Rozdział 123

Punkt widzenia: Vivienne

Otwiera usta. Śnieg wciąż pada między nami. Potem je zamyka, a ja patrzę, jak prawda cofa mu się w gardło, jakby połykał szkło.

— Dobrze — mówię. — Nie mów.

Już znam jej kształt, nawet jeśli nie poda mi słów. Powiedział mi „dlaczego” tego krzesła — im bardziej mnie pilnuj...