Rozdział 4 Odrzucony przed księżycem

W chwili, gdy drżące palce Selene dotknęły Kamienia Księżycowego, cały świat zdawał się wstrzymać oddech.

Każdy wilk patrzył bez mrugnięcia okiem, a serca waliły im z oczekiwania.

A potem...

BUUUUM!!!

Z Ołtarza Kamienia Księżycowego eksplodował oślepiający słup olśniewającego, srebrzystego światła z niewyobrażalną siłą, wystrzeliwując ku niebiosom niczym boska latarnia zesłana przez samą Boginię Księżyca.

Oślepiająca wiązka przebiła ciemne nocne niebo, rozświetlając całe tereny watahy, jakby nagle nad nimi wzeszedł drugi księżyc.

Święty plac zadrżał gwałtownie pod stopami wszystkich, a pradawna kamienna posadzka zaczęła pękać pod przytłaczającym naporem, podczas gdy samo powietrze wibrowało mocą tak starą i majestatyczną, że po każdym kręgosłupie przebiegł dreszcz.

Z każdego zakątka zgromadzenia wyrwały się zduszone okrzyki, gdy starszyzna odruchowo zachwiała się do tyłu, zasłaniając twarze ramionami, by ochronić oczy przed przytłaczającym blaskiem.

Gwałtowna fala pradawnej energii przetoczyła się przez plac niczym wściekła burza, roztrzaskując ozdobne lampiony wiszące wokół miejsca ceremonii.

Odłamki rozbitego szkła posypały się na kamienny bruk, a przerażone wilki walczyły, by utrzymać się na nogach pod naporem niewidzialnej siły; na ich twarzach malowały się niedowierzanie i groza.

— Co to było?

— Kamień Księżycowy nigdy wcześniej tak nie zareagował!

— To... niemożliwe!

Krzyki niosły się jeden po drugim, gdy w tłumie rozlewała się panika.

Oczy Selene szeroko się otworzyły, lecz przytłaczający przypływ mocy odebrał jej oddech.

Strumienie migotliwego, srebrzystego światła wirowały z gracją wokół jej ciała niczym wstęgi utkane z czystego księżycowego blasku, oplatając jej ramiona, talię i barki z osobliwą czułością.

Ciepło, które wlewało się w jej ciało, nie było bolesne ani przerażające.

Przeciwnie — było niewyobrażalnie kojące, jak powrót do domu po wieczności samotnej tułaczki.

Jakby niezliczone stulecia zapomnianej magii nagle się przebudziły, rozpoznając jej istnienie po tym, jak spały przez całe pokolenia.

Całe jej ciało trzęsło się niekontrolowanie.

Serce waliło jej gwałtownie o żebra, gdy nieznana energia przelewała się przez każdą żyłę, każdy mięsień, każde uderzenie serca. Pędziła przez nią jak niepowstrzymana rzeka, zmywając coś, co nosiła w sobie przez całe życie.

Po raz pierwszy od osiemnastu długich lat...

Naprawdę coś poczuła. Nie ból, nie samotność ani bezkresną pustkę, która od urodzenia nawiedzała każdą chwilę jej istnienia.

To uczucie było zupełnie inne. Było żywe i ciepłe.

Wypełniało każdy pęknięty zakamarek jej duszy kojącym światłem, którego nigdy wcześniej nie znała, delikatnie obejmując te części jej serca, które zawsze były zimne i puste.

Przez jedną bezcenną chwilę miażdżący ciężar, który dźwigała całe życie... zniknął.

Wtedy gdzieś głęboko, w samych otchłaniach jej świadomości, miękki kobiecy głos rozbrzmiał łagodnym echem w jej umyśle.

— Wreszcie...

Głos był pradawny ponad wyobrażenie, niosąc mądrość niezliczonych epok.

Dość łagodny, by ukoić nawet najbardziej złamaną duszę.

Ponadczasowy na tyle, że sam świat wydawał się przy nim niewiarygodnie młody.

Zanim Selene zdołała choć zacząć rozumieć, co usłyszała, olśniewające srebrne światło zniknęło równie nagle, jak się pojawiło, pozostawiając po sobie jedynie słabą poświatę pełni wiszącej nad nimi.

Upiorna cisza pochłonęła święty plac.

Ani jedna dusza nie odważyła się poruszyć.

Wszystkie spojrzenia pozostawały utkwione w Selenie, jakby nagle stała się kimś, kogo tak naprawdę nigdy nie znali.

