Rozdział 5

Perspektywa Vivienne

Obchodzi koniec regału ekspozycyjnego i wchodzi w mój rząd.

Wysoki. Nie taki szczupło-wysoki — tylko masywnie-wysoki, o sylwetce, przy której futryna wydaje się sugestią, a nie granicą. Szerokie barki napinają czarną bluzę z kapturem, rękawy podciągnięte do łokci, przedramiona poorane mięśniami, a po wewnętrznej stronie lewego ramienia ciągnie się brzydko zrośnięta blizna.

Moje palce wciąż spoczywają na świecy — wanilia i cedr, coś, co mogłoby spodobać się Helenie — ale moje zatoki wyczuwają go, zanim zrobią to oczy.

Ściana supresantu. Przemysłowa. Coś porusza się pod spodem.

Potem zatrzaśnięte na głucho.

Gruczoł na mojej szyi odpala raz. Mocno, bez pozwolenia. Ciepło rozlewa się od obojczyka w dół, między żebra.

Najpierw zajmij się tym, co masz przed sobą.

Zatrzymuje się przy ekspozycji naprzeciwko mnie, podnosi czerwony jedwabny szal i przygląda mu się tak, jakby ktoś właśnie wręczył mu zdechłą rybę.

Paznokcie Maisie wbijają mi się w ramię. „To Kael Thorne” — szepcze. — „Pies gończy Blackwella. Kapitan drużyny hokeja. W zeszłym miesiącu złamał komuś obojczyk i nawet go nie zawiesili. Nie nawiązuj kontaktu wzrokowego”.

Patrzę, jak obraca szal w tych pooranych bliznami palcach z entuzjazmem człowieka wypełniającego zeznanie podatkowe, i kalkulacja domyka się, zanim zdołam ją powstrzymać — Blackwell kontroluje cokolwiek mój ojciec tu buduje.

Kael Thorne jest ostrzem Blackwella. A stoi sześć stóp ode mnie i kupuje prezent, którego nienawidzi, dla jakiejś dziewczyny.

Drzwi. Właśnie tam.

Od urodzenia uczono mnie przechodzić przez drzwi. Mój ojciec dopilnował tego — nawet jeśli później uznał, że dziewczyna, którą wyszkolił, nie była warta inwestycji.

„Wygląda, jakby potrzebował pomocy” — mówię.

„Viv. Nie.”

Wyrywam się. Trzy kroki. Supresant gęstnieje z każdym, aż czuję na języku gorzki chemiczny posmak. Gruczoł odpala ponownie.

Odkładam to do przegródki zajmę się później. Tam trzymam większość rzeczy, które mnie przerażają.

„Niebieski” — mówię, zatrzymując się na wyciągnięcie ręki. — „Nie czerwony. Czerwony mówi: obowiązek. Niebieski mówi: pomyślałeś o tym dłużej niż dwie sekundy”.

Zastyga. Nie stopniowo — natychmiast, pełne zatrzymanie, szal zamrożony między palcami.

Odwraca głowę.

Z bliska jego oczy są problemem. Ciemny bursztyn poprzecinany rdzą, na krawędziach obwiedziony czymś niemal czarnym. Spoczywają na mnie z wyważonym ciężarem, jak celownik osiadający na celu.

Jego spojrzenie opada na moją szyję. Konkretnie — na punkt gruczołu pod lewym uchem, gdzie puls robi coś skrajnie niewygodnego tuż pod skórą.

Jedna sekunda. Źrenice mu się zmieniają. Szczęka twardnieje.

Potem jego oczy przeskakują do przodu. Ściana znowu uszczelniona.

„Nie prosiłem o twoją opinię”.

Płasko. Bez ciepła, bez wrogości. Stalowe drzwi opadające w swoją futrynę.

No dobrze.

„Nie” — mówię, głos mam równy, bo osiemnaście lat odgrywania opanowania przy stole rady mojego ojca nauczyło mnie jednego — jak brzmieć na znudzoną, kiedy mój układ nerwowy robi salta. — „Ale zaraz wręczysz jej szal, który pachnie, jakbyś trzymał go z entuzjazmem mandatu za parkowanie. Ona to wyczuje. Alfy zawsze wiedzą, kiedy prezent jest kłamstwem”.

