Rozdział 1 Dziewczyna bez wilka

Pierwsze promienie świtu prześlizgnęły się ponad strzelistymi sosnami otaczającymi Srebrny Cień, zalewając rozległe terytorium miękkim światłem.

Zwykle poranki bywały spokojne. Ptaki śpiewały w koronach drzew, wojownicy trenowali w oddali, a z kominów schludnie zbudowanych domków leniwie wiły się smużki dymu, kiedy rodziny wspólnie szykowały śniadanie.

Dla większości wilków był to po prostu początek kolejnego zwyczajnego dnia.

Dla Selene Ashwood jednak nie istniało coś takiego jak zwyczajny dzień.

Zanim słońce na dobre wzniosło się ponad góry, ona już nie spała, z dłońmi zanurzonymi w lodowatej wodzie szorując stosy ciężkich drewnianych misek za kuchnią w siedzibie watahy.

Zimno boleśnie wżerało się w jej palce, aż zdrętwiały, ale Selene pracowała dalej bez skargi.

Wciąż zostały podłogi do zamiatania, ubrania do prania, warzywa do przygotowania i jadalnia rodziny Alfy do wysprzątania przed południem.

Jeśli nie zdąży ze wszystkim na czas, ktoś dopilnuje, żeby tego pożałowała.

— Selene!

Ostry głos odbił się echem z wnętrza kuchni, a ona odruchowo drgnęła.

— Tak, pani Hildo.

Starsza kucharka wypadła na zewnątrz, z mąką osiadłą na fartuchu i irytacją wyrytą w każdej zmarszczce na twarzy.

Gdy tylko dostrzegła stos misek obok Selene, skrzywiła się. — Jeszcze tu jesteś?

— Już prawie skończyłam — odpowiedziała Selene.

— Prawie? — prychnęła pani Hilda. — Śniadanie Alfy już jest podawane! Oczekujesz, że powiem Lunie Meredith, że śniadanie się opóźniło, bo dziewczyna bez wilka nie umiała umyć kilku misek?

Selene natychmiast opuściła wzrok. — Przepraszam.

— „Przepraszam” nie robi roboty. — Bez kolejnego słowa pani Hilda chwyciła z kupki jedną wilgotną miskę i cisnęła nią o kamienny dziedziniec. Roztrzaskała się z ostrym trzaskiem. — To też posprzątaj.

Odwróciła się i zniknęła z powrotem w kuchni, zostawiając Selene samą.

Selene w milczeniu wpatrywała się w rozrzucone po kamiennej posadzce odłamki. Drobne drzazgi lśniły w porannym słońcu, a każda z nich odbijała fragmenty jej zmęczonej twarzy.

Przez krótką chwilę zastanowiła się, czy właśnie tak widzą ją wszyscy… rozbitą, bezwartościową i do wyrzucenia.

Powoli uklękła, by zebrać ostre kawałki gołymi dłońmi. Jeden postrzępiony brzeg przeciął jej wnętrze dłoni na czysto, a krew niemal natychmiast nabiegła na ranę.

Nawet się nie wzdrygnęła. Ból od dawna był czymś znajomym.

Kiedy skończyła sprzątać dziedziniec, plac watahy zaczął się zapełniać wilkami przygotowującymi się do dzisiejszych uroczystości.

Między budynkami rozciągnięto barwne chorągwie, na dębach zawisły lampiony, a służba biegała z miejsca na miejsce, niosąc kwiaty, wypolerowane stoły i srebrne ozdoby.

Dziś w nocy miała się odbyć Ceremonia Księżyca, najbardziej wyczekiwana noc w roku.

Kilka młodych wilków w jej wieku ledwo potrafiło ukryć podekscytowanie.

— Nie mogę uwierzyć, że to już dziś w nocy.

— Moja wilczyca jest niespokojna od całego tygodnia.

— Po prostu wiem, że mój partner będzie przystojny.

— Mam nadzieję, że mój będzie Alfą.

Ich śmiech unosił się nad placem jak muzyka i mimo wszystko Selene poczuła, że sama się uśmiecha. Może… może jednak… Bogini Księżyca o niej nie zapomniała.

— Nadal sobie marzysz?

Znajomy, drwiący głos roztrzaskał jej myśli.

Selene odwróciła się i zobaczyła Lydię Hawthorne stojącą zaledwie kilka kroków dalej, ubraną w elegancki biały strój treningowy, haftowany srebrną nicią.

Jej złote włosy opadały idealnie na ramiona, a dziewczyny wokół niej śmiały się już, zanim Lydia zdążyła powiedzieć kolejne słowo.

Lydia powoli zmierzyła Selene wzrokiem od góry do dołu z jawną odrazą.

— Wiesz, co jest zabawne? Myślałam sobie… co się stanie, jeśli Bogini Księżyca da komuś takiemu jak ty partnera?

Jedna z dziewczyn parsknęła śmiechem. — Proste.

Druga odpowiedziała, zanim Selene zdążyła się odezwać: — Żaden wilk nigdy by jej nie zaakceptował.

Lydia przekrzywiła głowę w zamyśleniu, po czym uśmiechnęła się słodko. — Właściwie... nie sądzę, żeby Bogini Księżyca mogła być aż tak okrutna.

