Onderwerping aan de Maffia Drieling

Hoofdstuk één: Leef Een Beetje

Camilla

Mijn leven is waardeloos, alles wat ik ooit wilde was geliefd zijn en verzorgd worden, maar ik denk dat ik te vervloekt was om geluk te ervaren in mijn leven. Mijn biologische vader verliet ons en verdween zonder een spoor achter te laten. Mijn moeder komt altijd dronken thuis, ze heeft geen greintje liefde voor mij en ik krijg ook geen moederlijke liefde, alles wat haar interesseert is haar alcohol en haar nieuwe man, die nu mijn stiefvader is.

Op jonge leeftijd werd ik beroofd van zowel moederlijke als vaderlijke liefde. Mijn stiefvader zou alles doen om van mij af te komen, maar ik was te sterk om hem te laten slagen in zijn plan.

Om mijn leven te redden van mijn stiefvader, ben ik het huis uitgegaan en ben ik bij mijn vriend in een andere stad gaan wonen. Maar zelfs daar kon ik niet geliefd en verzorgd worden. Misschien ben ik een beetje dramatisch, maar ik zweer dat deze wereld tegen mij is.

Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren wanneer ik voor het laatst een goede dag had. Vanmorgen dacht mijn domme vriend dat het oké was om mijn wekker van acht uur uit te zetten en te vervangen door de zijne. De wekker stond een uur later dan ik nodig had, wat is er mis met hem?

Het doel van de wekker was om me wakker te maken zodat ik naar de sportschool kon gaan, maar ik zou niet verbaasd zijn als ik later thuiskom en hem op de bank in dezelfde positie aantref als waarin ik hem achterliet. Het is eerlijk om te zeggen dat het de laatste tijd een beetje stroef tussen ons gaat, maar opnieuw moet ik mezelf dwingen te onthouden dat als ik nog even wacht, dingen beter zullen worden.

Onze relatie was nooit een van die allesverslindende romances waar je misschien van hebt gehoord, maar Robin is aardig en dat is genoeg voor mij. Hij heeft me niet in de steek gelaten, zelfs niet toen iedereen dat wel deed.

Zijn domheid vanmorgen zorgde ervoor dat ik een afspraak met een klant miste. Ik ben een evenementenplanner. Ik zou vanmorgen een stel ontmoeten over hun aanstaande bruiloft, maar mijn idiote vriend zorgde ervoor dat ik dat miste. Bovendien zorgde mijn gebrek aan coördinatie ervoor dat ik over iets struikelde en mijn panty scheurde. Ik wilde gewoon gelukkig zijn in het leven. Is dat echt te veel gevraagd?

Toen ik de sportschool verliet, besloot ik naar de enige plek te gaan die ooit geluk in mijn leven bracht. Een koffiebar die niet ver van mijn huis was. Ik kwam hier dagelijks om wat stress te verlichten.

Bij het openen van de deur werd ik begroet door de heerlijke geur van versgebakken lekkernijen en gemalen koffie, die de hele plek vulde.

"Camilla, ben jij dat?" Een bekende stem riep vanuit de keuken voor de toonbank.

De eigenaresse van het café, Susan Kanu. Ze is de meest hartelijke vrouw die ik ooit heb gekend, maar ze kan soms ook eng zijn. Ik kan alleen maar dankbaar zijn dat ik aan haar goede kant sta, want ondanks haar hoge leeftijd zou ik het haar niet kwalijk nemen als ze zelfs de stoerste mannen aan het huilen zou kunnen maken.

"Hallo, mevrouw Kanu," antwoordde ik, terwijl ik naar het geluid van haar stem liep.

Om de hoek kijkend, zag ik haar kleine gestalte staan met haar armen over elkaar en naar mijn richting kijkend.

"Wat heb ik je gezegd?" zei ze met een lichte waarschuwing in haar toon.

"Hallo, Susan," corrigeerde ik mezelf snel, begrijpend wat ze bedoelde.

Om een onbekende reden was ze er heel stellig over dat ik haar bij haar voornaam noemde. Ik weet niet waarom, maar hoe dan ook, mijn reactie veroorzaakte een brede glimlach op haar gezicht.

"Wat brengt je hier op dit tijdstip van de dag?" vroeg ze terwijl ik haar hielp de schaal met gebakken snacks naar de toonbank te dragen.

"Robin zette mijn wekker uit, dus ik moest de afspraak die ik om negen uur vanmorgen had, verzetten. Ik kwam net uit de sportschool en was op weg naar huis om hem te zien, maar ik heb zeker wat koffie nodig voordat dat gebeurt."

Ik hoorde haar een afkeurende zucht slaken en ik wist al wat ze ging zeggen voordat ze het zelfs maar uitsprak.

"Waarom blijf je nog steeds bij die jongen? We weten allebei dat hij het verstand van een steen heeft en het is niet alsof hij je iets goeds geeft..."

