Rozdział 2 Niepożądane obciążenie

Radosna atmosfera, która wypełniała Srebrny Cień, nie sięgała domu Ashwoodów.

Podczas gdy reszta watahy krzątała się podekscytowana, dekorując wioskę na Ceremonię Księżyca i z niecierpliwością odliczając godziny do chwili, gdy wreszcie spotkają swoje przeznaczone bratnie dusze, Selene wróciła do domu, niosąc kosz przepełniony świeżo wypranymi ubraniami.

Ramiona bolały ją od wielu godzin pracy, dłonie miała obtarte do żywego od niekończącego się szorowania, a sukienka wciąż była wilgotna po tym, jak Lydia wcześniej tego dnia celowo przewróciła całe wiadro wody.

A jednak mimo wyczerpania na jej ustach wciąż błąkał się nikły uśmiech.

Dzisiaj w nocy... wszystko mogło się zmienić.

Po cichu pchnęła wysłużone drewniane drzwi i weszła do środka.

W skromnym domu unosił się kojący zapach gulaszu; jej matka, Helena Ashwood, stała przy piecu i powoli mieszała w dużym garnku.

Niedaleko ojciec, Darius Ashwood, ostrzył nóż myśliwski powolnymi, wyważonymi ruchami, a jej starszy brat, Gavin, starannie polerował zbroję, przygotowując się do wieczornej ceremonii.

Nikt z nich nie zauważył jej przyjścia. Nikt nawet nie podniósł wzroku.

Nie mówiąc ani słowa, Selene postawiła kosz obok stołu i zaczęła składać świeżo wyprane ubrania.

– Spóźniłaś się.

Chłodny głos ojca przeciął ciszę.

Selene zawahała się, po czym odpowiedziała cicho:

– Ja... miałam dodatkową pracę w siedzibie watahy.

Dopiero wtedy Darius uniósł na nią oczy.

– Zawsze jest dodatkowa praca – odparł płasko.

– Wiem – wymamrotała Selene.

– Powinnaś pracować szybciej – rzucił szorstko Darius.

Selene natychmiast spuściła głowę.

– Tak, ojcze. Przepraszam.

To przeprosiny wypłynęły z jej ust tak naturalnie, że ledwie zorientowała się, iż je wypowiedziała.

Helena wypuściła niecierpliwe westchnienie, nawet się nie odwracając.

– Zamiast przepraszać co pięć minut, czemu nie zrobisz z siebie pożytku? Nakryj do stołu, przynieś więcej wody ze studni, narąb więcej drewna i posprzątaj pokój Gavina przed zachodem słońca.

– Tak, mamo.

Selene przyjęła każde polecenie bez wahania i bez skargi. Lata temu przestała oczekiwać od tej rodziny życzliwości. Nie traktowano jej już jak córki ani nawet jak siostry.

Była po prostu kimś, kto pracuje.

Gdy podniosła puste wiadro i ruszyła w stronę tylnych drzwi, Gavin wreszcie podniósł głowę. Jego przystojna twarz wykrzywiła się w wyraźnej irytacji.

– Dopilnuj, żebyś nas dziś nie skompromitowała.

Selene zatrzymała się i powoli odwróciła.

– Co masz na myśli?

– Słyszałaś. – Gavin wstał z krzesła i ruszył w jej stronę, a z każdym krokiem jego wyraz twarzy stawał się coraz chłodniejszy. – Jeśli Bogini Księżyca nie da ci partnera... – wzruszył niedbale ramionami. – Wyjdź po cichu. Nie rób scen i nie przynoś wstydu naszej rodzinie!

Selene mocniej zacisnęła palce na drewnianym uchwycie wiadra.

– Nie wybrałam tego, że urodziłam się bez wilka.

– Nie – odpowiedział Gavin bez cienia współczucia – ale wybrałaś udawanie, że do nas należysz.

Jego słowa uderzyły mocniej niż jakikolwiek policzek.

– Jestem częścią tej rodziny – wyszeptała Selene.

