Rozdział 3
Punkt widzenia: Kael
Jest w moich ramionach, zanim w ogóle poznaję jej imię.
Mięta i białe drzewo sandałowe — ten zapach wypełnia ciemność za moimi powiekami jak dym wciskający się przez uchylone drzwi. Dziewczyna. Drobna. Blada skóra przy mojej piersi, plecy wygięte ku mnie tak, jakby stworzono ją po to, żeby tam pasowała.
Nie widzę jej twarzy. Tylko linię szczęki, miękki ciężar, z jakim przysuwa się bliżej, i ten zapach, który przebija się prosto przez każdą chemiczną ścianę, jaką zbudowałem.
Powinienem zalać przestrzeń taką dawką zapachu dominacji, żeby zaczęła się krztusić. Odepchnąć ją.
Zamiast tego moja dłoń zsuwa się niżej. Znajduje krągłość biodra, pośladek, przyciąga ją mocniej. Wydaje dźwięk — nie słowo, tylko oddech uciekający z ciała — i odchyla głowę do tyłu. Jej wargi muskają moje. Chłodne. Czyste. Tak miękkie, że aż bolą mnie zęby.
Gryzę. Delikatnie. Potem już nie delikatnie. Wciąga powietrze, a moje usta zsuwają się po jej gardle, smakując sól i miętę oraz coś pod spodem, co sprawia, że Nyx całkowicie nieruchomieje — nie uspokaja się, nie zostaje stłumiony, po prostu nieruchomieje, jak drapieżnik, który wreszcie znalazł jedyną rzecz, której nie chce zniszczyć.
Moje kły są wysunięte. Całkowicie, napierają na gruczoł na jej szyi. Jeszcze jedna sekunda, a ja—
Telefon wrzeszczy.
Zrywam się do pionu. Serce wali. Pokój ciemny. Dłoń mam między nogami i jest tam — kurwa. Zimno. Mokro. Taki bałagan, jakiego nie narobiłem od czternastego roku życia.
Telefon dzwoni dalej. Declan Blackwell.
— Kurwa — mówię na głos, i nie wiadomo, czy mam na myśli sen, dzwoniącego, czy fakt, że moje ciało właśnie mnie zdradziło dla dziewczyny, która nie istnieje.
Odbieram, rzucam telefon na łazienkowy blat i odkręcam prysznic. Zimny.
— Wreszcie — głos Declana, puszczony na głośniku, odbija się od kafelków; leniwy i zadowolony. — Byłeś pod prysznicem? O… o. Rozumiem. Kael, stary. Potrzebujesz kobiety. Wiesz, Serena bardzo cierpliwie czeka—
— Mów. Interesy.
— Tsk, tsk. Dobra. Transport w przyszłym tygodniu. Magazyn przy granicy. Ta partia jest wyjątkowa. Musisz osobiście odebrać.
Wyjątkowa. Nigdy nie używa tego słowa na otwartych liniach, chyba że chce, żebym je usłyszał. Żywy ładunek albo biologiki najwyższej klasy.
— Czas i lokalizacja. Wyślij.
— Zrobione. A, i stary jest z ciebie zadowolony. Serena też. Wpadnij na kolację. Niech dotknie ci ramienia przez dziesięć minut, wszyscy będą szczęśliwi.
— Zapomniałeś, co było w zeszłym miesiącu?
Cisza. Potem: — Co było w zeszłym miesiącu?
— Powiedziałeś, żebym przyszedł na popołudniową herbatę. Znalazłem w mojej filiżance afrodyzjaki. Takie, jakich używa się na bydle.
Dwie martwe sekundy w eterze. Potem Declan się śmieje — krótko, sucho; śmiech człowieka, który decyduje, ile może przyznać. — Ha. Naprawdę? To… hm.
— Powiedz swojej siostrze, że jeśli jeszcze raz odstawi taki numer, złożę numer partii w ochronie kampusu. Kontrolowane substancje weterynaryjne. Zobaczymy, jak staremu spodoba się taki nagłówek.
— Jezu, Kael, to był żart—
— Przezabawne. Co jeszcze.
