Rozdział 146

Punkt widzenia: Vivienne

Ozon przetykany lodowatą miętą, jak ostrze przecinające na wylot całe mętne, natarczywe spojrzenia w sali.

Kael tu był.

Nawet się nie odwróciłam, a całe moje ciało już przechyliło się ku niemu — piętno na szyi waliło jak oszalałe.

Krwi. Aura spięła się w mojej piersi, ...