Rozdział 129 129

Oczy Isli zachodzą łzami. Drży jej dolna warga, ale za wszelką cenę próbuje się pozbierać. Kiedy wyciągam do niej rękę, ignoruje ją i od razu rzuca mi się w ramiona. Kłębek słodyczy i lekkości — taka dobra i taka czysta, że aż cud, że mogę jej dotknąć i nie stanąć w płomieniach.

Nie zasługuję na ni...