Starszyzna wymieniła niespokojne spojrzenia; na ich pooranych wiekiem twarzach malowały się dezorientacja, niedowierzanie i coś, co niebezpiecznie przypominało strach.

— Ja... ja nigdy czegoś takiego nie widziałem — wyszeptał jeden ze starszych, a jego głos zadrżał tak cicho, że niemal pochłonęła go cisza.

— Kamień Księżycowy coś rozpoznał — mruknął inny starszy, a głębokie bruzdy na jego czole zdradzały jednocześnie zachwyt i niepokój.

— Ale... co?

Pytanie rozeszło się po tłumie jak pożar, szeptane od wilka do wilka, aż niepewność ogarnęła całe zgromadzenie.

Selene stała jak sparaliżowana, niezdolna się poruszyć ani nawet jasno myśleć. Jej puls nie chciał zwolnić, a oddech pozostawał nierówny, gdy rozpaczliwie szukała wyjaśnienia, którego po prostu nie było.

Nie miała odpowiedzi. Wiedziała tylko jedno.

Przez jedną cudowną, niezapomnianą chwilę... przestała czuć w sobie pustkę.

A potem...

Znajomy zapach popłynął przez chłodne nocne powietrze. Cedr, świeży deszcz i dym z palonego drewna.

Odurzająca woń uderzyła w jej zmysły z tak przytłaczającą siłą, że nogi niemal się pod nią ugięły.

Każdy instynkt, pogrzebany głęboko w jej duszy, krzyczał, by się odwróciła.

Jej wilk może nigdy się nie przebudził, ale coś o wiele starszego niż instynkt natychmiast rozpoznało ten zapach.

Powoli... niemal ze strachem... odwróciła się.

Zaledwie kilka stóp od niej stał Alfa Ryker Blackthorne.

W chwili, gdy ich spojrzenia się spotkały, czas jakby się zatrzymał.

Niewidzialna siła uderzyła w nich oboje jak błyskawica.

Całe ciało Rykera zesztywniało. Jego złote oczy rozszerzyły się w niepodrabialnym szoku.

Oddech uwiązł mu w gardle.

— Nie...

Oszołomiony szept wyrwał mu się z ust, zanim zdołał go powstrzymać.

Selene też to poczuła. Niewidzialną, potężną nić. Całkowicie niezrywalną.

Rozciągała się między ich duszami, jakby istniała od początku czasu, wiążąc ich więzią, której nie mogły przerwać ani odległość, ani śmierć.

Świeże łzy natychmiast napłynęły Selenie do oczu, gdy jej drżące wargi się rozchyliły.

— Partner...

Jej złamany szept był ledwie głośniejszy od oddechu.

A jednak w przytłaczającej ciszy, która spowiła święty plac... wszyscy to usłyszeli.

Całe zgromadzenie znieruchomiało.

Pewny siebie uśmiech Lydii zniknął całkowicie.

Elias wpatrywał się w absolutnym niedowierzaniu.

Nawet starszyzna wyglądała, jakby wstrząsnęło nią to do głębi.

Bogini Księżyca...

dokonała wyboru.

Fala przytłaczającej ulgi, jakiej Selene nigdy dotąd nie doświadczyła, zalała jej obolałe serce.

Nie była zapomniana, przeklęta ani zepsuta.

Mimo każdego upokorzenia, które ją spotkało...

Mimo każdego okrutnego słowa, które musiała znosić...

Bogini Księżyca obdarzyła ją partnerem.

Samym Alfą.

Na jej wargach powoli zakwitł drobny, kruchy uśmiech, gdy nadzieja — coś, czego tak naprawdę nigdy wcześniej nie miała — cicho wypełniła jej serce.

Zbierając w drżącym ciele każdą odrobinę odwagi, jaka jej jeszcze została, zrobiła jeden niepewny krok w jego stronę.

— Alfa...

Ciepło, które na moment pojawiło się w oczach Rykera, zniknęło w jednej chwili.

Zniknął każdy ślad zaskoczenia. A w jego miejsce pozostała tylko lodowata obojętność, chłód i obrzydzenie.

— Nie!

To jedno słowo uderzyło w Selenę jak grom, roztrzaskując kruchą nadzieję, która dopiero co zaczęła w niej kiełkować.

Zastygła w miejscu, niezdolna pojąć, co właśnie usłyszała.

— Powiedziałem... — zaczął.

Głos Rykera wzniósł się jeszcze bardziej, niosąc się bez wysiłku po świętym placu tak, że każdy członek watahy słyszał jego słowa z idealną wyrazistością.

— NIE!

