Hoofdstuk 6 Emily is Fierce

Emily rolde haar mouwen op, klaar om Erik eens stevig de waarheid te zeggen. Erik, die het vuur in haar ogen zag, zette het op een rennen, met tranen die over zijn gezicht stroomden.

"Wacht jij maar! Ik ga het oma vertellen, en zij gaat je straffen!"

Emily’s felle blik verschoof naar Wilder, die Erik had opgejut. Wilder, net zo doodsbang, ging ervandoor als een speer.

Atlas, de butler die erachteraan kwam, was van het tafereel met stomheid geslagen.

Deze vrouw, die vrijwillig met James wilde trouwen, liet niet met zich sollen!

"Mason, gaat het?"

Emily wiegde Mason voorzichtig in haar armen en haalde een schone, witte zakdoek tevoorschijn om de modder en het bloed van zijn gezicht te vegen.

Mason kroop tegen Emily aan, zijn heldere ogen strak op haar gericht.

Mama was echt gekomen om hem te zoeken!

Mama had niet tegen hem gelogen!

Terwijl Emily Mason’s gezicht zorgvuldig schoonmaakte, zag ze zijn hoopvolle maar toch bange blik en kon ze niet anders dan glimlachen.

"Mason, waarom kijk je me zo aan?"

'Mama, je bent zo lief!'

'Je bent me komen zoeken. Mason is zo blij!'

Mason wreef met zijn kleine gezichtje tegen Emily’s hals, en liet zo zijn blijdschap zien.

Deze Mason, hoe kon hij zo aandoenlijk zijn?

Emily sloeg Mason stevig tegen zich aan, haar hart smolt.

Opeens zag ze Mason’s linkerarm, rood en gezwollen, met open plekken op de huid en etter die eruit sijpelde.

"Mason, wat is er met je arm gebeurd?"

'O nee, mama ziet het!'

Mason raakte in paniek en probeerde instinctief zijn linkerarm te verbergen, maar Emily hield zachtjes zijn pols vast en rolde zijn mouw omhoog om de schokkende wond te onthullen.

'Is dit... een brandwond?'

Emily’s hand trilde een beetje terwijl ze Mason’s hand vasthield. Ze kon zien dat de brandwond er al dagen zat, onbehandeld en aan het ontsteken.

"Doet het geen pijn?" vroeg Emily zacht, terwijl ze haar tranen inhield.

'Mason heeft geen pijn.'

'Mama, huil niet.'

Mason stak zijn kleine hand uit om de tranen uit de hoek van Emily’s ogen weg te vegen en troostte haar zwijgend.

"Oma, zij was het die me sloeg!"

Er kwam een drukte van stemmen en voetstappen dichterbij, Erik die een vrouw in een aansluitende jurk met golvend haar meesleepte.

"Wie durft hier te komen en mijn kleinzoon te pesten?"

"Ik."

Emily stond op met Mason in haar armen en staarde ijskoud naar de elegante vrouw voor haar, die werd gevolgd door een groep mensen.

"Wie ben jij?" Liliana fronste, zichtbaar verward toen ze naar Emily keek.

"Mevrouw Liliana Thomas, dit is de vrouw die van plan is met meneer James Thomas te trouwen," legde Atlas, de butler, uit.

"Dus, alweer zo’n domme vrouw die zich de Thomas-familie in wil werken voor geld."

Liliana was Kians tweede vrouw, scherp en arrogant, gewend om binnen de Thomas-familie haar gewicht in de schaal te leggen; haar kleinzonen, Erik en Wilder, waren precies zoals zij.

Liliana grijnsde smalend. "Er zijn de laatste tijd genoeg vrouwen zoals jij geweest, die zich haasten om voor geld met een verlamde man te trouwen. Ik raad je aan verstandig te zijn en uit jezelf te vertrekken, anders laat ik je eruit gooien. Er is geen plek voor jou in de Thomas-familie."

"En als ik nee zeg?" Emily kneep haar ogen samen.

"Dan laat je je hand hier achter!" Liliana’s ogen flitsten van kwaadaardigheid terwijl ze riep: "Iemand, hak de hand eraf waarmee ze Erik heeft geslagen!"

