Rozdział 87 87

Całuję jej kostki palców, zostawiając łzy tam, gdzie przed chwilą były moje usta. „Dzięki Ci, Boże” — szepczę do siebie. „Dzięki Ci.”

Daniil mi nie przeszkadza. Po prostu stoi przy drzwiach i patrzy, jak ja patrzę na nią. Przez dziesięć, piętnaście, dwadzieścia minut nie odzywa się ani słowem.

Kie...