Z jego głosu znika cała figlarność. — Stary mówi, że twoje supresanty są ogarnięte. Dostawa na ten miesiąc już jest u twojego człowieka. I, Kael — on pilnuje twojej dawki. Uważnie.
Rozłącza się, zanim zdążę odpowiedzieć. Typowy ruch Declana — rzucić groźbę, uciąć połączenie, zostawić to, żeby sobie leżało.
Stoję pod zimną wodą, aż skóra mi drętwieje. Zapach ze snu wciąż tam jest — mięta i drzewo sandałowe, przyklejone do wnętrza zatok jak plama, której nie da się wyszorować.
Nie jest prawdziwa. Idź dalej.
Dwa puknięcia. Precyzyjne. W odstępie dokładnie jednej sekundy.
Czysty olej silnikowy — jak świeżo serwisowany motor. Rook. Mój Beta. Jedyna osoba w tej szkole, która puka, jakby prosiła o pozwolenie wejścia na wojskową odprawę.
— Wejdź.
Wypełnia framugę. Sto dziewięćdziesiąt pięć, sto osiemnaście kilo, blizna rozcinająca lewą brew łapie światło z korytarza. Pod jedną pachą pudełko z lekami. W drugiej papierowa torba. Torba pachnie cynamonem i masłem.
Owijam ręcznik wokół bioder, luźno, biorę paczkę papierosów z parapetu. Nie zapalam — tylko wsuwam jednego między zęby. Jego ciężar pomaga. Ledwie.
Wzrok Rooka pada na mój telefon na blacie. Wraca do mnie.
— Declan?
— Transport w przyszłym tygodniu. Nazwał go „wyjątkowym”.
Przenosi ciężar ciała — ledwie. — Wyjątkowym jak?
— Nie powiedział. Ale miał ten głos. Ten, który ma, kiedy pieniądze są prawdziwe.
— Żywy ładunek?
— Może. Chce, żebym był na miejscu osobiście. Albo test, albo trofeum.
— Albo jedno i drugie.
Niezapalony papieros obraca się między moimi zębami. Żywy ładunek. Biologika. Szlaki dostaw organów. Każda robota brudniejsza od poprzedniej, a każda z nich to kolejny ogniwo w łańcuchu, który wykuwam, żeby tych ludzi na nim powiesić. Sztuka polega na tym, żeby nie utonąć w tym gównie, zanim zdążysz je wykorzystać.
Rook sprawdza farmaceutyczne plomby — nienaruszone, z kodem partii, zabezpieczone przed manipulacją.
— Ludzie Declana doliczyli dwadzieścia procent. A stary Alfa śledzi twoją dawkę.
Dwadzieścia procent narzutu. Nie rynek — sprawdzanie smyczy. Twoje żyły chodzą na naszym towarze.
— Niech śledzi. To, co ma wiedzieć, znajdzie. Tego, czego nie ma, nie znajdzie.
Kiwa głową. Nie wychodzi. Znowu przenosi ciężar ciała.
— Wypluj to.
— Serena mocniej naciska na starego. Gadanie o zaręczynach już nie jest takie mimochodem. Ustalają termin.
Zaciskam szczękę. Jeśli wchłoną mnie do krwi Blackwellów przez naznaczenie Sereny — każdy dowód, każda nagrana rozmowa — stanie się zdradą wobec rodziny. W wilczym prawie to gorsze niż zbrodnia, którą próbuję udowodnić.
— Potrzebujesz tarczy — mówi Rook. — Powodu, żeby odwlec. Kogoś na tyle wiarygodnego, że nawet stary będzie musiał się zatrzymać.
Tarczy. Mięta migocze mi za powiekami — blada skóra, miękkie usta, ciało wyginające się ku mojemu —
— Rozpraszasz się — mówi Rook.
— Jestem w porządku.
— Nie jesteś. Coś się stało.
Wyciągam z torby drożdżówkę z cynamonem. Wgryzam się w nią.
— Nic się nie stało. Jedz swoje śniadanie.
— To jest twoje śniadanie.
— To przestań gadać i pozwól mi je zjeść.
Prawie się uśmiecha. Wychodzi.
Siadam na krawędzi łóżka. Fiolka z farmaceutykiem łapie światło — płyn załamuje je w chorobliwym, niebieskawobiałym odcieniu. Czyste opakowanie dla brudnej smyczy.