Przez krótką chwilę w pokoju zapadła zupełna cisza.

A potem Darius się roześmiał. Nie z rozbawienia. Z szyderstwa.

– Rodziny? – powtórzył, powoli podnosząc się na nogi i górując nad nią. – Rodzina wnosi swój wkład. Rodzina przynosi honor. Rodzina chroni swoją watahę.

Jego rozczarowane spojrzenie przesunęło się po niej od stóp do głów, zanim zapytał z okrutną obojętnością:

– Powiedz mi, Selene... co ty właściwie kiedykolwiek wniosłaś do tej rodziny poza wstydem?

Gardło ścisnęło ją boleśnie.

– Ja... ja staram się najlepiej, jak potrafię.

– Najlepiej? – prychnął. – Twoje „najlepiej” jest bezużyteczne.

Te słowa odbiły się echem po izbie jak brutalny policzek wymierzony prosto w jej twarz.

Helena wreszcie odwróciła się od pieca, wycierając dłonie o fartuch. Przez jedną, pełną nadziei chwilę Selene uwierzyła, że matka zamierza stanąć w jej obronie.

Zamiast tego Helena spojrzała jej prosto w oczy i powiedziała chłodno:

– Przestań denerwować ojca.

Ten maleńki płomyk nadziei w Selene po cichu zgasł.

Znów spuściła głowę.

– Przepraszam.

Znowu... Zawsze przepraszam.

Nie mówiąc już nic, chwyciła wiadro i pospiesznie wyszła na zewnątrz, zanim ktokolwiek zdążył zauważyć łzy piekące ją pod powiekami.

Studnia we wiosce stała niedaleko skraju osady, otoczona dzikimi kwiatami, które delikatnie kołysały się w popołudniowym wietrze. To było jedno z niewielu miejsc, w których Selene mogła odetchnąć, nie czując bez przerwy, że jest oceniana.

Powoli opuściła wiadro do chłodnej wody i patrzyła, jak jej odbicie faluje na powierzchni.

Potargane, ciemne loki... Zmęczone srebrzystoniebieskie oczy... Zrogowaciałe dłonie.

Nic w niej nie przypominało pełnej gracji Luny, na jaką zasługiwała wataha.

Może Lydia miała rację.

Może Bogini Księżyca popełniła błąd.

— Znowu się chowasz.

Znajomy głos wyrwał ją z myśli.

Selene podniosła wzrok, a na jej twarzy pojawił się nikły uśmiech.

— Elias.

Niosąc na jednym ramieniu dwa drewniane miecze treningowe, Elias podszedł do niej, po czym usiadł obok studni, nie czekając na zaproszenie.

— Szukałem cię wszędzie.

Parsknęła cicho.

— Szczerze w to wątpię.

— Szukałem — odparł Elias. Sięgnął do kieszeni i ostrożnie wyciągnął mały zawiniątek z materiału. — Przyniosłem ci coś.

Selene mrugnęła ze zdziwienia.

— Dla mnie?

Skinął głową.

— Tak! Otwórz.

Zaciekawiona rozwinęła tkaninę i znalazła w środku trzy ciepłe ciasteczka z miodem. Oczy jej się rozszerzyły, gdy się w nie wpatrywała.

— Elias...

— Znowu opuściłaś śniadanie — powiedział po prostu.

Selene spojrzała na niego zaskoczona.

— Skąd wiedziałeś?

Uśmiechnął się łagodnie.

— Bo zawsze tak robisz.

Selene patrzyła na wypieki, a w jej piersi cicho rozlewało się ciepło. Nikt nigdy wcześniej nie zauważył czegoś tak drobnego.

— Dziękuję.

— Nie musisz mi dziękować — Elias machnął ręką.

— Muszę — powiedziała Selene, pociągając nosem.

Pokręcił głową z czułością.

— Nie, Selene. — Jego uśmiech złagodniał. — Zasługujesz na życzliwość, nie czując, że musisz ją sobie zasłużyć.

