Onderwerping aan mijn Meester CEO

Op het moment dat ik deze man zag, wist ik dat hij gevaar betekende. Zijn vaste, imponerende en arrogante loop naar mij toe was alles wat ik nodig had om iets te bevestigen wat ik al vermoedde — ik mag hem niet.

Abraham Pollock.

Alles begon te mislukken door jou.

ㅤ

ㅤ

PLK Entertainment — het acteer- en modellenbureau waar iedereen van droomt om deel van uit te maken, of het nu gaat om hun gezicht in tijdschriften en reclames of de zakelijke wereld. Natuurlijk, zoals de meeste mensen, was het ook mijn droom... En zes jaar geleden begon ik eindelijk als junior op de Administratieve Afdeling terwijl ik nog in mijn tweede jaar op de universiteit zat.

Sindsdien is er veel gebeurd... En ik stond op het punt de top van deze droom te bereiken.

Als hij maar niet in mijn leven was verschenen.

“Het pensioen van de CEO kwam voor iedereen als een verrassing.” hoor ik een medewerker fluisteren. Ze denkt dat ze discreet is, maar niets ontsnapt aan mijn oren. “Oké, hij is oud, en er werd gespeculeerd dat het vroeg of laat zou gebeuren, maar het was zo plotseling...”

“Vind je ook niet?” voegt een tweede medewerker toe, met dezelfde toon, “Iedereen zegt dat deze positie toebehoorde aan de IJzeren Dame.”

IJzeren Dame. Het is een bijnaam die achter mijn rug om aan mij is gegeven, maar ik heb geleerd ervan te houden.

“Het is echt jammer dat de CEO al is gekozen. Van het begin af aan had ze geen kans... Ze was geschikt voor deze positie, maar ik denk dat familiebanden sterker zijn...”

“Hij is tenminste knap…” zegt de ander, giechelend, “Onze nieuwe CEO.”

Ik voel een rilling in mijn maag en haal diep adem, nip aan mijn water, en ze lijken eindelijk door te hebben dat ik aan de zijkant sta en meeluister.

Deze realisatie maakt hen ongemakkelijk, ze vallen onmiddellijk stil en vertrekken rusteloos.

Ik ben zo verbitterd… zo erg dat ik de woorden nog steeds kan herinneren die ik net uit de mond van Benjamin Pollock hoorde komen terwijl hij zijn ogen op mij liet rusten. Hij zei dat hij veel had nagedacht over wie de leiding zou moeten nemen in zijn plaats, wie een vaste hand heeft om ons op het juiste pad te blijven leiden. Ik was het niet.

Eerlijk gezegd was ik te zelfverzekerd.

Echter, de daaropvolgende woorden van onze CEO sneden door mijn borst als een dolk: De keuze is gemaakt, en andere aandeelhouders waren het er ook mee eens. Dus ik dacht dat ik jullie allemaal bijeen zou roepen en jullie vertellen dat ik hoop dat hij veel aan dit bedrijf zal toevoegen.

Dat is toen ik het besefte… Toen hij opstond van zijn stoel, pauzeerden zijn ogen even op mij, waardoor ik geïntimideerd werd door zijn intense blik, en zo hoorde ik het voor het eerst…

Het geluid van mijn verbrijzelde droom.

Dit is Abraham Pollock, mijn neef en de nieuwe CEO van PLK Entertainment. Ik verwacht grote dingen van jullie allemaal in deze veelbelovende nieuwe toekomst! — En zo kwam ik in deze rotsituatie terecht… geconfronteerd met mijn vijand.

Ik zie Abraham Pollock van ver naderen, en de angst begint snel door mijn aderen te stromen. Zijn brede rug en gespierde lichaam in zijn zwarte pak maken me vreemd genoeg onrustig, vooral omdat elke imponerende stap naar mij toe me laat beseffen dat hij inderdaad knap is.

In die vergaderzaal, toen mijn wereld niet zo lang geleden op zijn kop werd gezet, was ik ook het onderwerp van zijn ogen, maar ik kon niet zien welke kleur ze hadden vanwege de lange afstand van de tafel die ons scheidde.

Maar nu hij voor me stopt, met zijn kin omhoog, onberispelijke houding en koude ogen… kan ik hem goed zien… En er loopt een rilling over mijn ruggengraat.

“Welkom, meneer Pollock! Mijn naam is Victoria Morgan, Contractmanager van PLK Entertainment.” begroet ik hem, mezelf dwingend om te glimlachen en mijn hand uit te steken om de zijne te schudden...

Tenslotte, ik mag het dan haten, maar dit zal vanaf nu mijn baas zijn.

