Hoofdstuk 2 De terugkeer van de dokter

Mandy kon de blik van afkeer in haar ogen niet verbergen toen ze naar Lily keek, die ondanks jaren van moeite altijd onmogelijk voor zich te winnen was geweest.

De afgelopen vijf jaar had Mandy gedaan alsof ze om Lily’s welzijn gaf, haar dagelijkse behoeften verzorgd en haar vaak meegenomen naar doktersafspraken. Als Lily niet haar toegangsbewijs was geweest om mevrouw Frost te worden, had Mandy geen seconde verspild aan pogingen om haar genegenheid te winnen.

Ook al had Lily duidelijk een hekel aan haar, Mandy zette toch een dapper gezicht op en strekte haar armen naar haar uit.

‘Lily, kom naar mama voor een knuffel,’ kirde ze.

Bij Mandy’s woorden draaide Lily zich meteen weg en klemde zich stevig vast om Harrisons nek.

‘Maar ik wil dat papa me vasthoudt,’ zei ze met haar kinderstem. ‘Papa, houd me vast.’

Toen Harrison Lily’s reactie zag, streelde hij haar zacht en liefdevol over haar rug.

‘Het is goed, lieverd. Wees niet bang. Papa is hier. Papa houdt je vast,’ suste hij haar, voordat hij zich met een koude blik naar Mandy omdraaide.

‘Lily is nog heel jong. Als ze niet wil dat jij haar vasthoudt, dwing haar dan niet,’ zei hij beslist. ‘Op dit moment is dr. Johnson vinden jouw belangrijkste bijdrage.’

Net toen Harrison uitgesproken was, kwam zijn assistent Simon aanlopen met een telefoon in zijn hand.

‘Meneer Frost, onze contactpersoon in het ziekenhuis belde net: dr. Johnson is al aangekomen in Westland General Hospital.’

Toen Mandy dat hoorde, veranderde haar gezichtsuitdrukking op slag.

‘Wat? We staan hier al zo lang met het welkomstbord, en zij is rechtstreeks naar het ziekenhuis gegaan?’ Mandy had Harrison verzekerd dat Ella op deze vlucht zou zitten. Nu ze haar hadden gemist, zou Harrison vast ontevreden zijn.

Simon wierp Mandy een ongemakkelijke blik toe en wachtte op Harrisons reactie.

Na een moment gaf Harrison een bevel. ‘Naar het ziekenhuis.’

Ondertussen was Elena, die al in het ziekenhuis was aangekomen, samen met Nathan de testresultaten en operatieplannen voor Zanders vader aan het doornemen.

Nathan stond naast haar en legde de situatie uit. ‘Elena, mijn vaardigheden schieten tekort voor zo’n complexe ingreep. Met de hoge leeftijd van de patiënt durf ik niet te zeggen dat ik het aankan. Daarom heb ik je gebeld—we hebben jouw expertise nodig.’

Terwijl ze de documenten bestudeerde, antwoordde Elena professioneel: ‘Het is goed. Dit type geval is in eigen land inderdaad zeldzaam, en de operatie is behoorlijk lastig. Zeg tegen de operatiekamer dat we over dertig minuten beginnen. Ik heb je nodig als mijn operatieassistent.’

Nathan knikte zonder aarzelen. ‘Natuurlijk. Het is een eer om u te assisteren.’

Elena had inderdaad jaren in het buitenland doorgebracht om haar chirurgische technieken te perfectioneren. Haar medische expertise was niet alleen ongeëvenaard in eigen land, maar genoot ook internationaal veel aanzien. Toch hield ze zich liever op de achtergrond; ze werkte onder de naam Ella Johnson en was in medische kringen uitgegroeid tot een soort mysterieuze figuur.

Als ze niet door hun verleden als oud-klasgenoten een band met Nathan had gehad, had ze het niet aangedurfd de zaak van Zanders vader op zich te nemen.

Toen alle voorbereidingen voor de operatie waren afgerond, sprak Elena haar twee kinderen nog even toe voordat ze de operatiekamer binnenging.

