Hoofdstuk veertien

Cheyenne

Tegen de tijd dat mijn dienst eindelijk voorbij is, voelt mijn lichaam uitgehold.

Niet leeg. Niet verdoofd. Gewoon dun geschraapt, alsof elke zenuw rauw is gewreven door uren van waakzaamheid die nooit echt in noodsituaties overgingen maar ook nooit verlicht werden. Die tussenruimte is erg...

Log in en ga verder met lezen