Haar CEO Stalker en Haar Tweede Kans Partner

Hoofdstuk 1

Adelaide

De afgelopen maanden waren waanzinnig geweest, ik had nauwelijks tijd om te rouwen voordat ik in mijn rol als de nieuwe stagiair van de CEO van Alpha Enterprises werd geduwd. Zes maanden later werd ik gepromoveerd tot zijn persoonlijke assistent. Hoe graag ik ook wilde denken dat het allemaal te maken had met het ongelooflijke werk dat ik had verricht, en nog steeds deed, mijn baas had echter iets anders in gedachten.

Ik pauzeerde bij de op een kier staande deur van de vergaderzaal, een stapel rapporten in mijn handen, waarop ik wankel een dienblad met koffie probeerde te balanceren. Creedon Rothas McAllister was de formidabele CEO van Alpha Enterprises, het vooraanstaande high-end technologiebedrijf op het westelijk halfrond, en ik was zijn nieuwste stagiair, nou ja, nu persoonlijke assistent. Ik herpakte mezelf om binnen te lopen met het masker van onverschilligheid dat ik vaak op kantoor droeg. De vrolijke, keurige en nette assistent, met elk blond haar strategisch geplaatst in een verfijnde strakke knot.

Creedon had echter besloten dat hij die knot moest herschikken toen hij hem uit elkaar trok. Hij had erop gestaan dat hij vanmorgen mijn lippen moest proeven toen ik hem koffie bracht. Ik was er nog steeds zelfbewust over; de daad zou duidelijk zijn. Iedereen wist dat we een item waren, de beruchte CEO en de opkomende stagiair die assistent werd. Ik wist wat iedereen dacht, maar ik deed mijn best om de zaken professioneel te houden op kantoor. Creedon gaf daar echter geen moer om. Het was moeilijk om nee tegen hem te zeggen, hij had een aura van charme en gevaar die elke vrouw zwak in de knieën zou maken. Ik probeerde zijn avances wekenlang af te houden totdat hij me uiteindelijk overhaalde, smekend om met hem mee te gaan naar een liefdadigheidsbal om gezichtsverlies te voorkomen door alleen te verschijnen. Het was allemaal een groot plan om me vast te pinnen. Hij nam me mee naar een dure boetiek, erop staand dat ik de juiste jurk moest dragen en hoe ik er representatief uit moest zien als ik naast hem stond. Dat werd gevolgd door een bezoek aan een belachelijk dure salon. Het was de droom van elk arm meisje. Hoe gelukkig was ik? Het universum gaf eindelijk iets terug aan mij, en na al mijn harde werk om hier te komen, kreeg ik eindelijk een makkelijke weg in het leven, voor de verandering.

Dat was een maand geleden, en elke dag sindsdien had hij me harder gepusht, om me uit te putten. Ik had Creedon meer gegeven dan ik ooit iemand anders had gegeven. Ik stond op het punt om volledig aan hem toe te geven. Ik had niets anders meer om hem te bieden. Ik had me zo gefocust op mijn studie, dat ik aan niets anders had gedacht dan dit punt in mijn carrière te bereiken. De constante diners, de shows en de feestjes waar we naartoe gingen, vereisten allemaal een nieuwe jurk, ongeacht mijn protesten. Hij had me naar huis gestuurd met tassen vol designer werkkleding, die hij allemaal zelf had besteld. Hij was zoveel meer dan ik verdiende, maar een deel van mij, een instinct diep van binnen, verlangde ernaar om toe te geven en mezelf dit geluk te gunnen, terwijl een ander deel van mij wantrouwend was en op mijn hoede bleef. Mijn oom Jake zei altijd dat ik naar mijn onderbuikgevoel moest luisteren, dat als alles faalde, het me zou leiden. Ik was voortdurend in strijd met welk deel ik moest luisteren als het om Creedon ging. Mijn lichaam verlangde naar hem als brandhout naar vuur. Hij was de knapste man die ik ooit had ontmoet. Krullend middernachtzwart haar, ijsblauwe ogen en brede schouders; sommige dagen vroeg ik me af of hij een deel Viking was, of een kind gezegend door de Goden. Ik veronderstel dat dat de reden is waarom hij er zo goed uitzag op al die tijdschriftcovers.

