Rozdział 2 - Bezwilcza Dziewczyna, Którą Naznaczył

Punkt widzenia: Vivienne

Skok z drugiego piętra wstrząsnął mną tak, że uderzenie przeszło przez kolana prosto w rany po biczu nad talią. Przed oczami zrobiło mi się biało. Zacisnęłam zęby na pustce i biegłam dalej.

Druga w nocy. Trzydzieści pięć poniżej zera. Zimno uderzyło w otwarte rany przez kurtkę i całe plecy zapłonęły — jasnym, śpiewającym bólem, od którego zaszkliły mi się oczy.

Jest w porządku. Zaplanowałaś to. Znasz trasę. Helena na ciebie czeka. Po prostu — idź.

Ból to informacja. A teraz informacja brzmiała: przyspiesz.

Dwadzieścia minut za linią terytorium — trzy sygnatury zapachowe w odległości trzystu metrów. Dwie na północny wschód, jedna oskrzydlała od południowego zachodu. Trzech tropicieli na jedną dziewczynę bez wilka.

Serce waliło mi tak mocno, że poczułam w ustach metaliczny smak. Trzech. Wysłał trzech. Oczywiście, że tak. Marcus Frost niczego nie robił na pół gwizdka, nawet polowania na własną córkę.

Znalazłam na wpół zamarznięty strumień i weszłam do niego. Woda jak pod napięciem. Stopy krzyczały, ale brnęłam dalej — dziesięć minut w dół nurtu, aż kostki zaczęły drętwieć, powtarzając sobie: Dom cioci ma gorącą wodę, jej dom ma zupę, tylko idź, idź, idź — jak modlitwę kogoś, kto się nie modli.

Trzeci tropiciel zmienił kierunek. Wiatr z południowego zachodu niósł go bliżej — dwieście metrów. Sto pięćdziesiąt. Coś wyczuł. Może strumień nie zmył wszystkiego. Może krew pachnie inaczej niż pot.

O Boże. O Boże, o Boże, o Boże —

Padłam plackiem za powalonym świerkiem. Wcisnęłam twarz w mokrą korę i zrobiłam coś, czego nigdy wcześniej nie próbowałam celowo — wciągnęłam swój zapach do środka. Nie blokując go. Połykając go. Jak wstrzymanie oddechu, tylko że tym razem wszystkie pory na moim ciele zacisnęły się naraz.

To bolało. Skurcz całego ciała, który zaczął się w gruczołach i rozszedł na zewnątrz.

Jego kroki zachrzęściły bliżej. Zatrzymały się. Czułam jego dezorientację — trop urwany w powietrzu, jakby ofiara po prostu przestała istnieć.

Nie oddychaj. Nie oddychaj. Nie —

Ruszył dalej.

Leżałam tak przez trzy minuty. Kiedy puściłam, trzęsły mi się ręce, a z nosa poleciała krew. Wytarłam ją o rękaw i prawie się roześmiałam — taki histeryczny, cieniutki dźwięk wyrwał mi się, zanim zdążyłam go powstrzymać. Super. Świetnie. Dopiszmy krwawienia z nosa do listy rzeczy, które robi moje ciało, a których nikt nie potrafi wyjaśnić.

Idź dalej. Gorąca woda. Zupa. Idź dalej.

Czterdzieści minut później — ciężarówka z ładunkiem jakiegoś obcego faceta, pięćdziesiąt dolarów, kłamstwo o spóźnionym autobusie. Nie mogłam się oprzeć. Oparcie wciskało się w rany, a każda nierówność drogi posyłała przez rozcięcia nową falę pulsującego bólu.

Kierowca miał włączoną muzykę country. Wpatrywałam się w okno i liczyłam słupki milowe, bo gdybym przestała liczyć, zaczęłabym myśleć o trzech tropicielach i o tym, czy zawrócili i podjęli mój ślad po przekroczeniu strumienia, i czy Marcus już zadzwonił gdzieś wcześniej, żeby —

Stop. Już cię nie ma. Przeszłaś za linię. Helena będzie wiedziała, co zrobić. Helena zawsze wie, co zrobić.

Dwadzieścia godzin. Ciężarówki, awionetki, autobusy Greyhounda. Spałam po piętnaście minut, budząc się za każdym razem, gdy ktoś podchodził za blisko albo trzasnęły drzwi, albo autobus wpadł w dziurę, która wciskała oparcie w moje plecy.

Gdzieś nad Kolumbią Brytyjską zjadłam kanapkę ze stacji benzynowej, która smakowała jak plastik, i powiedziałam sobie, że to nic, wszystko jest w porządku, jestem po prostu zwyczajną dziewczyną w autobusie, a nie skatowaną córką Alfy Sfory, uciekającą na południe bez wilka i bez planu, z siedmioma pręgami po razach, trzymającymi się razem dzięki sportowemu biustonoszowi i sile woli.

