Rozdział 4

POV użytkownika Vivienne

Budzę się najpierw po kolanach.

Nie ból - swędzenie tak głębokie, że wydaje się, że coś czołga się pod skórą, ściągając krawędzie rany razem od wewnątrz. Zdejmuję koc, zanim całkowicie się obudzę i wciskam kciuk w parch.

Ciśnienie wysyła jasną, gorącą falę w górę mojego uda. Nowa skóra rozciąga się tam, gdzie jeszcze nie powinna istnieć — ciasna, błyszcząca, różowa. Dwa dni temu kolano potrzebowało spakowania. Teraz gaza jest sztywna od wysuszonej rdzy, a pod spodem nie ma nic poza zamkniętym szwem świeżej tkanki, ciepłej w dotyku.

Naciskam mocniej. Żadnego bólu.

*To jest leczenie na poziomie beta. Minimum. *

Nieprzebudzony nie regeneruje się w ten sposób. Nieprzebudzony leczy się jak człowiek — powolny, niechlujny, blizny. To, na co patrzę, wymaga wilka aktywnie pracującego pod powierzchnią, robiącego na drutach mięśnie i skórę podczas snu.

Moje palce unoszą się nad nową skórą jeszcze przez sekundę, czując promieniujące z niej ciepło. Potem się wycofuję.

Nie rób tego. Nie aktualne. Pozostałości Alpha Command od Marcusa wyblakły w nieświeży film chemiczny — kontakt z bliskim zasięgiem może nadal ją złapać. Pół dnia i już minęło.

Stoję. Zegnij kolano. Przejdź przez pokój.

Bez wiotczenia. Wystarczająco dobre.

---

Maisie uderza w dno schodów jak granat owinięty różową watą cukrową.

Słyszę Maisie, zanim ją zobaczę - stopy uderzające po schodach, jakby była ścigana, krzyk w gardle, który uderza w pełną głośność w momencie, gdy okrąża róg i zauważa mnie w drzwiach kuchni.

„VIV!”

Wbija się we mnie tak mocno, że cofam się o dwa kroki. Ramiona zamknięte wokół mojej szyi, twarz zakopana w ramieniu, jej pełny ciężar zwisa ze mnie jak koala o wysokości pięciu stóp i cztery stopy koala z gradientowymi różowymi włosami i kreskówkową bluzą z kapturem z wilka.

Jej białe płócienne trampki - całkowicie szalone obuwie na wieczny deszcz stanu Waszyngton - kopają w moje golenie, gdy odbija się w miejscu, nie puszczając.

Moje plecy krzyczą. Każda rana świeci pod bandażami, jakby ktoś wciskał gorące monety w moją skórę.

Gryzę wnętrze policzka i przytulam ją do pleców, ostrożnie, jedną ręką na jej głowie, drugą wokół talii, i coś w mojej klatce piersiowej rozluźnia się - tylko trochę - po raz pierwszy, odkąd wyszedłem przez to okno.

Pachnie szamponem truskawkowym i detergentem do prania Heleny i bezpieczeństwem. Pachnie jak każde lato, które spędziłem w jej domu udając, że Północ nie istnieje.

*Nie płacz. Nie płacz przed Maisie. *

„O mój Boże, o mój Boże”. Odsuwa się, ale nie odpuszcza, ręce chwytają mnie za ramiona, oczy skanują moją twarz z szaloną precyzją, że ktoś robi badanie lekarskie. „Jesteś taki szczupły. Kiedy ostatnio jadłeś? Twoja twarz - Viv, twoja prawdziwa twarz wygląda jakbyś nie spał od roku. Jesteś chory? Mama powiedziała, że przeniosłeś się losowo, a ja byłem taki, a ona mi nic nie powiedziała, co oznacza, że stało się coś złego. Czy to Marcus? Czy on jest...”

„Maisie”.

Przestaje mówić. Jej usta pozostają otwarte przez sekundę, a następnie zamykają się. Jej oczy są błyszczące.

„Wyglądasz okropnie” - szepcze. Potem znowu mnie wciąga, tym razem delikatniejsza, podbródek zaczepiony na moim ramieniu, i czuję, jak bierze drżący oddech. „Tak bardzo za tobą tęskniłem. Nigdy nie odwiedzasz. Nigdy nie dzwonisz wystarczająco. Nienawidzę Północy. Nienawidzę tego, że zawsze jesteś tam sam z...

Nie kończy tego zdania. Ona nie musi. Jej ramiona zaciskają się wokół mnie i pachnie tak bardzo jak osoba, którą powinienem chronić, że moje gardło się zamyka i muszę naciskać twarz w jej śmieszne różowe włosy przez trzy sekundy, aż będę pewien, że mój głos wyjdzie stabilnie.

„Też za tobą tęskniłem, Mais.”

Ona wącha. Odciąga się do tyłu. Wyciera oczy piętą dłoni i tak po prostu łzy wyłączają się, a energia włącza się - Maisie pracuje na baterii, która ładuje się co sześć sekund.

„Dobrze.” Wskazuje na moją bluzę z kapturem - dzień trzeci - z wyglądem absolutnej dewastacji. „Musimy o tym porozmawiać”.

