Rozdział 3 Rozpoczyna się ceremonia księżyca

Gdy słońce zsunęło się poniżej linii horyzontu, cały Srebrny Cień przemienił się w zapierające dech w piersiach morze srebra i złota.

Tysiące zaczarowanych lampionów unosiło się w powietrzu niczym maleńkie gwiazdy ściągnięte z nieba, a ich łagodny blask rozświetlał każdą ścieżkę prowadzącą do świętego Ołtarza Kamienia Księżycowego.

W wieczornej bryzie unosił się zapach pieczonego mięsa, świeżego chleba i dzikich kwiatów, a muzyka niosła się echem po całej wiosce.

Wojownicy stali dumnie w zbrojach, podczas gdy dzieci śmiały się i ganiały między sobą w tłumie, zupełnie nieświadome, że nim ta noc dobiegnie końca, los ich watahy odmieni się na zawsze.

Dla każdego młodego wilka, który skończył osiemnaście lat, dzisiejszy wieczór był czymś więcej niż świętowaniem.

Był przeznaczeniem.

Bogini Księżyca miała objawić ich bratnie dusze.

Jedni odnajdą miłość... Inni zaznają złamanego serca.

A jedna dziewczyna... straci wszystko.

W domu Ashwoodów Selene stanęła przed małym lusterkiem, wiszącym krzywo na ścianie jej sypialni.

Po raz pierwszy tego dnia naprawdę na siebie spojrzała.

Jej sukienka była stara. Bladobłękitny materiał przez lata wyblakł i mimo że prała ją i cerowała niezliczoną ilość razy, przy dole wciąż było widać kilka szwów. Niegdyś należała do jej matki, zanim przeszła na nią.

Nie była piękna. Ale była jedyną, jaką miała.

Delikatnie przeczesała palcami długie, ciemne loki, próbując poskromić uparte pasma, które nie chciały zostać na miejscu. Po kilku nieudanych próbach cicho się do siebie zaśmiała.

— Chyba lepiej już nie będzie.

Jej odbicie uśmiechnęło się do niej — nerwowo, z nadzieją i przerażeniem.

Ciche pukanie przerwało jej myśli.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, drzwi skrzypnęły i otworzyły się, a do środka weszła jej matka.

Helena zmierzyła Selene od stóp do głów.

Zamiast ją pochwalić, zmarszczyła brwi. — To w tym idziesz?

Selene spojrzała na siebie. — To jedyna, jaką mam.

Helena westchnęła niecierpliwie. — Mogłaś chociaż coś zrobić z włosami.

Selene odruchowo dotknęła loków. — Próbowałam.

— Najwyraźniej za mało się starałaś. — Bez kolejnego słowa Helena wyjęła ze swoich włosów małą srebrną spinkę i rzuciła ją na łóżko. — Użyj tego.

Selene mrugnęła ze zdziwienia. — Mamo...

— Jest stara. I tak już jej nie używałam. — W głosie Heleny nie było ciepła ani czułości.

A jednak... było to najbliższe życzliwości, jaką Selene otrzymała od matki od lat.

Ostrożnie podniosła delikatną srebrną spinkę, jakby bała się, że zniknie, jeśli ściśnie ją zbyt mocno.

— Dziękuję.

Helena po prostu odwróciła się i wyszła.

Selene w milczeniu wpatrywała się w małą spinkę, po czym starannie wpięła ją w loki.

Na jej ustach pojawił się drobny uśmiech.

Może... może... dziś będzie inaczej.

Na zewnątrz święty plac już pękał w szwach od wilków.

Starszyzna stała w kręgu wokół ogromnego Ołtarza Kamienia Księżycowego, spoczywającego pod najstarszym drzewem na terytorium.

Jego biała powierzchnia migotała w blasku pełni, lśniąc pradawną magią, która istniała na długo przed samą watahą Srebrnego Cienia.

Jeden po drugim do ołtarza podchodzili świeżo przemienieni dorośli.

Niektórzy wstrzymywali oddech, gdy więź bratnich dusz wskakiwała na swoje miejsce.

Inni śmiali się przez szczęśliwe łzy, po czym biegli prosto w swoje ramiona.

Tłum wybuchał wiwatami za każdym razem, gdy kolejna przeznaczona para odnajdywała się nawzajem.

Selene obserwowała wszystko z brzegu zgromadzenia.

Z każdą minutą jej serce biło szybciej.

Nieświadomie pocierała o siebie dłonie.

— A jeśli... — przełknęła ślinę. — A jeśli naprawdę nie mam bratniej duszy?

Zanim strach zdołał całkiem ją pochłonąć, przerwał jej znajomy głos.

— Przyszłaś.

Selene odwróciła się w stronę głosu.

Za nią stał Elias, ubrany w ciemnogranatową ceremonialną tunikę haftowaną srebrną nicią. Po raz pierwszy jego zwykle niesforne blond włosy były faktycznie uczesane, przez co wyglądał zaskakująco przystojnie.

Uśmiechnął się niezręcznie. — Wyglądasz… — Jego policzki poczerwieniały. — …pięknie.

Selene mrugnęła. Potem zaśmiała się cicho. — Kłamiesz.

— Nie kłamię — powiedział Elias poważnie.