Coś przestawia się za jego oczami. Nie rozbawienie — ostrzej. To spojrzenie, jakie drapieżnik rzuca, gdy ofiara robi coś nieoczekiwanego i on jeszcze nie zdecydował, czy to interesujące, czy samobójcze.

Nie zbywa mnie. Nie odwraca się.

A ta pół sekundy utrzymanej uwagi ze strony mężczyzny, który wczoraj patrzył przeze mnie jak przez szkło, spada mi gdzieś za żebra z ciężarem, na który nie byłam gotowa.

„Ktoś tu jest odważny”. Declan — musi być Declan — pojawia się na końcu alejki, z herbem Blackwella na mankiecie, uśmiechnięty tak, jakby oglądał gazelę krytykującą maniery przy stole lwa. „Jesteś nowa, prawda?”

Żołądek mi się zaciska. Nie podawaj nazwiska. Blackwell i Frost robią interesy.

„Viv” — mówię. Tylko imię. — „Zaczynam w przyszłym tygodniu”.

„Viv”. Declan smakuje to imię, jego spojrzenie omiata mnie — nie seksualnie, oceniająco. „Dobra, Viv. Przyjacielska rada —” Kiwa głową w stronę Kaela. „Ludzie, którzy zagadują Kaela, zwykle potem nie mają się najlepiej”.

„Tylko doradzałam przy zakupach”.

Declan śmieje się raz. „Ma jaja” — mówi do Kaela.

Kael nie odpowiada. Jego wzrok wciąż jest wbity we mnie, ale kąt się zmienił — już nie moja szyja, teraz moje oczy, w sposób, który przypomina rozkładanie na części. Rozbieranie każdego słowa, które powiedziałam, powodu, dla którego stoję w tej alejce, i tego, czemu nie pachnę jak żaden typ zapachu, który wcześniej odłożył do szufladki.

Głowa Maisie wychyla się zza regału, twarz ma białą jak papier. „Viv. Chodź tu. Natychmiast.”

Nie ruszam się.

Kael odkłada czerwony szalik. Jego palce muskają niebieski. Pauza. Krótka, ledwie uchwytna — zawahanie tak drobne, że mogłoby nic nie znaczyć.

Potem odkłada także niebieski. Odwraca się. Odchodzi.

Ale kiedy mnie mija — na tyle blisko, że czuję bijące od jego ciała ciepło — jego krok się łamie. Nie zatrzymuje się. Nie potyka. Po prostu coś mu przeskakuje, jakby zahaczył o niewidzialną przeszkodę w powietrzu.

Prawe ramię wykonuje jeden ruch. Krótki, kontrolowany — jak strząśnięcie czegoś, co osiadło tam bez pozwolenia.

Potem znika. Idzie szybciej niż wtedy, gdy wszedł.

Declan rusza za nim, rzucając mi po drodze spojrzenie — równie pełne uznania, co współczucia, ten uniwersalny wyraz twarzy mówiący: jesteś niesamowita i jednocześnie pewnie masz przechlapane.

Przejście pustoszeje. Jego zapach blednie.

Przyciskam dwa palce do gruczołu. Skóra jest gorąca. Puls wali w opuszki, jakby próbował przekazać wiadomość, której jeszcze nie jestem gotowa odczytać.

Maisie dopada mnie i chwyta za ramię.

— Czy ty jesteś nienormalna?

— Doradztwo zakupowe.

— Właśnie rozmawiałaś z Kaelem Thorne’em. O szalikach.

— Miał okropny gust. Wykonywałam służbę publiczną.

— Zginiesz tutaj. — Jej głos staje się wysoki i cienki. — Będę musiała powiedzieć mamie, że moją kuzynkę zamordowano za krytykowanie wyboru prezentu u szczytowego drapieżnika.

Prawie się uśmiecham. Prawie.

— To nie seryjny morderca, Maisie.

— Dosłownie nie wiesz, czy nim nie jest! — Ściska moje ramiona, oczy ma szerokie jak monety. Potem jej wyraz twarzy się zmienia — ze strachu w coś, czego sama nawet nie zauważa. — Czekaj. Ty zrobiłaś to specjalnie. Podeszłaś tam specjalnie.

