Hoofdstuk zeventien

Cheyenne

Het ziekenhuis slaapt nooit echt, maar er is een bepaald soort geluid dat zich midden in een dienst nestelt, een constant gezoem dat onder je huid kruipt en daar blijft hangen. Monitoren piepen in ongelijke ritmes, karren ratelen voorbij, stemmen overlappen en echoën door gangen die altijd...

Log in en ga verder met lezen