Rozdział 36

Perspektywa Vivienne

Jego zapach uderzył we mnie z bliska — ozon, lodowata mięta, a pod spodem ciepłe drzewo sandałowe, sączące się przez pęknięcia w supresancie. Ani śladu. Powódź.

Całe moje ciało zmiękło. Mięśnie puściły bez pozwolenia, kręgosłup wygiął się w stronę ciepła jego ramienia, rumieni...