Ona to naprawi. Będzie dobrze.

To miasteczko uderzyło mnie jak inna planeta — wilgotne powietrze, słony wiatr, deszcz, który nigdy nie ustawał. Ravenfall. Nawet ta nazwa brzmiała jak coś, co się rozpada.

Helena otworzyła drzwi, zanim zdążyłam zapukać. Spojrzała na moje ramiona — sztywne, wysunięte do przodu — i poruszyła nozdrzami.

Na jej twarzy przemknęło coś skomplikowanego. Potem powiedziała: „Do środka” i jej głos załamał się na drugiej sylabie, ledwie zauważalnie, a to niemal mnie złamało — tak po prostu, na progu.

Jeszcze nie. Trzymaj się. Jeszcze nie.

Kazała mi stanąć w łazience i ściągnąć koszulkę. Bawełna zaschła w ranach. Odeszła z dźwiękiem, który jeszcze przez jakiś czas będę słyszeć. Helena stała za mną i przez dziesięć sekund nie odezwała się ani słowem.

Potem, bardzo cicho: „Siedem”.

Policzyła ślady.

Oczyściła je środkiem odkażającym, który piekł gorzej niż pręt. Dwie najgłębsze wypchała gazą. Ręce miała pewne. Jej zapach — nie; pod warstwą opanowania jej wilk wył.

Przykleiła ostatni opatrunek, a potem położyła mi dłoń na czubku głowy — krótko, stanowczo, tak jak uspokaja się dziecko, które biegło zbyt długo.

„Zupa jest na kuchence. Zjedz, zanim zaśniesz”.

I to mnie dobiło.

Nie środek odkażający. Nie liczenie. Tylko zupa. Ktoś mówiący zjedz, zanim zaśniesz tak, jakby miało znaczenie, czy zjem, jakbym była człowiekiem, o którego ktoś dba, a nie problemem, który ktoś rozwiązuje.

Próbowałam coś powiedzieć — dziękuję albo przepraszam albo on mnie zastępuje, ciociu Heleno, ma już kogoś innego, a mama po prostu stała i patrzyła, jak mnie bije — ale to, co ze mnie wyszło, nie było słowami.

Ramiona zaczęły mi się trząść. Przycisnęłam dłoń do ust, a dźwięk i tak się wydostał — to nie był dokładnie płacz, raczej coś brzydszego, odgłos, jaki wydaje ciało, kiedy zbyt długo jest zaciśnięte, a wreszcie pięść się rozluźnia.

Helena przyciągnęła mnie do siebie, a ja wczepiłam się w jej sweter garściami jak małe dziecko, z twarzą wciśniętą w jej ramię, i wszystko, co tłumiłam przez dwadzieścia godzin, wylało się ze mnie naraz — strach i ból, i zimno, i autobus, i chrzęst butów tropiciela zbliżających się coraz bardziej, i dźwięk głosu mojej matki, która mówiła nic, nic, nic, kiedy Marcus —

— Ciii. Dłoń Heleny spoczęła na tyle mojej głowy. Druga na mojej talii, poniżej najniższej rany. Nie powiedziała wszystko będzie dobrze. Nie powiedziała teraz jesteś bezpieczna. Kołysała mnie tylko, ledwie zauważalnie, a jej zapach owinął się wokół mnie — ta szczególna stałość wilczycy, która zdecydowała, że do niej należysz.

— Uderzył mnie, bo powiedziałam „Thornfield” — wyszeptałam w jej ramię. — Rozmawiał przez telefon z kimś… Blackwell, powiedział Blackwell… a ja weszłam i on po prostu… — Głos mi się załamał. — Siedem razy. Mama patrzyła.

Ramiona Heleny zacisnęły się mocniej. W jej piersi narastał niski pomruk — nie słowa, nie pocieszenie. Dźwięk, który znaczył: Zapamiętam to.

Trwało to może trzy minuty. Wydawało się dłużej.

Odsunęłam się. Wytarłam twarz nasadą dłoni.

— Nie mów Maisie — powiedziałam.

Helena podała mi chusteczkę. — Zjedz zupę.

Zjadłam. Każdą łyżkę. Nie dlatego, że byłam głodna — tylko dlatego, że Marcus sądził, iż złamał mnie siedmioma uderzeniami i Alfim Rozkazem, a ja nie zamierzałam udowadniać mu, że ma rację.