Nie odpowiadam.

— Ty… ty chciałaś, żeby cię zauważył. — Wpatruje się we mnie długo, po czym powoli kręci głową, ale przy kąciku ust pojawia się łuk, którego nie potrafi do końca stłumić. — Naprawdę jesteś nienormalna. Ale to jest najfajniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziałam, żeby ktoś zrobił.

Nie fajna. Wyrachowana.

Ale jej nie poprawiam.

---

W drodze powrotnej do Heleny Maisie nie przestaje mówić.

Nie przerywam, bo Maisie nie wie, że dostarcza mi informacji.

— …Kael Thorne. Adoptowany przez starego Alfę Blackwellów. Nikt nie wie, skąd tak naprawdę się wziął. Podstawowy napastnik w szkolnej drużynie, poziom MVP w całej lidze. Wiesz, jakie brutalne są kontakty w hokeju na lodzie? Ostatnim razem wcisnął Alfę o pół głowy wyższego prosto w bandę —

Słucham. Porządkuję. Odkładam do przegródek.

— — Serena Blackwell, wnuczka starego Alfy. Leci na Kaela, wszyscy o tym wiedzą. Niektórzy mówią, że to ustawione —

Ustawione. Nastawiam uszu.

— — I Dash Sterling. — Ton Maisie się zmienia. Łagodnieje. — Najstarszy syn rodziny Sterlingów. Doradca taktyczny drużyny hokejowej, robi magisterkę.

Serce mi przeskakuje.

Dash. W Thornfield.

— Maisie — wchodzę jej w słowo.

— No?

— Jest w drużynie hokeja na lodzie stanowisko kierownika drużyny dla studenta?

Zatrzymuje się, a jej mina wygląda tak, jakbym właśnie oznajmiła, że idę popływać w wulkanie.

— Jest, ale nikt tego nie chce. Ty nie zamierzasz —

— Helena powiedziała, żebym dołączyła do jakiegoś klubu.

— Chcesz być kierowniczką drużyny hokejowej? Ta drużyna to sami Alfy. Jest w niej Kael Thorne. Wiesz —

— Wiem. Dowiedz się, jak mam złożyć podanie.

Maisie patrzy na mnie przez kilka sekund. Potem wzdycha, ale ten niepohamowany łuk w kąciku jej ust wraca.

— Jesteś jak moja mama. Nie posłuchasz ani jednego słowa, które ktoś do ciebie mówi.

---

Tamtej nocy. Pokój gościnny. Dziennik zapachów otwarty na kolanach.

Piszę powoli, naciskając tak mocno, że odciskam ślad na następnej stronie:

Kael Thorne. Baza: ozon + zimna mięta (maskowane supresantem). Warstwa spodnia: ciepłe drzewo sandałowe (ślad, tylko z bliska). Czas reakcji: natychmiastowy. Klasyfikacja: nierozstrzygnięta.

Zatrzymuję się. Dopisuję kolejną linijkę:

Reakcja gruczołu: mimowolna, dwukrotnie, bez precedensu. Reakcja wywołana jego bliskością nie może zostać przypisana ingerencji chemicznej.

Długopis zawisa nad kartką.

Wychodząc, szedł szybciej niż wchodząc. Ludzie, którzy muszą coś z siebie strząsnąć, nie czują nic.

Zamykam dziennik.

Jego zawahanie przy szaliku. Ten ruch ramienia. Przyspieszony krok.

To nie są zachowania mężczyzny, który nic nie poczuł.

Otwieram telefon. Portal studencki Thornfield. Zajęcia dodatkowe. Sport. Hokej na lodzie.

Stanowisko kierownika drużyny dla studenta: OTWARTE.

Kciuk zawisa nad ekranem.

Jeśli on jest zamkiem w drzwiach Blackwellów, stanie pod butikami i liczenie, że przejdzie obok, nie jest strategią. Potrzebuję wejść w jego rutynę — na tyle blisko, by odczytać każdą rysę, zanim ją uszczelni, na tyle blisko, by znaleźć to, po co tu przyjechałam.

Dotykam: ZŁÓŻ PODANIE.