— W tej starej sukience? — zapytała Selene, ujmując materiał w dłonie w wymownym geście.

— Nie patrzyłem na sukienkę — odparł Elias. — Naprawdę wyglądasz pięknie, Selene.

Na jej policzkach pojawił się delikatny rumieniec. — Dziękuję.

— Wydajesz się zdenerwowana — powiedział Elias, zauważywszy, jak wierci się nerwowo.

— Jestem — przyznała Selene.

— Nie musisz być. — Elias próbował ją zachęcić.

Uśmiechnęła się smutno. — Łatwo ci mówić.

Elias zawahał się, po czym delikatnie ścisnął jej dłoń. — Bez względu na to, co się dziś wieczorem wydarzy… nie będziesz sama.

Selene uśmiechnęła się, wdzięczna za jego przyjaźń. — Wiem. Dziękuję, Eliasie.

Żadne z nich nie zauważyło innej pary oczu obserwującej ich z drugiej strony placu.

Lydia!

Jej wargi wygięły się w kpiący uśmiech, gdy patrzyła, jak Elias trzyma Selene za rękę.

Żałosne! Po prostu żałosne.

Jeśli Selene skończy dziś wieczorem bez partnera… stanie się jeszcze większym pośmiewiskiem.

A Lydia zamierzała delektować się każdą sekundą.

Nagle po całym placu poniósł się dźwięk trąb, a tłum natychmiast ucichł.

Wszystkie głowy odwróciły się w stronę monumentalnych schodów prowadzących z Dworu Alfy.

Alfa Ryker Blackthorne schodził powoli, a jego czarne ceremonialne szaty, obszyte srebrnym futrem, falowały za nim.

Z każdego kroku, który stawiał, biła potęga.

Szerokie barki, ostro zarysowana szczęka i przeszywające złote oczy przyciągały uwagę bez najmniejszego wysiłku.

Za nim szli Beta Tristan i Gamma Rowan, a dalej starszyzna watahy.

Ryker wszedł na kamienny podest przed Ołtarzem Kamienia Księżycowego.

Jego głęboki głos bez trudu poniósł się po cichym placu.

— Dziś wieczorem… świętujemy błogosławieństwo Bogini Księżyca.

Jego spojrzenie przesunęło się po tłumie.

— Dziś wieczorem młodzi mężczyźni i kobiety z Watahy Srebrnego Cienia odkryją tę jedną osobę, której przeznaczone jest stać u ich boku przez resztę życia.

Jego wyraz twarzy pozostał spokojny. — Ale pamiętajcie. Partner nie jest tylko darem. To odpowiedzialność. To zaufanie. To lojalność. A ponad wszystko… to siła.

Selene poczuła, jak te ostatnie słowa zawisają w powietrzu.

Siła! Siła!! Siła!!!

Jedyna rzecz, której — jak wszyscy wierzyli — jej brakowało.

Ryker mówił dalej: — Niech Bogini Księżyca pobłogosławi tych, którzy są tego godni.

Po przemowie starsi podnieśli swoje laski.

Srebrne światło wystrzeliło z Ołtarza Kamienia Księżycowego, pomknęło wysoko w nocne niebo, po czym eksplodowało w niezliczone świetliste drobiny, które spłynęły nad tłumem jak spadające gwiazdy.

Ceremonia Księżyca… oficjalnie się rozpoczęła.

Jedno po drugim wywoływano imiona.

Każdy młody wilk podchodził, by przyjąć błogosławieństwo Bogini Księżyca, a potem przeszukiwał tłum w poszukiwaniu przyciągania swojej przeznaczonej drugiej połówki.

Selene cierpliwie czekała na swoją kolej. Jej oddech stawał się coraz płytszy, a dłonie drżały.

Minuty ciągnęły się jak godziny.

Wreszcie… jeden ze starszych rozwinął kolejny zwój. Jego potężny głos odbił się echem po świętym placu.

— Selene Ashwood.

Cały tłum zapadł w nienaturalną ciszę, po czym natychmiast rozlały się szepty, niczym pożar.

— Ta dziewczyna bez wilka?

— Naprawdę myśli, że znajdzie partnera?

— To będzie ciekawe.

— Prawie mi żal tego, kto utknie z nią.

Selene zamknęła oczy na krótką chwilę. Potem, nabierając drżącego tchu, wyszła do przodu.

Każda para oczu w watasze śledziła ją, gdy powoli wspinała się po kamiennych stopniach w stronę jarzącego się Ołtarza Kamienia Księżycowego.

Czuła ich osąd, litość i drwiny. A jednak szła dalej.

Bo mimo wszystko…

W jej sercu wciąż tliła się maleńka iskra nadziei.

Zatrzymała się przed pradawnym kamieniem i uniosła twarz ku lśniącej, pełnej tarczy księżyca nad głową.

Starszy uniósł laskę. — Połóż dłoń na Kamieniu Księżycowym.

Drżącymi palcami Selene wyciągnęła rękę.

W tej samej chwili, gdy jej skóra dotknęła świętego kamienia…

Przez jej ciało przeszedł impuls srebrnego światła.

Kamień Księżycowy rozbłysnął tak jasno, że cały plac utonął w olśniewającym białym blasku.

A gdzieś głęboko w Selene… poruszyło się coś pradawnego.