Jaloezie had zijn aandacht op de werkvloer gevolgd. De secretaresses keken boos naar me als ik langsliep. Ik kon overal waar ik in het kantoor ging, voelen dat er messen in mijn rug brandden; de gefluisterde opmerkingen die ze dachten dat ik niet hoorde, en de hatelijke blikken van de mannen, die een vrouw benijdden die veel harder had gewerkt dan zij om te komen waar ik was in zo'n korte tijd. Voor hen kon er maar één reden zijn waarom ik zo ver was gekomen in zo'n korte tijd—ik had over een bureau gebogen. De grap was echt op hen. Ik had hem nog niet zoveel gegeven... nog niet. We waren natuurlijk dichtbij gekomen, en ik wist dat zijn geduld aan het afnemen was. Met alle roddels en drama die onze relatie buiten het werk had veroorzaakt, had ik niet gewild dat iemand gelijk kreeg. Creedon's nieuwste opmerking: "Daar gaan we weer met dat ijskoningin-gedoe." Ik begon me er slecht over te voelen, mijn reputatie was al bezoedeld in de ogen van iedereen, wat was het nut van het nog langer uitstellen?

Toen ik uit mijn gedachten kwam, steeg de angst in me. Latrisha, zijn ex, evenals een van zijn partners, zou binnen zijn, samen met vier andere mannen. Ik spitste mijn oren op de gedempte stemmen.

"Waar is die kantoorslet van je, Creedon? Ze moet wel een geweldige beurt zijn. Ze kan de koffie niet eens brengen voordat die koud wordt," klaagde Micheal. "Wat heeft het voor zin om zo'n vrouw in de buurt te houden? Ze is niet eens van je soort."

Zijn soort?

"Je kent me, Micheal, ik houd van mooie accessoires, bovendien is ze slimmer dan ze eruitziet. Ze hoefde de superintendant niet eens om te kopen om haar eindexamen te halen," sneerde hij.

Een accessoire?

Niet van zijn soort?

"Stop met dat meisje te spelen. Geef haar een cheque en stuur haar weg," drong Paul aan. "Je laat haar te dichtbij komen, bij ons allemaal. Om nog maar te zwijgen over het schandaal dat je met de pers zult hebben zodra ze doorhebben dat ze een arm plattelandsmeisje is. Nederland zal verliefd op haar worden en dan zul je hen gewoon vernietigen als je klaar bent met haar. Niet het beeld dat we willen uitstralen..." Stilte leek door de lucht te snijden terwijl het laatste woord werd afgekapt door wat klonk als vuisten die op tafel sloegen.

"Ze is van mij! Hoe ik met haar speel gaat jou niets aan. Of ik nu kies om haar te neuken, haar zwanger te maken, of haar aan de kant te zetten, onthoud wie hier de baas is." Zijn stem klonk ernstig, zijn woede explosief. "Als ik haar wil gebruiken als een sperma-emmer en haar daarna weggooien, dan doe ik dat," gromde hij.

Zwanger maken? Aan de kant zetten? Sperma-emmer? Echt niet!

"Ze is mooi, dat geef ik je, maar ze heeft geen waarde voor jou, Creedon. Ze is waardeloos. Gewoon een kiezelsteen in een zee van diamanten, schat. Je kunt elke vrouw kiezen die je maar wilt. Neuken en afschrijven," spuwde Latrisha. "Als je een liefdadigheidsgeval wilde, kon ik je er een vinden die meer onderdanig is. Die gaat je alleen maar hoofdpijn bezorgen. Er zit geen onderdanig bot in haar lichaam, behalve het gezicht dat ze trekt als ze lunch serveert. Je hebt een trut nodig die je respecteert en zich onderwerpt."

"En daarom, Letrisha, ben je een ex. Je weet niet wat een man echt wil."

"Oh, je wilt iemand die je op elk front uitdaagt? Ga je gang, K. Je zult er snel genoeg ziek van worden. Je verdient beter, schat," voegde ze er luchtig aan toe.

Iemand, kom alsjeblieft de virtuele kots opruimen die deze vrouw net heeft uitgespuwd.