Zrobiła pauzę na tyle długą, by wszyscy zdążyli wyczekiwać puenty... — Dla tego biednego faceta.

Dziewczyny wybuchnęły jeszcze głośniejszym śmiechem.

Selene zacisnęła mocniej dłonie na wiadrze, które niosła, nie zamierzając dać im satysfakcji oglądania jej łez.

Lydia i tak zauważyła wilgoć zbierającą się w jej oczach.

— Och? To łzy? — nachyliła się bliżej, ściszając głos. — Mam dla ciebie radę. Kiedy alfa Ryker znajdzie dziś w nocy swoją partnerkę... postaraj się nie gapić. Masz na jego punkcie tę żałosną, małą słabość, odkąd miałaś trzynaście lat.

Selene natychmiast oblała się rumieńcem. — Ja nie...

— Och, proszę cię. — Lydia teatralnie przewróciła oczami. — Wszyscy wiedzą. Ale nie martw się. — Wygładziła przód swojego nieskazitelnego stroju, po czym uśmiechnęła się pewnie. — Wszyscy już wiedzą, że wybierze mnie.

Dziewczyny skwapliwie przytaknęły.

— Przyszła Luna Lydia.

— Brzmi idealnie.

— Naprawdę.

Lydia minęła Selene, celowo uderzając ją ramieniem.

Ciężkie wiadro wysunęło się z dłoni Selene i z hukiem uderzyło o ziemię, a woda chlusnęła na jej spraną sukienkę i przemoczyła znoszone buty.

Dziewczyny śmiały się przez cały dziedziniec, podczas gdy Selene po cichu przykucnęła, żeby podnieść przewrócone wiadro.

Nikt nie zaproponował pomocy. Nikt nigdy tego nie robił.

— Selene!

Znajomy głos zawołał zza jej pleców, natychmiast rozjaśniając jej twarz.

— Elias.

Elias Rowan pospiesznie ruszył w jej stronę z naręczem drewna opałowego zarzuconym na jedno ramię.

Jego jasne włosy były potargane po treningu, na czole lśnił pot, a jednak jego uśmiech pozostał jak zawsze ciepły i szczery.

Był jedyną osobą w całej watasze, która wciąż traktowała ją tak, jakby miała znaczenie.

— Znowu pracujesz od świtu — powiedział Elias.

Wzruszyła lekko ramionami. — To nic takiego.

Zmarszczył brwi. — Nie... to nie jest nic takiego.

Jego wzrok padł na świeże rozcięcie na jej dłoni. — Co się stało?

Selene odruchowo schowała ją za plecy. — Ja... poślizgnęłam się.

Elias westchnął. — Zawsze tak mówisz.

Nie czekając na pozwolenie, sięgnął do kieszeni, wyciągnął czysty pasek materiału i delikatnie owinął nim jej zranioną dłoń.

— Powinnaś o siebie lepiej dbać.

Uśmiechnęła się z wdzięcznością. — Dziękuję.

Po krótkiej ciszy zapytał cicho:

— Denerwujesz się dzisiejszym wieczorem?

— Trochę. — Selene zaśmiała się nerwowo.

— Znajdziesz swojego partnera. Nie martw się. Zabierze cię z tej dziury! — zapewnił ją Elias.

Selene uniosła wzrok ku jasnemu porannemu niebu. — Mam taką nadzieję.

Elias uśmiechnął się, choć jego serce było cięższe niż kiedykolwiek.

Kochał Selene od lat — na długo zanim oboje skończyli osiemnaście i na długo zanim inni zaczęli ją pomijać.

Ale jeśli Bogini Księżyca naprawdę przeznaczyła jej kogoś innego, to jego uczucia nigdy nie miały żadnych szans.

Mimo to w duchu modlił się, by ten, kto zostanie jej partnerem, dostrzegł to, czego reszta watahy uparcie nie chciała uznać.

Pod znoszonymi ubraniami, nieskończoną ilością siniaków i cichymi uśmiechami kryło się najżyczliwsze i najsilniejsze serce w całej Watasze Srebrnego Cienia.

Żadne z nich nie zauważyło pary złotych oczu obserwujących ich z balkonu rezydencji Alfy, wysoko ponad dziedzińcem.

Alfa Ryker Blackthorne stał z ramionami skrzyżowanymi na szerokiej piersi, w milczeniu śledząc przygotowania na dole.

Jego spojrzenie zatrzymało się na chwilę na Selene — a dokładniej na łagodnym uśmiechu, który miała na ustach, rozmawiając z innym mężczyzną.

Z powodów, których nie potrafił wyjaśnić, ten prosty uśmiech go drażnił.

Zacisnął szczękę, po czym odsunął na bok to dziwne odczucie, odwrócił się i zniknął z powrotem w środku.

Do zmroku Bogini Księżyca miała ujawnić przeznaczenie każdego z nich.

Żadne z nich... ani Selene, ani Ryker, ani nawet świętujące na dole wilki nie miały najmniejszego pojęcia, że zanim zajdzie księżyc, jedno odrzucenie rozpali łańcuch wydarzeń na tyle potężny, by wstrząsnąć każdą watahą, każdym królestwem i każdym zakątkiem wilkołaczego świata.