Igła w przedramię. Zimno rozlewa się na zewnątrz przez każdą żyłę. Nyx zawyje raz, potem opada w ciemność. Czerwony filtr się cofa. Palce przestają mi się zaciskać.
Blizna na lewych żebrach piecze. Zawsze piecze przed pełnią — srebrzystobiała kreska tam, gdzie pazury mojej matki mnie dosięgły w noc, gdy umarła. Nie po to, żeby mnie skrzywdzić. Żeby wepchnąć mnie gdzieś bezpiecznie. Ale ona już straciła kontrolę.
To był ostatni raz, kiedy poczułem jej prawdziwy zapach. Krew psianki — ciepłe drzewo sandałowe owinięte ozonem i rozpaczą. Od tamtej pory tłumię tę część siebie.
Co ja tłumię. Zapach czy wspomnienie.
Jedenasta w nocy. Magazyn. Deszcz na falistej blasze.
Delta klęczący na betonie cuchnie strachem — zsiadłym mlekiem, kwaśnym i żrącym, przebijającym się przez moje stłumione zmysły, jakby nic ich nie zasłaniało. Strach zawsze przebija się pierwszy.
Kucam przed nim. W średnim wieku. Nadgarstki spięte trytytkami, obtarte do żywego.
— Piętnastego. — Cicho. Prawie łagodnie. — Masz czas do piętnastego.
— Proszę — mam dwójkę dzieci, oni są—
— Piętnastego. — Ten sam ton. Biorę jego nadgarstek. Szukam kąta. Dwa palce — wskazujący i środkowy, prawa dłoń. Trzask jest czysty. Blackwell chce wiadomości, nie trupów.
Jego krzyk uderza w ściany i wraca podwojony. Składa się do przodu, czoło do betonu, trzęsie się.
Wstaję. Wycieram palce o dżinsy.
Dwójkę dzieci. Wpycham to w dół. W to samo miejsce, gdzie trzymam całą resztę.
Dłuższa droga powrotna. Linia drzew wzdłuż tylnej góry. Przeddzień pełni — każdy zapach podkręcony na maksimum, osłona supresantu cienka jak bibułka. Żywica jodłowa, woda z potoku, kawa z pół mili na południe.
A potem coś jeszcze.
Zatrzymuję się.
Słabe. Tak słabe, że bez wymuszonego przez księżyc wzmocnienia bym to przegapił. Nitka na wietrze — liść mięty. Białe drzewo sandałowe. Pierwszy śnieg na kamieniu, który jeszcze nie zdążył ostygnąć.
Sen.
Nyx nieruchomieje. Blizna przestaje piec. Każdy sygnał tła opada, jakby zatłoczony pokój nagle ucichł dla jednego głosu.
Moje ciało rusza w stronę tego zapachu, zanim mózg nadąża — trzy kroki, zanim blokuję nogi i zmuszam się, żeby stanąć. Każdy mięsień wrzeszczy idź, znajdź, weź — a ja stoję na ziemnej ścieżce w ciemności, walcząc z własnym szkieletem.
Partnerka to słabość. Zakładniczka czekająca, aż ktoś ją weźmie. Widziałem, co ten świat robi ludziom, których kochasz — widziałem to we wtorkowy wieczór, kiedy cała ulica pełna wilków szła dalej, jakby nic się nie działo.
Nie mogę się tym stać. Nie dopóki nie skończę.
Zmuszam nogi do ruchu. W przeciwną stronę. Szybko. Zapach się rozpuszcza, a Nyx wali od środka w moją czaszkę tak mocno, że obraz bieleje mi przed oczami.
Kiedy docieram do akademika, leci mi krew z nosa.
Wycieram ją w rękaw i zamykam drzwi na klucz.
Mięta wciąż tam jest. Nie w powietrzu — w moich komórkach. I ta cisza. Ta jedna sekunda ciszy, której żaden narkotyk nigdy mi nie dał.
Nyx ciągnął na północ. Ten sam kierunek. Ta sama ślepa nieustępliwość.
Ja poszedłem na południe.
Jutro ciągnąłby mocniej.
