Rozdział 51 51

Oczy rozszerzają mi się z naglącej potrzeby. – Proszę, Daniil – syczę. – Nie teraz. Błagam cię, nie rób tego teraz.

Przez chwilę stoi nieruchomo; ta chwila ciągnie się jak wieczność. Jego oczy to płonące węgle w ciemności. Już jestem pewna, że zignoruje moją prośbę i rozwali całe moje życie tu, na ...