Rozdział 6
Punkt widzenia: Vivienne
Mail z potwierdzeniem wpada na mój telefon o 6:47 i zrywam się z łóżka, zanim doczytam pierwszą linijkę. Głupi pomysł — rany po batogu w poprzek łopatek wyją w proteście, skóra jeszcze się do końca nie zrosła — więc wciągam powietrze przez zęby, aż najgorsze mija.
Ale się uśmiecham. Stoję boso, ściskając telefon przy piersi jak dzieciak, który właśnie dostał list z Hogwartu.
Student Manager — Thornfield Academy Ice Hockey. Stanowisko potwierdzone. Zgłosić się na lodowisko, czwartek, 9:00.
Łapię swoje odbicie. Srebrne włosy splątane poniżej obojczyków, bursztynowe oczy, kości policzkowe zbyt ostre, by dało się o mnie zapomnieć. Zbyt widoczna.
Okulary — oprawki za dwanaście dolarów ze stacji benzynowej. Włosy w najciaśniejszy kok. Za duża bluza Thornfield, która połyka wszystkie kształty w bezkształtną szarość.
Lepiej. Mól książkowy. Do zapomnienia.
Sznuruję buty za ciasno i prowadzę się przez to krok po kroku. — Lodowisko. Układ, wyjścia. W dokumentach finansowych Marcusa oznaczono trzy przelewy do kogoś powiązanego z tą szkołą — to może być zawodnik, może być ktoś z personelu. Tak czy inaczej, drużyna hokejowa to centrum władzy. Tam są odpowiedzi.
Na samą myśl o ozonie i lodowej mięcie pulsuje mi gruczoł. I o nim. Jest powiązany z Blackwellem. Blackwell jest powiązany z Marcusem. On jest drzwiami.
Maisie wspomniała wczoraj wieczorem, że Dash nie będzie przez pierwsze dni — sprawy Sterling Pack ściągają go z powrotem na południe, jakiś spór o terytorium, w którym ojciec go potrzebuje. Rola konsultanta wstrzymana do odwołania. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że to mnie choć trochę nie zabolało.
Myśl o tym, że zobaczę go na lodowisku — opanowanego, pewnego, z tą cichą władzą, która nigdy nie potrzebowała głośnego tonu — była jednym z powodów, dla których dwa razy zakreśliłam ogłoszenie o posadzie menedżerki, zanim złożyłam podanie. Nie głównym. Ale powodem.
Dobrze. Jedne drzwi naraz.
Pierwszy tydzień w Thornfield mija w korytarzach pachnących mokrym kamieniem i na miejscach w ostatnim rzędzie. Potem nadchodzi czwartek.
Piętnaście minut wcześniej. Lodowisko pachnie zamarzniętą wodą i gumą. Moje stanowisko — składany stolik, laptop, arkusze statystyk. Dwunastu zawodników podzielonych na dwa składy do gierki treningowej — pierwsza linia kontra druga, rotacja co piętnaście minut. Przesuwam wzrokiem po nazwiskach na koszulkach, szukając czegokolwiek, co łączyłoby się z zapisami Marcusa.
Nic. Jeszcze.
Potem otwierają się drzwi tunelu i wszystkie kalkulacje znikają w bieli.
Najpierw uderza jego supresant — jak przemysłowa ściana, gorzki. Ale mój gruczoł znajduje szczelinę pod spodem, wyłapuje ozon i miętę, odpala tak mocno, że rozmazuje mi się obraz.
Nie teraz.
Kael wjeżdża na lód i wszyscy inni zawodnicy się przestawiają — nieświadome rozsunięcie, dwa Alfy odruchowo dryfują od siebie, nawet na siebie nie patrząc.
On się nie rozgrzewa. On atakuje. Każde odepchnięcie mocniejsze, niż trzeba, bark uderza w bandę tak, że drży szkło.
On nie trenuje. On walczy z czymś własnym ciałem.
Gwizdek. Koniec pierwszej rotacji. Kael sunie do bandy po wodę, zdejmuje kask — czarne włosy przyklejone do czoła. Jego wzrok omiata ławkę bez zainteresowania, dopóki nie trafia na mój stolik.
Stop.
Nie mówi do mnie. Mówi ponad mną — do powietrza, do bandy, do nikogo.
— Bez-wilka. — Nisko. Prawie do siebie. Potem głośniej, już do ławki: — Od kiedy administracja wysyła personel bez-wilka przy lodowisku?
Jensen, dwa miejsca dalej, wierci się nieswojo. Nikt nie odpowiada.
Serce wybija mi ponad sto dwadzieścia. Twarz nie zdradza nic.
— Menedżerka studentów. — Unoszę arkusz statystyk, nie odrywając wzroku od laptopa. — Logistyka, dane, harmonogram. Nie jestem tu dla ciebie.
