niet wilden, wat wilden ze dan wel?

"Kom op, laten we hier weggaan," zei de stem achter haar. Ava voelde een golf van opluchting over zich heen komen, ze gingen weg. Als ze weg waren, kon ze haar oom en tante losmaken en haar oom naar het ziekenhuis brengen. De kleine man haalde zijn schouders op en begon naar de deur naar de garage te lopen. Ava's opluchting was van korte duur toen ze voelde dat de man achter haar haar in dezelfde richting sleepte.

"W-wat doen jullie?" vroeg ze wanhopig. Er klonk een koude lach van achter haar.

"Je dacht toch niet dat we een meisje zoals jij hier zouden achterlaten, hè?" fluisterde een stem in haar oor. Ava kon de natte adem tegen haar huid voelen, en ze huiverde van afschuw.

"Alsjeblieft, neem me niet mee. Alsjeblieft, alsjeblieft," smeekte ze en begon te worstelen tegen de man die haar naar voren duwde.

"Stop daarmee, anders laat ik mijn vriend je voor de ogen van je oom en tante neuken," zei de stem achter haar. Ava stopte met worstelen terwijl haar binnenste in ijs veranderde. "Dat trok je aandacht, hè?" grinnikte hij. "Vertel me niet dat je een maagd bent, niet met zo'n neukbare kont als die van jou," zei hij, terwijl hij zijn vrije hand gebruikte om haar kont te grijpen en te knijpen. Ava was een maagd, maar er was geen manier waarop ze dat aan de man zou toegeven. Ze schudde alleen haar hoofd. "Dacht ik al. Mijn vriend zou het niet erg vinden om je snel te neuken om je stil te krijgen. Ik, ik hou daar niet van. Nee, ik zou je ergens privé willen krijgen, ver weg van nieuwsgierige oren. De dingen die ik met mijn mes met je zou doen, je zou een kunstwerk zijn als ik klaar was," fluisterde hij haar toe. Ava's hart klopte als de vleugels van een kolibrie terwijl haar lichaam koud aanvoelde. Haar geest was veranderd in een zwart gat van niets. Pure angst stroomde door haar aderen. Terwijl de man haar door de deur naar de garage duwde, haakte ze haar benen door de leuning van de drie treden die naar beneden leidden. Ze wikkelde ze stevig om een van de palen en weigerde los te laten toen de man aan haar arm trok. "Laat los," gromde hij. Ava schudde haar hoofd en klampte zich vast aan de leuning, haar leven hing ervan af. Uit haar ooghoek zag ze de kleine man naar hen toe lopen. Ze hoorde iets klikken en voelde koud metaal tegen haar slaap.

"Laat verdomme los, of ik schiet een kogel door je verdomde hersenen," zei de kleine man met een lage stem. Even overwoog Ava hem de trekker te laten overhalen. Wat ze ook van plan waren met haar te doen zodra ze het huis verlieten, ze wist dat het niets goeds zou zijn. Zou het beter zijn om te sterven? Maar ze veranderde van gedachten. Wat er ook gebeurde, het leven was beter dan de dood. En misschien, als ze haar ergens anders naartoe brachten, kon ze hulp krijgen van iemand. Er was geen hoop in de dood, alleen het leven bood dat. Ava liet haar benen slap worden en toen de twee mannen haar naar de grote, zwarte SUV sleepten, begon ze te snikken. De man achter haar pakte haar andere hand en trok die ook achter haar rug. Ze voelde en hoorde ritssluitingen om haar polsen gaan en strakker worden.

De kleine man trok de achterdeur open en ze werd naar binnen geduwd, liggend op haar buik over de stoel. Iemand greep haar benen, boog ze en bevestigde ritssluitingen om haar enkels voordat hij de deur sloot. Ava lag met haar gezicht naar beneden, met tranen die over haar gezicht stroomden. Ze voelde de stoel nat worden terwijl ze bleef snikken. "Stop daarmee. Dat gejank is verdomd irritant," zei de kleine man. Hij was op de voorstoel gaan zitten en de andere man zat op de bestuurdersstoel. Van wat Ava kon zien, was hij een grote man met spieren die onder zijn zwarte T-shirt uitpuilden. Hij was kaal en de huid die over zijn spieren spande, was bedekt met kleurrijke tatoeages.