Terwijl Liliana’s woorden nagalmden, omsingelden de lijfwachten Emily snel.

‘Mason, blijf hier en kijk hoe ik gerechtigheid voor je haal.’

Emily zette Mason neer, gaf hem een zelfverzekerde glimlach en bewoog toen snel, terwijl ze op de naderende vuisten van de lijfwachten afstormde.

‘Mama!’

Mason keek nerveus toe hoe haar slanke gestalte hem beschermde. Zijn mama was echt geweldig; ze sloeg die grote lijfwachten met vuisten en trappen van zich af!

‘Mason, ben ik geweldig?’

Tijdens het gevecht vond Emily nog tijd om zich om te draaien en speels naar Mason te knipogen.

‘Geweldig, mama is de beste!’

Masons ogen glansden fel en hij knikte trots.

‘Dit is schandalig! Waar komt die vrouw vandaan, dat ze het waagt moeilijk te doen in de familie Thomas! Jullie allemaal, pak haar en trek haar gezicht aan flarden!’

Liliana schreeuwde van jaloezie en woede, terwijl ze naar Emily’s mooie, felle gezicht keek.

Toen ze zag dat er steeds meer mensen kwamen aanrennen, kon Emily, hoe bedreven ze ook was, het niet opnemen tegen zo velen, zeker niet terwijl ze Mason achter zich beschermde.

‘Iedereen, stoppen!’

Er klonk een bevelende stem, en de menigte week instinctief uiteen om ruimte te maken. Qiana, leunend op een wandelstok, kwam aanlopen met een rechte rug.

Haar scherpe, gezaghebbende blik ging de kring rond en bleef uiteindelijk hangen op Masons gezicht achter Emily, terwijl ze licht fronste.

‘Mason, kom hierheen.’ Qiana wenkte Mason.

Mason trok zijn lippen samen en dook instinctief achter Emily weg.

Qiana was verbaasd. Mason was sinds zijn jeugd stom en teruggetrokken geweest, negeerde iedereen behalve James en had nooit genegenheid voor iemand getoond.

Maar Mason was juist close met Emily, en dat was werkelijk verbijsterend.

Eigenlijk had Atlas, toen Emily met de lijfwachten botste, uit vrees dat iemand gewond zou raken, Qiana meteen naar buiten gehaald om te bemiddelen.

En Qiana had van Atlas al een korte uitleg gehoord van wat er gebeurd was.

‘Ben jij de vrouw die vandaag is gekomen om met James te trouwen? Je moet mijn voorwaarde kennen: de vrouw van James moet een vrouw met een gunstig lot zijn.’

Qiana nam Emily van boven tot onder op en sprak onverschillig.

Emily keek Qiana aan en haalde een voorbereide geboortedatum uit haar rugzak.

‘Mevrouw Thomas, dit is mijn geboortedatum. U kunt iemand laten controleren of ik geschikt ben.’

Voor ze kwam had Emily James’ geboortedatum onderzocht.

Toevallig paste haar geboortedatum perfect bij die van James. Bovendien, als een vrouw die zich uit de hel had teruggevochten, hoe zou haar fortuin slecht kunnen zijn?

‘Deze vrouw mag absoluut niet in de familie Thomas blijven!’

Liliana raakte in paniek toen ze Atlas het boekje zag aannemen met Emily’s geboortedatum erop.

Ze trok Erik naar Qiana toe en zei: ‘Mam, kijk naar de afdruk van die klap op Eriks gezicht, die vrouw heeft hem geslagen! Hoe kan een ruwe, agressieve vrouw die kinderen slaat geschikt zijn voor James? En wat met Mason? Ben je niet bang dat ze Mason ook zal slaan?’

Qiana keek Liliana fel aan. ‘Ik kan zelf wel zien wat er aan de hand is. Ik heb jouw herinnering niet nodig. En waarom ze Erik sloeg, weet jij dat soms niet?’

‘Mam!’ Liliana werd onrustig toen ze zag dat Qiana Emily ogenschijnlijk verdedigde.

‘Het was maar kinderen die wat speelden. Erik bedoelde het niet zo.’

‘Als het maar kinderen zijn die wat spelen, dan laat ik Mason hem een paar keer slaan, goed?’ Emily grijnsde spottend.