W oczach Selene, pełnych łez, pojawiło się zmieszanie.

— Co…?

Ryker spojrzał na nią tak, jakby była czymś niewartym jego uwagi. Jego lodowate spojrzenie powoli przesunęło się po jej znoszonej sukience, szorstkich, zgrubiałych dłoniach i strachu wypisanym wyraźnie na jej bladej twarzy, po czym jego głos znów rozbrzmiał na placu.

— Czy ty naprawdę wierzysz… — zrobił to celowo, pozwalając, by każdy obecny wilk zawisł na jego następnych słowach. — …że ktoś taki jak ty… — kolejna pauza. — …mógłby kiedykolwiek stanąć u mojego boku?

Tłum wstrzymał oddech.

Pełen nadziei uśmiech powoli zniknął z twarzy Selene.

— Ja…

Ledwie zdołała wyszeptać, zanim Ryker bezlitośnie jej przerwał.

— Jesteś słaba!

Każde słowo rozcinało jej serce jak naostrzona klinga.

— Jesteś bezwilcza!

Celowo zrobił krok bliżej, górując nad nią z absolutną władzą.

— Nie masz siły! Żadnego statusu!! Żadnej przyszłości!!!

Jego złote oczy były zimniejsze niż najsroższa zima.

— Jesteś całkowicie niegodna, by zostać moją Luną.

Przez tłum przetoczył się przerażony szmer.

Selene poczuła, jakby ktoś sięgnął do jej klatki piersiowej i rozerwał jej serce gołymi rękami.

— Proszę… — wyszeptała przez niekontrolowane łzy, a głos łamał jej się przy każdym słowie. — Nie mówisz poważnie.

— MÓWIĘ!

Wyraz twarzy Rykera pozostał całkowicie chłodny i pozbawiony emocji.

Niedaleko wargi Lydii powoli wygięły się w triumfalnym uśmiechu.

To… To było nawet lepsze, niż sobie wyobrażała.

Ryker znów podniósł głos, upewniając się, że każdy wilk na świętym placu go usłyszy.

— Ja, Alfa Ryker Blackthorne…

Selene gwałtownie potrząsnęła głową, gdy panika całkowicie ją pochłonęła.

— Nie…

— …odrzucam Selene Ashwood… — ciągnął.

— Nie! — krzyknęła Selene.

— …jako moją partnerkę! — Ryker zakończył swoje odrzucenie.

To oświadczenie eksplodowało na świętym placu jak wyrok śmierci.

Z gardła Selene wyrwał się przenikliwy krzyk.

— NIEEE!!!

To nie było zwykłe złamane serce ani po prostu odrzucenie. To była nie do zniesienia agonia.

Dopiero co narodzona więź partnerska roztrzaskała się, zanim zdążyła w pełni się uformować, uwalniając niewyobrażalny ból w każdej cząstce jej ciała.

Osunęła się na kolana, rozpaczliwie ściskając klatkę piersiową, jakby mogła w jakiś sposób powstrzymać serce przed rozpadnięciem się na niezliczone kawałki.

Czuła się tak, jakby niewidzialne dłonie sięgnęły do wnętrza jej ciała…

Oplotły jej serce…

I bez litości je zmiażdżyły.

Z bólu nie mogła oddychać, myśleć ani nawet się poruszyć.

Wokół niej oszołomiony tłum milczał tylko przez chwilę.

Potem ktoś się roześmiał.

Szybko dołączył kolejny głos.

W ciągu kilku sekund szydercze szepty rozeszły się po zgromadzeniu jak pożar.

— Alfa ją odrzucił!

— Wiedziałem, że nigdy nie zaakceptuje bezwilczej dziewczyny.

— Ale z niej wstyd.

— Co za hańba.

Zdesperowana Selene szukała wzrokiem twarzy wokół siebie, mając nadzieję — modląc się — że ktoś okaże choćby najmniejszy ślad współczucia.

Jej ojciec stał nieruchomo. Na jego twarzy nie było nic. Ani rozczarowania, ani smutku, ani nawet litości.

Jej matka nie potrafiła na nią patrzeć. Po prostu odwróciła się, udając, że Selene nie istnieje.

Jej brat… wyglądał na uspokojonego.

Ten milczący wyraz zranił ją głębiej niż jakakolwiek obelga kiedykolwiek mogła.

Nie do zniesienia ból w piersi Selene narastał, aż pomyślała, że może ją zabić.

A potem nadszedł ostateczny cios.

Lydia z gracją podeszła do Rykera i bez najmniejszego wahania wsunęła dłoń pod jego ramię.