Selene szybko odwróciła wzrok, zanim łzy zbierające się w jej oczach zdołały się wydostać. Te proste słowa znaczyły o wiele więcej, niż Elias mógłby kiedykolwiek zrozumieć.

Wzięła mały kęs.

Słodki miód rozpłynął się na jej języku. Przez jedną krótką chwilę...

Każde okrutne słowo, każde bolesne wspomnienie i każdy ciężar, który dźwigała... po prostu zniknęły.

— Nie mogę się doczekać dzisiejszego wieczoru — przyznał Elias cicho.

Selene uśmiechnęła się.

— Jesteś podekscytowany?

— Trochę. — Elias wzruszył ramionami.

— Jakiej partnerki pragniesz? — zapytała Selene, upychając sobie do ust kolejny kęs.

Elias spojrzał na nią. „CIEBIE”. Bardzo chciał to powiedzieć. Chciał jej. Tylko jej. Kogoś dobrego... Kogoś odważnego.

Kogoś, kto wciąż się uśmiechał, nawet gdy świat dał mu wszelkie powody, by przestać.

Ale zamiast wypowiedzieć prawdę ukrytą w sercu, tylko wzruszył ramionami.

— Będę wiedział, kiedy ją znajdę.

Selene roześmiała się.

— To żadna odpowiedź.

— Musi wystarczyć — odparł Elias, puszczając do niej oko.

Uśmiechnął się, starannie ukrywając uczucia, które nosił w sobie od lat.

---

Wysoko ponad wioską, wewnątrz Dworu Alfy, Alfa Ryker Blackthorne stał przed ogromnym oknem, z którego roztaczał się widok na tętniącą życiem osadę poniżej.

Jego Beta, Tristan, wszedł, niosąc kilka starannie zwiniętych zwojów.

— Przygotowania są zakończone — zameldował Tristan.

Ryker skinął roztargnionym ruchem głowy.

— Przybyli sąsiedni Alfowie — poinformował go Tristan.

— Dobrze — powiedział Ryker beznamiętnie.

— Starszyzna czeka — dodał Tristan.

— Zaraz przyjdę — odparł Ryker, nawet na niego nie patrząc.

Tristan zawahał się, zanim odezwał się ponownie.

— Jest... jeszcze jedna sprawa.

Ryker zerknął w jego stronę, dając do zrozumienia, że ma mówić dalej.

— Dziewczyna z Ashwood... — zaczął Tristan i urwał na moment.

Wyraz twarzy Rykera pozostał nieodgadniony.

— Co z nią?

— Niektórzy ze starszych są zaniepokojeni — zameldował Tristan.

— Zaniepokojeni? — Ryker zmarszczył brwi.

— Boją się, że może nigdy nie przejść przemiany — ciągnął Tristan.

Ryker odwrócił się z powrotem do okna. Daleko w dole Selene śmiała się cicho z czegoś, co powiedział Elias. Dźwięk nie mógł do niego dotrzeć, a jednak jakoś wyobrażał sobie, że i tak go słyszy.

Tristan mówił dalej, już ciszej:

— Jeśli po dzisiejszej nocy nadal będzie bez wilka... starszyzna chce ją wygnać.

Oczy Rykera zwęziły się niemal niedostrzegalnie.

— Dlaczego?

— Uważają, że jest złą wróżbą — powiedział Tristan, a to słowo zabrzmiało w jego ustach jak trucizna.

W pokoju zapadła cisza. W końcu Ryker odezwał się...

— Jeśli taka jest decyzja starszych... niech będzie.

Na zewnątrz, za odległymi górami, powoli zbierały się ciemne chmury. Niewidoczna dla wszystkich na dole, po niebie przemknęła smuga srebrnej błyskawicy.

Głęboko pod świętym lasem poruszyło się coś pradawnego i potężnego.

Po raz pierwszy od tysięcy lat w zapomnianych ruinach pogrzebanych pod ziemią rozbrzmiało bicie serca.

Było powolne, mocne i czekające.

Jakby wyczuło, że jego królowa... wreszcie ma się obudzić.