Hoofdstuk 4 Het moederloze kind

Bij de Thomas-villa.

'Mijnheer Thomas, het eten is klaar.'

'Meneer Thomas?'

Die avond had de dienstmeid van de familie Thomas, Faye, het avondeten klaargemaakt en riep ze iedereen om te komen eten, maar Mason was nergens te bekennen.

'Meneer Thomas?'

'Meneer Thomas, bent u hier?'

Faye zocht in de kinderkamer, de tuin, de ontspanningskamer... maar Mason was nergens te zien.

'Meneer Thomas, waar bent u?'

'Waar is al dat geschreeuw voor? Het is zo irritant.'

Een beeldschone vrouw met een opvallend figuur en uitstraling daalde de trap af vanaf de tweede verdieping.

'Mevrouw Thomas, meneer Mason Thomas is alweer verdwenen,' zei Faye gejaagd.

'En wat dan nog als hij weg is? Hij komt wel tevoorschijn om te eten als hij honger heeft,' zei Xanthe Thomas met een kille glimlach, onverschillig.

'Maar...'

'Hij is maar een kind. Als hij niet wil eten, laat hem dan! Waarom maak je er zo'n ophef over?' Xanthes scherpe blik gleed over Faye.

Faye liet meteen haar hoofd zakken en durfde niets meer te zeggen.

Xanthe was jarenlang Kian Thomas' geheime minnares geweest. Nadat Kians eerste vrouw, Hazel Carter, achttien jaar geleden op mysterieuze wijze verdween, greep Xanthe haar kans om met Kian te trouwen en zijn tweede vrouw te worden, waardoor ze James' stiefmoeder werd.

Xanthe had weinig genegenheid voor James en wenste zelfs dat hij dood was. Alleen als hij stierf, kon het fortuin van de familie Thomas immers mogelijk in haar handen vallen.

Maar ze had niet verwacht dat James en Mason zo taai zouden zijn. Zelfs nadat hun jacht ontploft was, hadden ze het overleefd.

'Ik wil niet eten! Haal alles weg!'

Uit een kamer op de tweede verdieping klonk het geluid van brekend servies en de woedende verwensingen van een man.

Een maand geleden had James Mason meegenomen op een tocht met een privéjacht voor de verjaardag van de jongen. Tot ieders verrassing ontplofte het jacht midden op zee. Op het kritieke moment had James Mason met zijn lichaam beschermd.

Uiteindelijk werd het jacht herleid tot een hoop schroot, maar zij allebei overleefden op wonderbaarlijke wijze.

Mason had echter zijn linkerbeen verwond en was nu kreupel. Bovendien was Jams half verlamd, blind en niet in staat voor zichzelf te zorgen.

Xanthe grijnsde in zichzelf. 'En wat dan nog als ze nog leven? Een verlamde man kan niets anders dan in bed liggen en wachten tot hij sterft.'

Ondertussen zat Mason ineengedoken in een donkere hoek bij de trap en keek hij omhoog naar de tweede verdieping.

James had weer een woedeaanval.

Sinds het jachtongeluk een maand geleden was James' humeur verslechterd. Hij kookte niet langer voor Mason, en Mason durfde niet meer naar zijn kamer te gaan.

Mason raakte zijn lege maag aan en stond langzaam op, op weg naar de keuken.

Hij herinnerde zich dat er van gisteren nog een klein stukje brood in de keukenkastlade lag.

'Daar is het!'

Masons ogen lichtten op toen hij de lade opende en naar het brood greep.

Opeens reikte een mollige hand naar voren en griste het brood uit zijn hand.

'Kleine kreupele, jij steelt alweer mijn brood!'

Een mollige jongen, groter dan Mason, hield het brood boven zijn hoofd en treiterde hem.

'Geef mijn brood terug!'

Een flits van vastberadenheid trok over Masons ogen terwijl hij op de mollige jongen afsprong om het brood terug te pakken.

Maar Mason was zwak en had dagen niet gegeten. Hij had niet de kracht om de jongen te overmeesteren.

'Kleine kreupele, dit brood is gekocht door mijn mama. Welk recht heb jij om het te eten? Jij bent een kind zonder moeder!'

'Ik heb een moeder!'

De twee jongens renden door de keuken en worstelden met elkaar. Ze stootten per ongeluk een tafel om, waardoor hete soep over Masons arm gutste.

'Wat doen jullie twee in de keuken?'

De volwassenen hoorden het kabaal, haastten zich naar de keuken en schrokken van wat ze aantroffen.

De keuken was een puinhoop. Mason lag op de vloer; zijn linkerarm was rood en gezwollen van de hete soep en begon blaren te trekken. Zijn rechterhand klemde zich stevig om de enkel van de mollige jongen.

'Erik!'

Opal riep het uit, stormde de keuken in en tilde Erik Thomas op, zonder ook maar één blik te werpen op de vieze Mason op de vloer.

'Mama, hij stal mijn brood en sloeg me!' klikte Erik als eerste.

'Mason, waarom heb je Eriks brood gepakt? Laat los!'

Opal zag eindelijk dat Mason Eriks enkel nog vasthield en hief haar hand om hem te slaan.

'Stop!'

Een gezaghebbende stem klonk, en iedereen deed een stap opzij toen James' grootmoeder, Qiana, langzaam de keuken binnenkwam, steunend op haar wandelstok.

Ze keek naar de rommel in de keuken en fronste licht.

'Faye, neem Mason mee om zijn brandwond te laten behandelen.'

'Ja, mevrouw.'

Faye stapte naar voren om Mason overeind te helpen, maar hij sprong plotseling op, griste het brood uit Eriks hand en rende weg.

'Kleine kreupele, geef mijn brood terug!'

Erik schreeuwde Mason na, naar zijn terugtrekkende gestalte.