Rozdział 82 82

KINSLEY

„Em… Emma”.

„Co jest?” – sapie, wskakując w tryb alarmowy, jak tylko słyszy mój rozmazany od łkania głos w telefonie.

„Przepraszam, ja… ja… ja wiem, że jest p-późno…”

„Jesteś w domu?”

„T… tak.”

„Siedź spokojnie i ani drgnij. Będę za dziesięć.”

Rozłącza się, zanim zdążę zaprotestować. ...