Hoofdstuk elf

Dallas

Ik slaap niet veel.

Ik lig daar op de bank met Cheyenne tegen mijn zij aangeklemd, haar hoofd rustend op mijn borst alsof het daar thuishoort, en mijn brein weigert uit te schakelen. Haar ademhaling wordt na een tijdje gelijkmatig, langzaam en rustig, maar de mijne blijft oppervlakkig. Elke k...

Log in en ga verder met lezen