‘Connor, Mia, ik wil dat jullie allebei rustig wachten in de wachtruimte. Deze operatie gaat best lang duren, dus gedraag je alsjeblieft,’ instrueerde ze zacht. ‘Zodra het voorbij is, komt jullie peettante naar het ziekenhuis om ons op te halen. Als jullie iets nodig hebben, vraag het dan gewoon aan het ziekenhuispersoneel—ze zullen jullie helpen.’

Beide kinderen knikten gehoorzaam. Connor hield een laptop vast terwijl Mia een high-end smartphone stevig omklemd hield; allebei waren ze volledig verdiept in hun schermen.

Connor zwaaide Elena uit. ‘Mam, maak je geen zorgen om ons. Ik zal goed voor Mia zorgen.’

Elena keek met trots naar haar kinderen. Door de jaren heen waren ze, ondanks haar veeleisende werkschema en de financiële druk, opvallend zelfstandig geworden, wat voor haar een zegen was geweest.

Nadat ze haar kinderen had geïnstalleerd, ging Elena de operatiekamer binnen.

Op dat moment kwamen Harrison en Mandy met hun gevolg in het ziekenhuis aan. Toen ze via hun contactpersoon hoorden dat dr. Johnson al met een operatie was begonnen, werd Harrison onrustig.

Zijn dochter Lily was geboren met een lichte hartaandoening. Jarenlang had hij haar naar ziekenhuizen in binnen- en buitenland gebracht, maar geen enkele arts had een operatie aan haar willen uitvoeren. Nadat hij had gehoord van Ella’s uitzonderlijke vaardigheden, had hij gehoopt haar hulp voor Lily in te schakelen, maar steeds hadden ze elkaar misgelopen.

Mandy voelde Harrisons bezorgdheid en vroeg: ‘Harrison, wat moeten we nu doen?’

Harrison wierp haar een geïrriteerde blik toe. ‘Er zit niets anders op dan wachten.’

‘Maar wat als ze pas over uren naar buiten komt? Gaan we hier echt al die tijd zitten wachten? Ze is maar een dokter—doet ze niet nogal arrogant?’ klaagde Mandy.

Harrison draaide zich met zichtbare tegenzin naar haar toe. ‘Mandy, let op wat je zegt. Ze is niet “maar een dokter”—ze is internationaal een van de beste chirurgen. Lily’s operatie hangt volledig af van haar beslissing,’ herinnerde hij haar streng. ‘We hebben het over de gezondheid van onze dochter. Kan dat je dan helemaal niets schelen?’

Onder Harrisons verwijtende blik forceerde Mandy een ongemakkelijke glimlach. Om haar doelen te bereiken, sloeg ze een onderdanige toon aan.

‘Harrison, dat bedoelde ik niet. Ik praatte zonder na te denken omdat ik me zo’n zorgen maak om Lily,’ legde ze uit. ‘Ik ben haar moeder—hoe zou ik me geen zorgen kunnen maken om haar gezondheid? Ik zou mijn eigen hart voor haar geven als ik kon.’

Haar woorden klonken hol; het idee dat ze haar hart voor Lily zou opofferen was absurd.

Harrison haakte af van de woordenwisseling, zocht een stoel en ging zitten met Lily in zijn armen.

Tijdens het wachten bleef hij Lily aandachtig verzorgen; hij voerde haar zelfs stukje bij beetje fruit, om er zeker van te zijn dat ze zich niet zou verslikken.

Toen Mandy zag hoe teder Harrison voor Lily zorgde, voelde ze een golf van jaloezie. Dat rotkind was met geluk geboren—wat had ze gedaan om Harrisons genegenheid te verdienen?

Harrison had van plan geweest buiten de operatiekamer op Ella te wachten, maar halverwege kreeg hij een belangrijk telefoontje over een dringende kwestie op het bedrijf die onmiddellijk zijn aandacht vereiste.

Mandy besefte hoe krap de situatie was en greep haar kans om in te springen.