Lekko opierając głowę o jego ramię, posłała Selenie słodki uśmiech, a w jej oczach błysnęło udawane współczucie.

— Chyba Bogini Księżyca popełniła błąd. — Jej głos ociekał fałszywą życzliwością. — Ale nie martw się. Zostanę Luną, na jaką ten klan naprawdę zasługuje.

Kilku wilków naprawdę zaczęło klaskać, a inni otwarcie wiwatowali.

Selene patrzyła na nich w całkowitym niedowierzaniu. Jej największe upokorzenie… stało się dla nich rozrywką.

Tylko jedna osoba się poruszyła.

— Dość!

Wściekły ryk Eliasa przeciął śmiech jak naostrzona klinga, natychmiast uciszając tłum.

Przepchnął się przez zebrane wilki, aż stanął tuż przed Seleną, osłaniając jej złamane ciało własnym, jakby rzucał wyzwanie każdemu, kto odważyłby się skrzywdzić ją ponownie.

— Co jest z wami nie tak? — zażądał, a jego oczy płonęły sprawiedliwym gniewem, gdy mierzył wzrokiem wszystkich zgromadzonych na świętym placu. — Ona absolutnie nic nie zrobiła, żeby na to zasłużyć!

Spojrzenie Rykera stało się lodowate. — Zejdź mi z drogi.

— Nie zejdę. — Elias odmówił; w końcu on także pochodził ze szlachetnego rodu. Alfa nie może go zabić.

— Elias! — zagroził Ryker.

— Po-wie-dzia-łem. Nie! — rzucił Elias wyzywająco.

Po raz pierwszy w życiu… Elias otwarcie rzucił wyzwanie swojemu Alfie.

— Nie pozwolę ci jej już dłużej upokarzać.

Na świętym placu zapadła niebezpieczna cisza.

Bez ostrzeżenia Ryker uwolnił aurę Alfy.

Miażdżący nacisk eksplodował na zewnątrz niczym fala przypływu, zmuszając dziesiątki wilków, by instynktownie pochylili głowy pod przytłaczającym autorytetem.

Nawet najsilniejsi wojownicy z desperacją próbowali utrzymać się na nogach, gdy niewidzialna siła przygniatała ich do ziemi.

Elias zachwiał się pod nieznośnym ciężarem.

Krew powoli spłynęła z kącika jego ust. A jednak… nie ruszył się.

Głos Rykera był zimniejszy niż zamarznięta stal. — Rzucasz wyzwanie swojemu Alfie… przez nią?

Elias spojrzał mu w oczy bez najmniejszego śladu strachu. — Jeśli ochrona niewinnej dziewczyny jest uznawana za bunt…

Powoli się wyprostował, mimo że ogromny nacisk groził, że zmusi go do klęknięcia. — To tak! Buntuję się!

Tłum westchnął.

Nikt nigdy nie odważył się publicznie sprzeciwić Alfie Rykerowi Blackthorne’owi.

Jego złote oczy błysnęły niebezpieczną wściekłością.

Ale zanim którykolwiek z nich zdążył wykonać kolejny ruch…

Pełnia nagle zniknęła za ogromnymi czarnymi chmurami.

Mroźny wiatr zawył nad świętym placem, szarpiąc płaszcze i sztandary, gdy temperatura spadała w przerażającym tempie.

Wilki instynktownie obejmowały się ramionami, drżąc, gdy nienaturalny chłód osiadał na tej ziemi.

Ziemia zadrżała.

A potem…

TRZASK!

Ogłuszający dźwięk rozdarł noc.

Ołtarz z Kamienia Księżycowego pękł dokładnie na pół.

Z ogromnej szczeliny wylało się olśniewające srebrne światło niczym płynne światło księżyca, oświetlając każdą przerażoną twarz zgromadzoną na świętym placu.

Starszyzna cofnęła się, sparaliżowana czystą grozą.

— Nie…

Twarz jednego ze starszych zrobiła się trupio blada.

— To nie może się dziać. Kamień Księżycowy… nigdy nie pękł.

Wszyscy patrzyli z przerażeniem na roztrzaskany ołtarz.

Wszyscy… oprócz Seleny.

Bo pod nieznośną agonią odrzucenia…

Ponad śmiechem…

Ponad bólem, który groził, że ją pochłonie…

Usłyszała po raz kolejny ten pradawny kobiecy głos.

Tym razem był silniejszy i wyraźniejszy, wypełniony niewyobrażalną mocą.

— Obudź się… moje dziecko. Już czas!