„To bluza z kapturem.”

„To miejsce zbrodni. Potrzebujesz ubrań”. Jej głos wpada do rejestru kogoś podejmującego taktyczną decyzję życia lub śmierci. „I buty. I torbę. Wchodzisz do Thornfield ubrany w ten sposób, a oni dosłownie cię zjedzą. Jak dosłownie. Z zębami”.

„To wilki, Mais. Wszyscy mają zęby.”

„Widzisz, to jest właśnie energia, która cię zabije. Robisz to, gdzie jesteś zabawny, zamiast poważnie traktować zagrożenie”.

„Zawsze jestem zabawny.”

„Nigdy nie jesteś zabawny! To jest problem!” Chwyta mnie za rękę i mocno ją ściska, a pod dramatyzmem jej uchwyt mówi coś innego - *Cieszę się, że tu jesteś, proszę, nie odchodź ponownie, nie będę zadawał pytań, na które nie chcesz odpowiadać, ale proszę, bądź w porządku. *

Ciśnię się z powrotem.

Patrzę na siebie w dół. Trzy stroje, wszystkie o wadze arktycznej. Wyglądam jakbym uciekł z zamrażarki.

Maisie chwyta torbę z blatu, już wyciągając wskazówki na telefonie. „W pobliżu kampusu znajduje się kompleks handlowy — sponsorują go wszystkie duże rodziny, dosłownie wszyscy tam przesiadują. Pokażę ci, gdzie wszystko jest, kto gdzie siedzi, jakich sklepów unikać, ponieważ ludzie Sereny Blackwell są właścicielami.

Ciągle mówi. Przestałem słuchać* wszyscy tam spędzają czas. *

*Jedno okrążenie przez to miejsce. Każda rodzina, każdy krąg, każdy sojusz - ułożony jak tabela miejsc siedzących. *

„Dobrze. Prowadź drogę”.

Maisie krzyczy dziś rano po raz trzeci. Kubek do kawy Heleny grzechoczy na ladzie dwa pokoje dalej.

---

Maisie przegląda szaliki w butiku, kiedy dryfuję do następnego nawy - zawyżone świece, czterysta dolarów za lawendę i szałwię - i to mnie uderza.

Dwa sygnatury zapachowe z tylnego korytarza. Pierwszy: starzejąca się whisky i gunmetal, bogata, leniwa, pewność siebie, która wynika z tego, że nigdy nie byliśmy kwestionowani. Alfa.

Droga woda kolońska na górze, ale mój nos jest już pod nią - kontrola. Głęboka kontrola otoczenia. Grzebień Blackwella na mankiecie kurtki, kiedy łapię jego odbicie w lustrze sklepu.

Drugi zapach opróżnia moje płuca.

Ozon. Zimna mięta. Uszczelniony za farmaceutycznym środkiem tłumiącym wystarczająco gruby, aby zarejestrować się jako ściana.

Mój nos nie zatrzymuje się na ścianach.

Automatycznie odklejam warstwy - chemiczny lód, wytworzoną płaskość - i pod spodem znajduję to, co ukrywa. Ciepłe drzewo sandałowe. Zakopany tak głęboko, że żaden normalny wilk nigdy by do niego nie dotarł.

Gruczoł na mojej szyi płonie. Jeden twardy puls promieniujący w dół obojczyka do żeber. Baseny ciepła u podstawy kręgosłupa, a kolana miękną na pół sekundy, zanim je zablokuję, zablokuję wszystko, szczękę zacisnę, aż boli.

Coś trzyma się z tyłu mojej czaszki - nie wspomnienie, nie całkiem. Bardziej jak duch jednego. Zapach, który spotkałem wcześniej, ale nie mogę umieścić, umieszczony w miejscu, do którego mój świadomy umysł nie ma dostępu.

Z korytarza unosi się głos - Alfa, starzejąca się whisky i gunmetal toczą się z niego jak dym. „Serena potrzebuje prezentu urodzinowego. Chce, żebyś ją wybrał. Wiesz, jak ona do tego dochodzi.”

Przerwa. Następnie: „Może wybrać własny prezent”.

Ten głos.

Wystarczająco niski, aby osiedlić się w mostku. Kontrolowano sposób kontrolowania broni - każda sylaba uwalniana z precyzyjną siłą i nic nie zostało.

Coś w mojej klatce piersiowej składa się na siebie. Nie rozpoznanie - nigdy wcześniej nie słyszałem tego głosu. nie miałem. Ale moje ciało reaguje tak, jakby gdzieś w ciemności, w miejscu, do którego nie mogę dotrzeć, gdy nie śpię, ta dokładna częstotliwość już wibrowała przez mój kręgosłup. Już przyciśnięty do tylnej części szyi. Mówiłem już rzeczy, które nie były słowami.

Gdzie jestem —

Zabijam tę myśl.

„Daj spokój, człowieku. Po prostu weź coś. To łatwiejsze niż walka”.

Kroki. Ciężki. Celowe. Zbliżam się do mojej ołtarzy.

Mój gruczoł znowu pulsuje - tym razem mocniej - i moje palce zaciskają świecę, na którą udaję, że patrzę.

Okrąża róg.