Verliefd op de marinebroer van mijn vriend

De studiolampen zoemen boven mijn hoofd, scherp en koud zoals alles hier. De spiegels langs de muren vangen elke fout, elke twijfel, elke stap die zelfs maar een halve seconde te laat landt. Ik zweet al, de achterkant van mijn nek is vochtig, mijn handen zijn klam in de roze satijnen van mijn spitzen.

Ik lanceer mezelf in de jeté en land verkeerd.

Niet rampzalig. Maar genoeg.

"Opnieuw," zegt Madame Loretto, haar stem zo scherp als het tikken van haar stok tegen de vloer.

Ik spring terug in positie. Mijn hart hamert al te snel. Ik voel elke paar ogen in de kamer naar me verschuiven—subtiele blikken, schuine grijnzen, de manier waarop je kijkt als iemand anders bloedt en je gewoon blij bent dat jij het niet bent.

Ik beweeg weer.

En mis weer.

Niet veel. Een hapering in de landing. Een fractie van een tel achter de muziek. Een fout die niemand zou zien—behalve Madame Loretto.

De piano stopt met een scherp, dissonant geluid terwijl ze op haar hakken draait.

"Penelope Vale." Haar toon is uitgeput. "Ben je nieuw hier?"

Ik druk mijn hielen tegen elkaar, kin omhoog, schouders recht. "Nee, Madame."

"Ben je gewond?"

"Nee, Madame."

"Dan moet je lui zijn." Ze klikt met haar tong. "Dat is teleurstellend."

De stilte rekt zich uit. Mijn oren suizen van de inspanning om mijn ademhaling stil te houden.

"Ik geef je al drie jaar les," zegt ze, langzaam voor de spiegels heen en weer lopend, haar reflectie die achter haar aan sleept als een geest. "Drie jaar. Je was wat, zestien toen je hier kwam? En nu negentien, nog steeds hier, nog steeds gelukkig om in deze studio te zijn. Je bent het jongste meisje in deze klas met een volle vier jaar. Begrijp je hoe zeldzaam dat is? Hoe gelukkig je bent om überhaupt in deze kamer te dansen?"

"Ja, Madame."

"Waarom verspil je het dan?" Haar stem wordt scherper, niet in volume, maar in scherpte. "Je danst al sinds je twee was. Zeventien jaar training en je landt nog steeds alsof je de zwaartekracht niet begrijpt. De Spring Gala-proeven zijn volgende week, en je danst alsof je al verloren hebt."

Mijn keel is strak. Mijn ruggengraat voelt alsof hij kan breken van hoe hard ik mezelf omhoog houd.

"Wil je de solo?" zegt ze. "Dan gedraag je als iemand die het verdient. Anders geef ik het aan iemand met de helft van jouw talent en tweemaal jouw discipline."

Een lange stilte. Ze draait zich om naar de pianist.

"Neem vijf minuten. Iedereen. Penelope, zitten."

Ik laat me op de vloer zakken, druk mijn handpalmen tegen het koele marley om te verbergen hoe ze trillen.

Mila is een seconde later naast me, haar knieën opgetrokken tegen haar borst, haar stem zacht. "Oké, wat was dat?"

Ik kijk niet naar haar. Staar gewoon recht vooruit naar de spiegel, waar mijn gezicht te bleek en te strak uitziet.

"Dat verpest je nooit," zegt ze. "Ooit. Je deed het letterlijk in je slaap tijdens die nachtelijke lock-in afgelopen herfst. Wat is er aan de hand?"

Ik adem uit. Langzaam. Gecontroleerd. "Ty vergat me op te halen na de les."

Ze knippert. "Tyler?"

Ik knik. "Ik heb twintig minuten gewacht, maar hij was een meisje aan het helpen met studeren en vergat het. Ik moest zes blokken rennen en me in de gang omkleden om hier op tijd te zijn."

Mila's mond trekt samen. "Dat is, wat, de vierde keer?"

"Vijfde."

Ze zegt niet dat ik hem moet dumpen, maar het staat overal op haar gezicht geschreven.

"Hij zei dat het hem spijt," voeg ik eraan toe, hoewel ik niet echt weet waarom. "Hij was gewoon... afwezig."

"Afwezig?" zegt Mila. "Tijdens je Gala proefweek?"

Ik schud mijn hoofd en trek mijn knieën naar mijn borst. "Het is oké. Ik ben gewoon van mijn stuk. Ik los het wel op."

Ze zegt even niets, en dan stoot ze haar schouder tegen de mijne. "Je kunt maar beter. Amanda is haar acceptatiespeech al mentaal aan het oefenen."

Ik kreun, lachend onder mijn adem.

Maar de benauwdheid in mijn borst verdwijnt niet.

Wanneer Madame Loretto weer de studio binnenstapt, kijkt ze niet eens naar me. Ze zegt alleen, "Vanaf het begin."

Ik sta op.

Ik draai me weer naar de spiegel, en voor een moment adem ik gewoon. Ik kijk naar mezelf—de harde lijnen van mijn jukbeenderen, de spanning in mijn kaak, de spier die trilt onder de bleke stof van mijn maillot.

Ik ken deze dans. Ik heb erin geleefd.

Dit is van mij.

De muziek begint.

Ik beweeg.

Alles vervaagt—de klas, de pijn in mijn rug, de steek van Madame's woorden. Mijn benen strekken zich schoon uit, armen snijden door de lucht als water. Mijn ruggengraat is lang, kern strak, vingers zacht en levendig. Ik voel de stroom van de muziek in elke centimeter van mij.

Ik draai. Ik land. Ik adem erdoorheen.

Jeté. Pirouette. Relevé.

Perfect.

Mijn schaduw strekt zich naast me uit in de spiegel, precies en scherp, maar ik kijk niet naar haar. Ik zit in de beweging. Ik hoop niet dat het goed is—ik weet dat het zo is. Elke tel. Elke beweging van mijn pols. Mijn gezicht blijft stil, onleesbaar. Maar van binnen brand ik.

De laatste beweging brengt me naar het midden, een langzame, bewuste val van arabesque naar de laatste positie. Ik stop, in balans. Elegant. Gewichtloos.

Ik adem uit.

En dan... stilte.

Madame Loretto staat aan de rand van de kamer, onleesbaar.

Ik wacht op iets—kritiek, een correctie, zelfs meer stilte.

In plaats daarvan geeft ze één enkele, strakke knik.

Dat is het.

Geen applaus. Geen compliment. Maar ik voel het als donder.

Mijn borst bloeit met warmte, en een glimlach breekt door op mijn gezicht voordat ik het kan stoppen.

Die knik betekent dat ik het gedaan heb. Die knik betekent dat het genoeg was.

Ik ga weer zitten, langzamer deze keer, de adrenaline nog steeds door mijn ledematen pulserend.

Mila grijnst naar me. "Oké. Dat was eng goed."

"Ja?" zeg ik, alsof ik water drink, hoewel mijn handen een beetje trillen.

"Je leek wel een ander persoon. Zoals... iemand uit een film. Je hebt het verpletterd."

Ik glimlach breder. "Ik weet het."

Het is geen arrogantie. Het is niet eens opluchting.

Het is iets rustigers.

Iets verdiends.

Voor een paar seconden denk ik niet aan Tyler of aan negentien zijn of hoe hard ik moest rennen om hier te komen. Ik denk gewoon aan die laatste noot van de muziek, en hoe ik die raakte met mijn hele lichaam nog steeds zoemend.

Ik heb de lof niet nodig.

Ik heb het applaus niet nodig.

Ik heb alleen de dans nodig.