"Susan," onderbrak ik haar, om te voorkomen dat ze zou zeggen wat ze wilde zeggen.

Alleen omdat ze gelijk heeft, betekent niet dat het gezegd moet worden. Het herinnert me er alleen maar aan hoezeer ik aanraking mis. Het ding met Susan is dat ze zo bot is als je je maar kunt voorstellen.

"Hij is lie..." begon ik, met de behoefte om mijn vriend te verdedigen, maar ik werd onderbroken.

"Laat me raden, hij is aardig voor je?"

"Ja, en hij behandelt..."

"Behandelt je goed? Mijn liefje, ik haat het om het je te zeggen, maar dat is een andere manier om te zeggen dat hij saai is."

Ze heeft gelijk en daarom stopte ik met protesteren, maar Robin is alles wat ik ooit heb gekend. Hij weet alles van me, ik voel me veilig bij hem en als hij me zou willen verlaten, had hij dat allang gedaan. Hoeveel bagage ik ook met me meedraag, Robin liet zich er niet door afschrikken.

Het is echt een zwaar leven voor me geweest, het is bijna een jaar geleden dat mijn vader verdween en nog steeds is er geen spoor van hem. Zelfs de politie en andere detectives konden zijn verblijfplaats niet achterhalen, ze zeiden dat zijn verdwijning vrijwillig was. Het weinige dat ik van hem wist, was dat hij zich niet zonder goede reden zou verstoppen.

De meeste mensen denken dat hij een harteloze monster is, wat ik in zekere zin moet toegeven, maar tegelijkertijd heeft hij me nooit in mijn jeugd verwaarloosd of onveilig laten voelen. Hij begon me zelfverdediging te leren vanaf het moment dat ik kon lopen. Ik herinner me nog levendig dat hij me op mijn tiende verjaardag vertelde dat hij er niet voor altijd zou zijn en dat zodra hij weg was, de enige persoon op wie ik kon vertrouwen, ikzelf was. En die dag leerde hij me voor het eerst hoe ik een pistool moest gebruiken. Hij gaf me een pistool als verjaardagscadeau.

Mijn vader is misschien gek door dat te doen, maar ik hou nog steeds van hem. Ik wist al dat het heel moeilijk zou zijn om erachter te komen waar hij was, niemand vond hem tenzij hij dat wilde. Ik kan alleen maar hopen dat hij zichzelf onthult of besluit uit zijn schuilplaats te komen.

Mijn privédetective probeert hem al zeven maanden op te sporen, maar tot nu toe heeft het niets opgeleverd en het laat me alleen maar meer teleurgesteld achter. En daarom blijf ik nog steeds bij Robin. Ik heb zoveel verloren en ik ben het zat dat alles in mijn leven verandert, hij is het enige constante op dit moment en ik was nog niet bereid dat te verliezen.

Zonder te reageren op Susans eerdere vraag, blijft ze praten.

"Je bent vijfentwintig jaar oud, je zou naar clubs moeten gaan en nieuwe mensen moeten ontmoeten. Laat jezelf een beetje leven en voor je het weet, ben je oud zoals ik en wens je dat je wat meer had losgelaten terwijl je nog kon." Ik glimlachte om haar woorden.

Ik wou dat ik kon discussiëren met wat ze zei, maar de waarheid is dat ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik een goed sociaal leven had. Ik ging vroeger veel uit met mijn vrienden, maar sinds ik hier met Robin ben gaan wonen, heb ik geen nieuwe mensen kunnen ontmoeten en bovendien houdt hij er niet van om uit te gaan. Hij heeft liever dat ik thuis bij hem blijf en de laatste keer dat ik uitging, ging het niet goed. Ik ging naar een club zonder hem en toen ik die nacht thuiskwam, berispte hij me omdat ik me als een slet had gekleed en weigerde vervolgens bijna een week in hetzelfde bed met me te slapen. Ik huilde die nacht zo hard, maar uiteindelijk kwam hij tot bezinning en bood zijn excuses aan.

Ik wist dat excuses zijn acties niet konden rechtvaardigen, maar op dit punt kan ik me niet eens herinneren hoe mijn leven was zonder hem en daarom koos ik ervoor om het los te laten. Ik pakte mijn koffie om mee te nemen en graaide in mijn tas om wat geld te pakken om te betalen, maar Susan stopte me met een boze blik.

"Denk er niet eens aan."

Niet willen discussiëren, sloop ik het geld in haar fooienpot voordat ze kon protesteren. Ze wordt altijd boos als ik iets betaal in haar café. Met een glimlach op mijn gezicht liep ik om de toonbank heen en gaf haar een kus op haar wang, wat de pruillip van haar gezicht verwijderde.

"Dag, Susan."

"Veel plezier met je vriend." Ik schudde mijn hoofd voordat ik de glazen deur achter me sloot.