"Oh, Manager Morgan! Zij zorgt ervoor dat we op schema blijven, meneer Pollock... Zonder haar zouden we verloren zijn!" zegt Josh met een vriendelijke glimlach. Hij is onze administratief directeur, mijn oude directe baas, een grijsharige man die me altijd helpt als ik het nodig heb, en hij begeleidt nu de nieuwe baas.

Meneer Pollock steekt zijn hand uit en neemt de mijne stevig vast, wat me verrast hoe delicaat en fragiel de mijne lijkt vergeleken met de zijne... Maar deze fysieke aanraking duurt niet lang, want al snel trekt hij zijn hand terug en stopt hij die in zijn broekzak.

"Victoria Morgan," mijn naam glijdt van zijn tong en ik ben verrast door zijn diepe stem, die absoluut niet is hoe ik het me had voorgesteld...

Nou ja, niet dat ik echt had nagedacht over hoe zijn stem zou klinken... Ik hoopte gewoon dat het irritant zou zijn en niet zo prettig voor de oren... Ik bedoel, ik weet niet of ik het aankan om door zo'n sterke toon te worden aangestuurd.

Ik knipper een paar keer met mijn ogen en merk dat hij net mijn naam heeft gezegd en verder niets. Hij neemt de tijd om me intens aan te kijken met zijn blauwe ogen, donkerder dan de mijne, maar zo vastberaden, streng... Ik kan ze niet ontcijferen.

Maar natuurlijk laat ik me niet door hem intimideren. Ik houd zijn blik vast met mijn kin ook omhoog, maar omdat hij aanzienlijk langer is dan ik.

Hij mag dan de neef van de voormalige CEO zijn, maar ik ben hier al langer.

"Dus jij bent de IJzeren Dame." zegt hij met een subtiele glimlach die op de hoek van zijn lippen verschijnt. "Ik heb veel over je gehoord van mijn oom."

Ik sla mijn armen over elkaar, waardoor mijn borsten iets naar voren komen door de discrete, vierkante halslijn van mijn strakke blouse, en deze kleine beweging trekt zijn ogen voor een moment aan, zo snel dat ik zou denken dat het een illusie was, want het volgende moment kijkt hij me weer recht in de ogen.

Echter, nu heeft hij zijn tanden zo hard op elkaar geklemd dat zijn kaakspieren door zijn dunne baard springen, die lijkt te groeien... "Je lijkt inderdaad gedurfd, zoals ze zeggen."

Mijn glimlach verslapt bijna, maar ik dwing hem toch op mijn gezicht...

Ik mag hem absoluut niet.

"Het is jammer dat ik dat niet kan zeggen, want ik heb niet genoeg over u gehoord, meneer Pollock," zeg ik met valse onschuld, terwijl ik langzaam met mijn wimpers knipper.

Natuurlijk heb ik niet genoeg over deze man gehoord; hij is uit het niets gekomen en heeft mijn droompositie gestolen!

Argh, ja, ik ben heel jaloers.

Ik sterf van jaloezie!

En het ergste is... Moet hij er zo goed uitzien?

"Maak je geen zorgen, mevrouw Morgan... we zullen vanaf nu samenwerken, en je zult genoeg tijd hebben om meer over mij te weten te komen." zegt hij met een zelfvoldane glimlach en een plagerige toon die me onrustig maakt, waardoor ik nog meer druk zet op mijn gekruiste armen. Dat is de langste zin die hij ooit heeft gezegd, en ik weet zeker dat zijn stem me reacties zal geven die ik niet wil voelen. Het is echt vreemd; ik hou er helemaal niet van.

Werk en privéleven mix je niet, Victoria.

Nooit.

"Het zal een genoegen zijn om met u samen te werken." Ik dwing deze leugen over mijn lippen en doe alsof ik op mijn horloge kijk alsof ik echt bezorgd ben over de tijd, niet alleen op zoek naar een excuus om uit zijn ogen te ontsnappen. "Maar ik ben bang dat ik een afspraak heb waar ik nu naartoe moet, en ik kan u niet vergezellen op deze rondleiding... Vindt u dat erg?"

"Nee, helemaal niet." Hij haalt zijn schouders lichtjes op en bevochtigt zijn lippen. "Ik ben niet van plan om uw harde werk in de weg te staan, mevrouw Morgan… En ik zal u niet langer lastigvallen." Hij geeft me een zachte glimlach, zo licht dat ik hem bijna niet kon opmerken...

En dat verontrust me echt, omdat het op de een of andere manier als een leugen lijkt.

"Tot later."