Hoofdstuk 3 Ik ben je moeder

Mason staarde naar de twee jongens voor hem, zijn grote ogen vol verbazing.

Jasper en Chase bekeken Mason ook. Net zoals Emily had gezegd, leken ze alle drie heel erg op elkaar!

"Mam, is hij echt..."

De meer terughoudende Jasper trok aan Emily’s mouw en fluisterde.

Emily knikte met een glimlach. Voorzichtig sloeg ze haar armen om Mason heen, en toen hij zich niet verzette, trok ze hem steviger tegen zich aan.

"Mason, ik loog niet. Jij bent echt mijn kind, en de broer van Jasper en Chase. Het spijt me voor alle ontberingen die je de afgelopen vijf jaar hebt moeten doorstaan. Maar binnenkort kom ik je halen, en dan zullen we samen als gezin zijn, om nooit meer van elkaar gescheiden te worden."

"Dus, wil je me vergeven?"

'Mama komt me halen?'

'Ik zou een mama en twee broers hebben?'

Mason keek op naar Emily en stak zijn hand uit om zachtjes haar gezicht aan te raken, alsof hij haar gelaatstrekken in zijn geheugen wilde griffen.

'Mama!'

'Ik ga een mama hebben!'

Masons lippen krulden tot een glimlach.

Het was de eerste keer dat hij zo ongeremd en gelukkig had geglimlacht.

"Mason, wat ben jij aan het doen?!" klonk ineens van een afstand een scherpe vrouwenstem.

Masons lichaam trilde zichtbaar bij dat geluid en hij kroop terug in Emily’s armen.

Emily sloeg haar ogen neer, klopte Mason zachtjes op zijn schouder en fluisterde in zijn oor.

"Wacht nog even. Ik kom je snel halen."

"Vertrouw me."

Even later vertrok Emily stilletjes met Jasper en Chase.

Verborgen achter een grote boom keek Emily toe hoe een modieus geklede, arrogante vrouw naderde en Mason ruw bij haar vandaan trok.

Mason strompelde achter de vrouw aan en keek vaak om, in de richting waar Emily was weggegaan.

'Mama, kom me alsjeblieft snel halen!'

Toen Emily met Jasper en Chase terug bij de auto kwam, kon Nicholas zien dat ze in een slechte bui was.

"Nicholas, ik wil morgen alle informatie over Mason Thomas," zei Emily, terwijl ze achteroverleunde en diep uitademde.

'Mason?'

Nicholas schrok. "Wacht, mevrouw Johnson, bedoelt u dat dat kind van net..."

"Ja, hij was het."

Emily wilde er niet meer over zeggen. Ze vertrouwde erop dat Nicholas begreep wat ze bedoelde.

Nicholas knikte en startte langzaam de auto.

"Mevrouw Johnson, wilt u eerst langs Apex Global Enterprises gaan, of zullen we rechtstreeks teruggaan naar Elysian Residences?"

"Laten we teruggaan naar Elysian Residences. De kinderen zijn moe. Laten we ze eerst te ruste leggen," zei Emily na even nadenken.

Apex Global Enterprises was een bedrijf dat Emily drie jaar geleden had opgericht. Hoewel zij de eigenaar was, was ze nooit in het openbaar verschenen. Nicholas nam alle beslissingen en leidde de dagelijkse gang van zaken.

De meeste mensen kenden Nicholas Jackson alleen als de CEO van Apex Global Enterprises, niet wetend dat Emily de werkelijke eigenaar was, die achter de schermen stond.

Drie jaar geleden, toen Apex Global Enterprises werd opgericht, studeerde Emily nog in het buitenland. Na zorgvuldige overweging had ze Nicholas met spoed laten terugkeren om de rol van CEO op zich te nemen. Dit was deels om de familie Johnson in de gaten te houden en het hun lastig te maken, en deels om naar Ryders lichaam te zoeken en haar oudste zoon te vinden.

Helaas was er te veel tijd verstreken. De plaats delict was grondig schoongemaakt, waardoor er geen spoor van Ryder was achtergebleven.

Dat ze Ryders lichaam niet kon vinden en hem geen waardige begrafenis kon geven, had altijd zwaar op Emily’s gemoed gedrukt.

Toen het grote, imposante appartementencomplex in zicht kwam, sliepen de twee kinderen uitgeput op Emily’s schoot.

Emily keek neer op hun rustige gezichten en glimlachte zacht, haar ogen vol tederheid.

'Hoe zou het nu met Mason gaan?'

'Mason, heb alsjeblieft nog even geduld.'