Alleenstaande Moeder Verstrikt door Miljardair

Alice Blair lag naakt op het bed, haar handen gleden over haar eigen lichaam, een vuur van verlangen brandde in haar, waardoor ze zich leeg en rusteloos voelde.

Buiten woedde de storm voort, wind en regen huilden, donder knalde. Ze bewoog synchroon met de storm, haar lichaam kronkelde en draaide, haar tepels hard en pijnlijk van haar eigen aanraking.

Ze kon de kreunen die overeenkwamen met de woede van de storm niet tegenhouden.

Alice's geest was wazig, haar ogen onscherp.

Maar één ding was duidelijk: haar eigen zus had haar gedrogeerd met een afrodisiacum!

Die sluwe halfzus!

Af en toe verlichtte de bliksem de schemerige kamer, waardoor haar kronkelende silhouet op de muur werd geworpen.

Alice's benen wreven oncontroleerbaar tegen elkaar, haar handen gleden over haar huid, omhoog naar haar borst.

Ze verlangde naar de aanraking van een man om de leegte in haar te vullen.

In haar waas hoorde ze voetstappen dichterbij komen, samen met een vage, aangename geur.

Ze opende haar ogen en zag vaag een lange gestalte.

Ze hoorde zware, snelle ademhaling in haar oor, waardoor haar hart sneller ging kloppen.

De bliksem flitste, waardoor ze een glimp opving van een verbluffend gezicht, dat het beeld in haar geheugen brandde.

Ze voelde een heet lichaam tegen het hare drukken, de adem van de man kietelde haar oor.

Ze wilde hem wegduwen, maar haar lichaam luisterde niet. In plaats daarvan klampte ze zich aan hem vast.

Weer ontsnapte er een kreun.

Hun schaduwen dansten op de muur, lichamen verstrengeld.

Regen beukte op het raam als een wanhopige smeekbede.

Buiten huilde de wind, takken sloegen tegen elkaar.

De zware ademhaling paste bij de storm, en Alice voelde zich alsof ze zweefde.

'Raak me niet aan!' schreeuwde ze van binnen, proberend weerstand te bieden.

Maar ze kon de reactie van haar lichaam niet stoppen.

Het tintelen van haar gevoelige plekken maakte dat ze hem steviger vasthield, fluisterend: "Sneller, ik wil meer!"

"Is dit wat je wilt?" De ademhaling van de man werd zwaarder, en Alice's weerstand brokkelde af.

"Ik... ik wil meer."

Haar verlangen bereikte een hoogtepunt.

De man beukte in haar, raakte haar ziel.

Alice's bewustzijn vervaagde, een golf van vermoeidheid overspoelde haar, alsof ze gevangen zat in een droom.

Tot een bekende stem buiten de deur haar wakker schudde. Ze opende haar ogen en zag haar naakte lichaam, beseffend dat de vorige nacht geen droom was.

"Papa, geef Alice niet de schuld. Ze bedoelde het niet zo. Ik zag haar hier gewoon met een man. We weten niet wat er echt is gebeurd," zei haar zus.

"Hoe durft ze dit te doen?"

De deur vloog open.

Alice keek naar de twee mensen die binnenkwamen. De man met dunner wordend haar was haar vader, James Blair!

En achter hem stond de zus die haar had gedrogeerd, Nova Blair!

De waarheid was duidelijk, en James' gezicht stond grimmig. "Alice! Je staat op het punt te trouwen met Zachary Hall, hoe kun je zoiets immoreels doen? Hoe kan ik de Hall-familie onder ogen komen?"

"Papa, het is niet zoals je denkt. Nova heeft me erin geluisd," smeekte Alice.

"Hou je mond! Nova is je zus. Ze is altijd goed opgevoed geweest. Hoe zou ze zoiets kunnen doen?" James brieste.

"Alice, ik weet dat je altijd op me neerkijkt omdat ik een buitenechtelijk kind ben. Als het je beter laat voelen om mij te beschuldigen, vind ik het niet erg. Ik was gewoon bang dat die man je pijn zou doen, dus belde ik papa om je te redden." Nova's tranen stroomden, haar woorden oprecht en overtuigend.

"Hou je mond, huichelaar! Je hebt me erin geluisd, ik..." Alice's woorden werden afgebroken door een klap van James.

Ze hield haar tranen in, verdroeg de pijn en vernedering.

"Genoeg! Nova geeft zoveel om je, zelfs nu verdedigt ze je. En jij? Hoe durf je! Je hebt iets zo schandelijks gedaan, en nu probeer je je zus de schuld te geven?" James wees boos naar haar. "Je bent een schande, volkomen zonder moraal. Ik heb geen dochter zoals jij. Weg uit de Blair-familie!"

