Rozdział 1: Dzień, w którym wszystko się rozpadło

Dziesięć lat temu

"Sto lat, Gwen."

Gwendolyn Bowen uśmiechnęła się radośnie i zdmuchnęła świeczki na torcie. Oparła się, trzymając ręce złożone jak do modlitwy, i westchnęła błogo.

To były jej osiemnaste urodziny, dzień, na który czekała. Księżyc na niebie był pełnym, okrągłym dyskiem, wysyłającym swoje srebrzyste promienie przez okna, dowód na błogosławieństwo bogini księżyca.

Obok niej byli jej rodzice, Alfa Thane i Luna Naomi, władcy stada Earth Realm.

Impreza urodzinowa miała być ogromna, w końcu księżniczka stada właśnie osiągnęła pełnoletność.

Ale Gwendolyn chciała tylko małego świętowania z rodzicami, jedynymi osobami, które się dla niej liczyły.

"Złożyłaś życzenie?" zapytała Naomi z zapałem.

"Tak." Gwendolyn odpowiedziała z delikatnym uśmiechem. "I dość już tych tortów urodzinowych. Nie jestem już małą dziewczynką."

Jej ojciec, Alfa Thane, zaśmiał się radośnie.

"Gdy skończyłaś dziesięć lat, zmusiłaś mnie i twoją matkę, żebyśmy obiecali ci tort na każde urodziny." powiedział. "Chciałaś, żeby to stało się tradycją."

"Może i tak powiedziałam, ale już nie." Gwendolyn zaśmiała się. "Jestem za stara na torty urodzinowe i zapalone świeczki. Chcę tylko znaleźć swojego partnera."

Thane i Naomi wymienili spojrzenia i uśmiechnęli się. Dziwnie było słyszeć, jak ich mała dziewczynka mówi o znalezieniu swojego partnera. Wydawało się, że to było wczoraj, kiedy świętowała swoje pierwsze urodziny. Teraz była już dorosła.

"Mam dla ciebie coś specjalnego." Naomi podniosła ozdobne pudełko z podłogi i podała je Gwendolyn.

Gwendolyn z radością rozerwała pudełko i wyciągnęła książkę oprawioną w gruby skórzany futerał. Jej oczy rozbłysły, gdy zobaczyła tytuł.

«Legenda o Księciu Demonów, Anubisie»

"Nie wierzę." westchnęła.

Naomi zaśmiała się, gdy Gwendolyn rzuciła się jej w ramiona w mocnym uścisku.

"Dziękuję, dziękuję, dziękuję." wykrzyknęła radośnie. Odsunęła się i patrzyła na książkę z niedowierzaniem, z zapałem przewracając strony.

Odkąd skończyła szesnaście lat, męczyła swoich rodziców o kopię tej książki. To była jej ulubiona historia, opowieść, która była przekazywana przez wiele pokoleń.

"Wiem, jak bardzo jej pragnęłaś." Naomi uśmiechnęła się, delikatnie odgarniając kosmyk ciemnych włosów za ucho.

"Dziękuję ci bardzo, mamo." Gwendolyn przytuliła książkę mocno do piersi. "Będę ją cenić na zawsze."

"Proszę bardzo, kochanie."

Wtedy Alfa Thane odchrząknął i wyjął smukłe, aksamitne pudełko ze swojego płaszcza.

"Sto lat, moja księżniczko." mrugnął i umieścił pudełko w jej rękach.

Gwendolyn otworzyła pudełko, a jej oczom ukazał się brązowy sztylet. Wyjęła go i wyciągnęła ostrze. Ostrze błyszczało ostro w świetle żyrandoli.

"Twoja pierwsza broń." Alfa Thane kontynuował. "Była przekazywana z pokolenia na pokolenie. Teraz jest twoja. Wiem, jak bardzo chcesz zostać wojowniczą księżniczką. To pierwszy krok."

Gwendolyn schowała broń i rzuciła się ojcu na szyję.

"Dziękuję, tato." uśmiechnęła się. "To dla mnie wiele znaczy."

Spędziła jeszcze trochę czasu z rodzicami w salonie, śmiejąc się z ich głupich żartów. Ale najczęściej siedziała z boku i podziwiała, jak słodcy i kochający są dla siebie.

Mimo że byli połączeni od dwudziestu lat, ich miłość kwitła każdego dnia. Każde spojrzenie, każdy dotyk, każde spojrzenie i pieszczota były dowodem na to, jak bardzo się kochali.

Chciała kiedyś takiej miłości. Miłości tak głębokiej i intensywnej. Miłości pochłaniającej całkowicie. I miała nadzieję, że wkrótce znajdzie ją ze swoim partnerem.

Godzinę później wróciła do swojego pokoju. Jej rodzice poszli spać.

Stała cicho, gdy służące kąpały ją i pomagały jej założyć nocną koszulę. Po ich wyjściu, zwinięta w łóżku z książką, przewróciła pierwszą stronę.

Na jej oczach pojawił się obraz Księcia Demonów.

Anubis.

Nawet jako zwykły rysunek, czuła moc i mrok z jego spojrzenia. Jego skrzydła, ogromne czarne pióra wyrastające z jego pleców, były rozpostarte za nim, jak anioł śmierci.

Przewróciła na następną stronę i zaczęła czytać. Wkrótce jej oczy stały się ciężkie i zapadła w głęboki sen.

...

Obudziła się nagle na przerażające krzyki.

Zerwała się z łóżka, jej uszy dzwoniły głośno. Gęsty zapach dymu wdarł się do jej pokoju, dusząc ją.

