De CEO's Verrassingsdrieling

In de luxueuze presidentiële suite lag Elena Reed onder een lange, gespierde man, hun lichamen verstrengeld in een ademloze omhelzing. De onbekende sensaties maakten haar licht in het hoofd en stuurloos.

Elena worstelde om haar ogen open te krijgen, wanhopig om het gezicht van de man te zien, maar elke golf van sensatie trok haar dieper de afgrond van genot in.

Uren later, volledig uitgeput, zakte Elena neer op het enorme bed. In haar halfbewuste toestand voelde ze iets koels haar hals aanraken—een robijnen hanger die de man zorgvuldig om haar nek deed voordat hij verdween.

Ze sliep tot de volgende dag rond het middaguur, tot op het bot afgemat. Toen ze eindelijk wakker werd, zag ze haar stiefzus, Mandy Reed, naast het bed staan met haar armen over elkaar, haar blik vol minachting.

Elena trok snel de lakens om zich heen en probeerde de blauwe plekken die haar huid tekenden te verbergen. Toen haar bange ogen die van Mandy ontmoetten, keek Mandy weg, greep haar handtas van het bijzettafeltje en haalde er een cheque uit, die ze achteloos op het bed naast Elena gooide.

"Je werk hier zit erop. Hier is $800.000, neem het en vertrek vandaag nog uit Pinewood City," zei Mandy kil.

"En wat er gisteravond is gebeurd, houd je maar voor jezelf en doe alsof het nooit gebeurd is," vervolgde ze. "Anders kan ik je spoorloos laten verdwijnen, en kan ik alles wat je moeder je heeft nagelaten tot as laten vergaan. Elena, je kunt maar beter luisteren."

Na deze dreiging wierp Mandy Elena nog één minachtende blik toe voordat ze vertrok. Toen ze zich omdraaide, viel haar oog onbedoeld op de rode bloedvlek op het laken.

Als Elena haar maagdelijkheid niet al kwijt was, waarom zou Mandy dan $800.000 hebben uitgegeven om Elena met die man naar bed te laten gaan?

Gelukkig had ze Elena de avond ervoor gedrogeerd, dus Elena zou waarschijnlijk de identiteit van de man niet herkennen. Ze zou nooit te weten komen dat de man van gisteravond Harrison Frost was—de zakenmagnaat wiens naam Pinewood City deed beven.

Nadat Mandy weg was, bleef Elena op het bed zitten, starend naar de cheque in haar hand.

Dit was de prijs van haar waardigheid en haar maagdelijkheid—$800.000. Genoeg om naar het buitenland te gaan en verder te studeren in de geneeskunde.

Als haar moeder niet zo vroeg was gestorven, als haar vader niet met Christine Hayes was getrouwd, hoe had ze dan zo diep kunnen zinken? Haar lichaam moeten verhandelen om haar opleiding te betalen?

Elena trok een bittere glimlach. Maar er zat ook een wrange troost in—tenminste zou ze de familie Reed niets meer verschuldigd zijn.

Nadat ze de cheque veilig had opgeborgen, trok ze haar licht gekreukte kleren van de vorige nacht aan,

Twee dagen later stapte Elena in het vliegtuig dat haar naar het buitenland zou brengen.

Een maand later, in een vreemd land, was Elena met stomheid geslagen toen de arts haar de uitslag van haar zwangerschapstest overhandigde.

Ze had zich nooit kunnen voorstellen dat één nacht van passie tot een zwangerschap zou leiden. Ze wist niet eens wie de vader van haar kind was—ze herinnerde zich bijna niets van de man zelf. Haar enige herinnering was dat hij niet gierig was geweest—de robijnen hanger die hij om haar hals had gelegd leek iets waard te zijn.

Negen maanden later lag Elena op de operatietafel en bracht ze een drieling ter wereld. Helaas, toen ze genoeg hersteld was om haar baby’s te bezoeken, vertelden de artsen haar dat een van haar kinderen op mysterieuze wijze verdwenen was.