James stormde weg, liet Alice in een staat van shock achter.

"Papa, laat me het uitleggen..." riep Alice, terwijl ze een deken om zich heen sloeg. Maar hoe hard ze ook schreeuwde, James stopte niet.

"Waarom heb je me erin geluisd?" eiste ze, terwijl ze zich tot Nova wendde.

"Alice, waar heb je het over? Ik begrijp het niet," zei Nova, alsof ze van niets wist.

Alice keek haar met walging aan. "Hou op met dat toneelspel, papa is weg. Sinds jij hier bent, is er niets anders dan problemen. Het verjaardagsgeschenk dat ik voor papa had gekocht, werd verwisseld met een dode rat, de hele familie kreeg voedselvergiftiging, en ik was de enige die niet ziek werd, waardoor het leek alsof ik het had gedaan. Ik dacht altijd dat het vijanden van papa waren! Maar nu zie ik dat jij het allemaal hebt gedaan!"

Terwijl ze alles op een rijtje zette, besefte Alice dat haar zus vanaf het begin tegen haar had samengespannen.

Nova's kalme glimlach werd zelfvoldaan, een vleugje trots in haar ogen. "Ja, ik heb het gedaan. En wat dan nog? Dat vergiftigingsincident? Om jou erin te luizen, nam ik een dubbele dosis. Als ik iets later naar het ziekenhuis was gebracht, had ik echt in gevaar kunnen zijn."

"Je bent meedogenloos!" schreeuwde Alice.

Na dat incident was James' houding tegenover haar drastisch veranderd, terwijl hij Nova steeds meer begon te bevoordelen.

"Alice, vanaf de dag dat ik de Blair-familie binnenkwam, keek je op me neer met die superieure blik. Vanaf dat moment zwoer ik dat ik alles van je zou afpakken." Nova keek neer op Alice, eindelijk het gevoel van superioriteit voelend dat Alice ooit had.

Dat gevoel van superioriteit, onaangevochten en aangeboren!

Zonder iets te doen, maakte alleen al een blik Nova onzeker.

"Jouw cijfers waren beter, je talent groter, zelfs je verloofde was beter dan elke jongen die ik ooit heb gedate." Nova's gezicht verduisterde, haar stem ingehouden, ogen gevuld met waanzin. "Waarom ben jij overal beter in? Waarom krijg jij alle middelen? Waarom heb jij alles?"

Nova, geagiteerd, greep Alice's nek, schreeuwend van waanzin.

Na haar uitbarsting keek ze naar Alice's koppige gezicht, een zelfvoldane glimlach spreidde zich over haar lippen.

Om een of andere reden zag Alice bitterheid in die glimlach.

"Wat maakt het uit dat ik een buitenechtelijk kind ben? Wat maakt het uit dat ik niet zo goed ben als jij? Uiteindelijk heb ik je tot niets gereduceerd," sneerde Nova. "Alice, je was altijd trots op je adel, maar kijk nu eens naar jezelf, neergehaald door mij, een buitenechtelijk kind."

Alice keek Nova met haat aan. Ze haatte het dat ze het te laat besefte en niet dieper in de gebeurtenissen uit het verleden had gegraven.

"Ja, die blik op je gezicht. De blik waarin je me zo haat dat je me dood wilt, maar je kunt er niets aan doen." Nova lachte, terwijl ze Alice's kin achteloos wegduwde als afval.

"Ik heb hier lang op gewacht. Je moet nu zo jaloers op me zijn, toch? Ik heb alles van je afgenomen!" Nova keek haar met medelijden aan. "Alice, je kunt net zo goed stilletjes sterven in een onopgemerkt hoekje als een rat."

Met die woorden dacht Nova aan iets grappigs en besloot het met Alice te delen. "Oh, en nog iets, Alice, je kleren waren te vies, dus ik heb ze vriendelijk in de prullenbak gegooid. Tenslotte kan de Blair-familie geen nutteloze vieze dingen hebben, toch, Alice?"

Alice staarde naar Nova, vastbesloten haar gezicht te onthouden. Ze zou haar wraak nemen!

Hoe meer Alice haatte, hoe meer voldoening Nova voelde. Totdat ze moe was van het pesten, zei ze vermoeid, "Nu, verdwijn!"

Alice zei niets, stond op, wikkelde zich in de deken en sleepte haar uitgeputte lichaam weg.

Maar op dat moment sprak Nova weer, "Stop!"

Alice draaide zich om, geschokt.

Nova zei, "Die deken is ook van de Blair-familie!"

Alice keek boos naar haar onbekende zus, niet verwachtend dat zelfs de enige deken die haar lichaam bedekte, zou worden afgenomen!

"Als je het niet geeft, neem ik het zelf!" glimlachte Nova.