Rozdział 175

Z perspektywy Nory

W klatce piersiowej czułam ucisk, jakby coś mnie rozpierało — coś, czego nie potrafiłam nazwać. Srebrne oczy Juliana spoczywały na mnie cierpliwie i nieruchomo, czekając, aż się odezwę.

— Jesteś… zbyt dobry — powiedziałam w końcu, głosem ledwie słyszalnym. — Tak dobry, że ni...