Hoofdstuk vijftien

Dallas

De bank ruikt naar haar wasmiddel.

Dat is de eerste fout.

Het is subtiel, nauwelijks merkbaar, maar het omhult me toch, klampt zich vast aan de achterkant van mijn keel en nestelt zich ergens diep in mijn borst waar alles al te strak aanvoelt. Ik verplaats me een keer, dan nog een keer, op z...

Log in en ga verder met lezen