Vijf jaar later, op Pinewood International Airport, liep Elena door de aankomsthal terwijl ze de handen vasthield van twee bijna identieke tweelingen—een jongen en een meisje—met nauwelijks bagage bij zich.

Terugkeren naar de stad maakte bij Elena een wirwar aan emoties los.

Haar zoon Connor keek naar haar op en vroeg: ‘Mam, is dit de stad waar jij bent opgegroeid?’

Elena streek Connor zachtjes over zijn hoofd en antwoordde liefdevol: ‘Ja, Connor, dit is de stad waar ik ooit heb gewoond.’

‘Maar mam, weet je zeker dat we onze vermiste zus in deze stad kunnen vinden?’ vroeg Elena’s dochter Mia, met haar kleine stemmetje vol nieuwsgierigheid.

Elena zuchtte zacht, haar blik op de verte gericht. Na een moment zei ze: ‘Je peettante heeft wat aanknopingspunten gevonden. We zouden haar snel moeten kunnen vinden, als er tenminste niets misgaat.’

Net toen Elena was uitgesproken tegen Mia, ging haar telefoon. Toen ze naar het scherm keek, zag ze dat het Dr. Nathan Parker was, een oud-studiegenoot van haar.

‘Elena, het spijt me vreselijk. Ik wilde naar het vliegveld komen om je op te halen toen je terugkwam, maar ik had een spoedoperatie. Ik was laat klaar en heb het niet gered,’ legde Nathan uit.

Nathan werkte in Westland General Hospital als vicepresident. Met zijn drukke schema en talloze operaties was het begrijpelijk dat hij geen tijd kon vinden om Elena te ontmoeten.

‘Maak je geen zorgen. We nemen wel een taxi. We zien je in het ziekenhuis,’ antwoordde ze.

‘Goed. Dank je dat je het begrijpt, Elena. De operatie van Zanders vader wacht op jou om de leiding te nemen.’

Nadat ze het gesprek met Nathan had beëindigd, namen Elena en haar kinderen snel een taxi en verlieten het vliegveld.

Tegelijkertijd reed er een colonne luxe voertuigen voor bij de ingang van het vliegveld.

Mandy stapte gehaast uit een van de auto’s, samen met een paar assistenten, en haastte zich naar de uitgang.

Mandy instrueerde iedereen om bij de luchthavenuitgang te wachten met welkomstborden. Toen ze plots haar hoofd draaide, ving ze een glimp op van de taxi met Elena en haar kinderen terwijl die voorbijreed.

Mandy schrok en haar hart sloeg een slag over. Was Elena teruggekeerd?

Ze zette een paar stappen naar voren om beter te kunnen kijken, toen Harrison naast haar opdook, met een bleke vijfjarige meisje in zijn armen. Zijn lange gestalte en indrukwekkende uitstraling maakten hem het middelpunt van de aandacht, ondanks het kind dat hij droeg.

Toen ze Harrison zag naderen, liep Mandy snel naar hem toe om hem te begroeten.

‘Harrison,’ zei ze met zoete stem.

Harrison keek Mandy aan met een kille blik. Even later bewogen zijn dunne lippen licht toen hij op koele toon sprak.

‘Weet je zeker dat Dr. Ella Johnson met deze vlucht in Pinewood City is aangekomen?’ vroeg hij.

Mandy knikte. ‘Ja, ik heb het bij mijn contacten nagevraagd. Dr. Johnson zat zeker op deze vlucht. Dr. Johnson is een uitzonderlijke arts. Zodra we haar vinden, komt het goed met Lily.’

Terwijl ze dat zei, keek Mandy teder naar het kleine meisje in Harrisons armen.

Toen Lily merkte dat Mandy naar haar keek, spande ze zich plotseling aan met onverklaarbare angst en kroop ze instinctief ineen, diep weg in de beschermende omhelzing van haar vader.