Pomylił się. Pokazał mi dokładnie, jak bardzo się bał — bał się na tyle, żeby pobić własną córkę za podsłuchanie jednego słowa. Thornfield. Cokolwiek było w tej szkole, było warte tego, by mnie skrzywdzić, żebym trzymała się od niej z daleka.

A to znaczyło, że warto to znaleźć.

Jej warunki padły, kiedy kończyłam miskę. Głos miała płaski. Sprawny. Jakby w łazience nic się nie wydarzyło.

— Zapisujesz się do Thornfield jako uczennica przeniesiona. Ja ogarniam papiery. Ty masz oko na Maisie — jest ufna i ktoś ją skrzywdzi. W zamian upozoruję trop. Dwa tygodnie. Może trzy.

— Zapisz mnie na Ashworth — powiedziałam. — Panieńskie nazwisko matki. Jeśli Frost pojawi się w jakimkolwiek systemie szkolnym, Marcus znajdzie mnie w czterdzieści osiem godzin.

Helena skinęła głową. — Vivienne Ashworth. Zajmę się tym.

— Umowa stoi.

Nie powiedziałam jej nic o prywatnym dziedzicu. Nic o Dashu. Helena była moją sojuszniczką — ale to było moje polowanie. Najpierw: znaleźć tego, kogo Marcus szykował, żeby mnie zastąpił. Imię, twarz, zapach. Reszta przyjdzie potem.

Tamtej nocy stanęła w progu pokoju gościnnego. Miała cięższy wyraz twarzy.

— Jeszcze jedno. Jest ktoś w tej szkole, od kogo masz trzymać się z daleka.

— Kto?

— Kael Thorne. Ostrze rodziny Blackwellów. W zeszłym semestrze jakiś Alfa rzucił mu wyzwanie — następnego ranka zniknął. Wypisał się. Rodzina nawet tego nie drążyła.

Blackwell. Palce zacisnęły mi się na kubku. Dwadzieścia cztery godziny temu to nazwisko nic dla mnie nie znaczyło. Teraz pojawiło się dwa razy — raz w ustach mojego ojca, raz w ostrzeżeniu przed najgroźniejszym wilkiem w szkole.

— Jaka ranga?

— Alfa. Nie taki zwyczajny. To, co emanuje w normalny dzień, czyści korytarze. — Zawahała się. — Każdy, kto to poczuł, mówi, że to nawet nie jest pełnia jego siły.

Za wcześnie, żeby wiedzieć, jak te elementy do siebie pasują. Ale to samo nazwisko dwa razy w ciągu doby nie było przypadkiem.

W pokoju gościnnym otworzyłam dziennik zapachów. Dwa wpisy:

Nieznany samiec. Znaczniki linii krwi Mrozu. Powiązanie z Blackwellami.

Kael Thorne. Rodzina Blackwellów. Alfa. Skrajnie niebezpieczny. Unikać.

Jednego miałam znaleźć. Jednego unikać. Obaj powiązani z tym samym nazwiskiem.

Sen przyszedł bez pytania. We śnie ktoś dotykał skóry między moimi łopatkami — opuszki palców obrysowywały krawędzie ran, wymazując ślady po jednej kresce naraz.

Dash. To musiał być Dash. Kto inny dotykał w ten sposób?

Jego usta zastąpiły dłoń. Wargi na karku. Ciepło się zmieniło — upłynniło się, spłynęło niżej, zebrało się ciężko. Biodra poruszyły mi się na materacu, zanim zdołałam je powstrzymać.

Powiedział coś. Nie słowa — wibracja, niska i zaborcza. Nic podobnego do Dasha. Próbowałam się odwrócić, zobaczyć. Cień. Linia szczęki rozmyta, ramiona zbyt szerokie. Chwyciłam się szczegółu i dostałam dym.

Potem jego wargi rozchyliły się na gruczole na mojej szyi.

Obudziłam się roztrzaskana. Serce waliło. Każda rana krzyczała. Uporczywy ból nisko w podbrzuszu, który nie miał nic wspólnego z cierpieniem.

Zapach się utrzymywał — nie w powietrzu, tylko w moich zatokach. Nie Dash. Dash pachniał ciepłym cedrem i skórą nagrzaną słońcem, czysto i złociście.

To było jak ozon przed burzą. Ostre, elektryczne. A pod spodem: zimna mięta. Jakby ktoś oddychał pod taflą lodu.

Sny się nie liczą.

Nie zapisałam tego w dzienniku.

Ale gruczoł na mojej szyi zapulsował — raz, mocno — jakby rozpoznawał coś, czego mózg jeszcze nie zdążył dogonić.

Głos Heleny, nieproszony: Najniebezpieczniejsza osoba w tej szkole.

Kael Thorne.

Mięta nie znikała.