"Ik heb haar onder controle, Trisha, hou je bek."

Onder controle? Oh, absoluut niet! Dat laatste stukje stuurde me in een spiraal. Hij had nog niet de geen-bullshit zuiderse bitch ontmoet die ik kon zijn.

Woede kolkte door me heen. Ik was gewoon een pop voor hem. Ik was toevallig slimmer dan de meeste andere vrouwen waarop hij aasde, of dat dacht ik althans. Ik had dat feit blijkbaar even vergeten; verloren in het sprookjesachtige romantiek van het geheel, zoals de domme plattelandsmeisjes die ze dachten dat ik was. Ik was ergens tussen het verlies van mijn moeder en mijn oom kwijtgeraakt wie ik in de kern was. Er was niemand behalve Misty, mijn enige vriendin in deze wereld. Ik realiseerde me op dat moment dat hij nooit de moeite had genomen om te weten wat ik had doorstaan, onder het masker van glimlachen dat ik droeg voor zijn stomme feestjes en persconferenties, terwijl ik nog steeds in mijn verdriet verdrong. Ik had hem nauwelijks iets over mezelf verteld. Ik wist altijd al dat hij zijn vergissing zou inzien door aandacht aan mij te besteden. Ik betekende werkelijk niets voor hem.

Nou, daar gaan we dan.

Mijn handen trilden van woede terwijl ik met mijn elleboog de deur van de vergaderruimte openduwde. Hij keek iedereen aan met een vernietigende blik. "Wat is mijn ras precies voor jou, Creedon? Een accessoire? Een verdomde pop die je kunt aankleden? Ik dacht dat je anders was. Ik heb hier nooit om gevraagd, maar als je zo vastbesloten bent mijn carrière, waar ik keihard voor heb gewerkt, te verpesten, dan zij het zo. Laat me één ding glashelder maken," zei ik, terwijl ik het dienblad in zijn schoot kieperde, "ik zal nooit een spermakarretje zijn voor een egocentrisch stuk stront zoals jij. Ik hield nog steeds de stapel rapporten in mijn hand. Ik zwaaide ermee in zijn geschokte gezicht, ontmoette de blikken van iedereen, en gooide ze toen over de tafel. "Deze waardeloze trut heeft je contract met Lords and Sons binnengehaald." Ik had me kapot gewerkt om deze deal succesvol af te sluiten. Lords and Sons stemden alleen toe omdat ik zo oprecht en betrokken was.

Ik schudde mijn hoofd en draaide me weer naar Creedon. "Jij! Jij, Creedon Rothas McAllister, bent een stuk paardenstront, en je kunt alles wat je ooit voor me hebt gekocht terugkrijgen. Denk geen seconde dat ik te koop ben, want ik wil het niet, en heb het nooit gewild. Ik wijs het allemaal af. Ik wijs jou af," spuugde ik met een woede zo krachtig dat mijn ledematen trilden, mijn ogen vreemd aanvoelden terwijl mijn zicht vernauwde, mijn nagels zich in mijn handpalmen boorden, en de haartjes op mijn armen rechtop gingen staan.

Zijn ogen keken me angstig aan, voordat hij op de grond viel en zijn borst vastgreep. Ik trok de deur open en stormde naar buiten. Een scherpe pijn in mijn hart groeide, doorbrak de door adrenaline opgewekte waas. Ik was vastbesloten om mijn tas te pakken en dit allemaal achter me te laten. Mijn moeder had geen dwaas opgevoed. Hij had me verblind, waardoor ik het hele plaatje niet zag en alles wat ik mijn hele leven had opgebouwd, verpestte. Na de geruchten zou ik nooit meer zo'n baan krijgen. Mijn voeten bewogen snel, maar mijn geest werd te laat alert op de snel naderende gestalte. Het ene moment ging de lift voor me open, het volgende moment werd ik tegen de achterwand gedrukt, met een woedende Creedon die boven me uittorende en zijn handen om mijn slanke keel, de adem uit me knijpend.

"Niemand wijst mij af!" brulde hij naar me. Ik spuugde in zijn gezicht, voordat een pijn zich registreerde, uitstralend over de zijkant van mijn wang. Alles werd wazig voordat het zwart werd.