Zakaszlała i wyskoczyła z łóżka, prawie potykając się o pościel. Nagle drzwi otworzyły się z hukiem i do środka wbiegł Orion, beta jej ojca.

"Przepraszam, księżniczko." Ukłonił się pospiesznie. "Musimy natychmiast się ewakuować."

"Co się dzieje?" zapytała Gwendolyn, gdy chwycił ją za rękę i wyciągnął z pokoju. Chwilę później dach sypialni zawalił się, a płomienie zaczęły pochłaniać wszystko wokół.

"Jesteśmy atakowani. Muszę cię zabrać w bezpieczne miejsce." krzyknął Orion, pędząc przez korytarze, skręcając kilka razy, aż dotarł do tajnego tunelu.

"Atakowani? Przez kogo?" zapytała Gwendolyn nerwowo.

"Dzikusy." Orion wypowiedział te przerażające słowa.

Gwendolyn zamarła, gdy to usłyszała. Te demoniczne stworzenia, o których czytała w książkach, naprawdę istnieją?

Nie miała czasu na dalsze rozmyślania, bo nagle część zamku zawaliła się. Płomienie podążały za nimi, niszcząc wszystko na swojej drodze.

"Nie mam czasu na wyjaśnienia." Orion pośpieszył. "Wejdź do tuneli. One zaprowadzą cię do bezpiecznego muru na zewnątrz. Czeka tam na ciebie tuzin strażników lykanów. Zabiorą cię w bezpieczne miejsce."

"A moi rodzice?" Gwendolyn zapytała w panice. "Gdzie są moi rodzice?"

"Robią wszystko, co mogą, by walczyć z Dzikusami." odpowiedział Orion. Jego twarz była pokryta sadzą i krwawymi ranami, które powoli się goiły. "To przegrana bitwa. Ale królestwo ziemi nie upadnie. Nie dzisiaj."

"Pozwól mi pomóc."

"Nie!" Orion pokręcił głową. Chwycił ją za ramiona i wepchnął do tunelu. "Przysiągłem twojemu ojcu, że zabiorę cię w bezpieczne miejsce. Proszę, księżniczko, idź. Ratuj się."

"Ale..."

"Idź!" krzyknął Orion, gdy reszta sufitu zawaliła się. Wepchnął ją do tunelu i odskoczył w ostatniej chwili, zanim płonący sufit mógł na niego spaść.

Gwendolyn nie mogła widzieć przez szalejące płomienie. Ciepło było intensywne, prawie topiące skórę na jej kościach.

Nie mając innego wyboru, odwróciła się i pobiegła w dół tunelu. Ale w połowie drogi zatrzymała się.

Książka i sztylet, prezenty od jej rodziców. Nie mogła ich zostawić.

Odwróciła się i pobiegła z powrotem do zamku. Gdy dotarła do wejścia do tunelu, była wstrząśnięta sceną przed sobą.

Wszystko było spalone do ziemi. Powietrze było gęste od zapachu dymu, co utrudniało oddychanie.

Przedzierała się przez płomienie, kierując się z powrotem do swojej sypialni.

Pokój był prawie całkowicie zniszczony, gdy tam dotarła. Łóżko było pokryte płomieniami, komoda, kanapy. Wszystko płonęło.

Kaszląc ciężko, podeszła do toaletki, gdzie przechowywała pudełko z prezentami. Było już pokryte płomieniami.

Zadeptała je, gasząc ogień w porę. Potem chwyciła książkę i sztylet, odwróciła się i uciekła.

Ale nie wróciła do tunelu. Zamiast tego pobiegła w stronę frontowych drzwi zamku, by znaleźć swoich rodziców.

Przebiła się przez drzwi i zamarła na miejscu, przerażona sceną przed sobą.

Ciała. Martwe ciała, spalone na popiół. Jej ludzie, lykani z królestwa ziemi, brutalnie wymordowani.

Podniosła wzrok i zobaczyła demoniczne stworzenia latające po niebie. Było ich około tuzina. Księżyc zmienił się w kolor krwi.

Wyglądali przerażająco, oczy świeciły krwawą czerwienią, skrzydła ciężko trzepotały, z ust buchał ogień, spalając wszystko na swojej drodze.

Wtedy usłyszała krzyk swojej matki.

Adrenalina zalała jej ciało, gdy pobiegła w kierunku dźwięku.

Ale w połowie drogi upadła na kolana.

Tuż przed nią leżało ciało jej ojca. Alfa Thane Bowen, ukochany Alfa królestwa ziemi.

Jego głowa została oderwana, a ciało podpalone.

Gwendolyn spojrzała w górę w samą porę, by zobaczyć jednego z Dzikusów, większego od pozostałych, ciągnącego jej matkę.

Pozostała na kolanach, zamrożona z przerażenia, niezdolna do zrobienia czegokolwiek.

Nagle stworzenie zatrzymało się i odwróciło. Spojrzało prosto na nią, a ich oczy się spotkały, brązowe oczy zderzyły się z krwawoczerwonymi oczami.

Zanotowała jego twarz, wyryła ją w pamięci.

Ku jej zaskoczeniu, uśmiechnął się, jego kły błyszczały w blasku krwawego księżyca, potem odwrócił się. Jego ogromne skrzydła rozpostarły się i wzbił się w niebo, ścigany przez inne stworzenia, zabierając Naomi ze sobą.

Ostatnią rzeczą, jaką Gwendolyn usłyszała, były krzyki jej matki.