Te rdzawo-złote oczy tną w bok. Nie odwraca się do mnie — tylko oczy. Palce zaciskają się raz na butelce z wodą — knykcie bieleją — potem puszczają. Odwraca wzrok.
Coś przestawia się w ciszy — jak drzwi napotykające opór w futrynie. Nie uznaje mnie już ani razu. Zakłada kask, odpycha się od bandy.
Ale gdy wraca na lód, jego lewa ręka pracuje krótszym ruchem niż prawa. Kompensuje. Oszczędza. Taka asymetria, której większość ludzi by nie wyłapała.
— Lewe ramię — mówię. Nie głośno. Tylko na tyle, żeby przeszło przez te trzy stopy między moim stolikiem a bandą.
Nie zatrzymuje się. Nie odwraca. Jedzie dalej, jakbym nic nie powiedziała.
Dobrze.
Nie patrzył na mnie, kiedy to powiedział. Patrzył przeze mnie. Jakbym była meblem, którego nie powinno tu być.
Dobrze. Bądź meblem. Bądź niewidzialna.
...To czemu boli mnie gruczoł?
Druga przerwa. Carter — numer siedemnaście — staje przy moim stoliku. Jego partner z linii, Edge, ustawia się z boku. Dwóch Alf, zapach gęsty, rozlewający się ciężko, wciskający się w moją przestrzeń.
— Sekretarka bez-wilka. — Carter szczerzy się i sięga przez blat, odchyla mój segregator. — Oceniasz nas? Urocze.
Ściska mi się żołądek. Masz być niewidzialna.
— Założę się, że nawet nie potrafi odczytać własnego pisma — mówi Edge, pochylając się, zapach ciężki i kwaśny.
Odpuść. Jesteś tu nikim.
Dłoń Cartera popycha segregator w moją stronę — szarpnięcie przechodzi przez moje ramiona aż do łopatek, a rany po biczu wgryzają się na nowo — i Edge łapie moje okulary.
Zimne powietrze uderza w moją nagą twarz. Srebrne włosy łapią światła lodowiska. Uśmieszek Cartera zastyga.
Wpatruje się. Jego zapach się zmienia — zaskoczenie przecina agresję.
No i po niewidzialności.
Coś starego i ostrego podnosi się w mojej piersi. Nie mój wilk — nie mam go. Tylko ja. Dziewczyna przygotowywana do dowodzenia Sforą. Dziewczyna bita, bo nie chciała się ukłonić.
Nie sięgam po okulary.
Podnoszę wzrok na Cartera z odkrytą twarzą i uśmiecham się.
— Masz rację, Carter. Pozwól, że odczytam ci trochę pisma odręcznego. — Mój głos jest spokojny. — Siedemnaście sekund spóźnienia przy co trzeciej rotacji trzeciej linii. Twój prawy przekładany jest o dwa cale za płytki — dlatego Jensen minął cię jak stojącego w ostatnim ćwiczeniu. Ten cios w Reevesa? Wyszedłeś łokciem, bo sypie ci się rotacja tułowia. — Przechylam głowę. — Mam mówić dalej? Mam materiału na dziewięćdziesiąt minut.
Martwa cisza.
Edge cofa się o krok. Carter ani drgnie. Jego zapach gęstnieje, ciemnieje, terytorialna kwaśność wystrzela w groźbę.
— Ty mała—
Gwizdek. Trzecia rotacja.
Carter trzyma mój wzrok — obiecując coś — po czym się odwraca.
Pod stołem trzęsą mi się ręce. Warto było.
Trzecia rotacja. Carter i Edge dryfują w stronę środka tafli. Nie rozgrywają schematów — jadą z tą sprężynową swobodą, która mówi: ktoś zaraz dostanie.
Patrzą na mój stolik.
Kael zmienia kierunek.
Nie wprost. Zmienia kąt o dziesięć stopni, nabiera prędkości w czymś, co wygląda jak standardowe ćwiczenie z samotnym najazdem, i przecina tor Cartera z pełną prędkością.
Jego lewe ramię — to kontuzjowane — uderza w klatkę Cartera jak lokomotywa.
Carter wylatuje w powietrze. Edge próbuje wyhamować, a impet Kaela idzie dalej — wtórne uderzenie posyła Edge’a w rotacji w bandę tak mocno, że drży szyba.
Gwizdek rozdziera powietrze. Dwóch zawodników na lodzie. Carter dyszy, leżąc na plecach. Trener gwiżdże dwa razy — ostro, ostrzegawczo — ale go nie ściąga. Nikt nie ściąga Kaela Thorne’a. Pozostała dziesiątka dalej jeździ, wzrok przed siebie, jakby nic się nie stało.
Kael zatacza koło i wraca. Wyraz twarzy idealnie pusty — znudzony, prawie.
— Zły kąt. — Jego głos niesie się po lodzie. Płaski. — Nie spodziewałem się, że tak łatwo polecą.
Na ławce Jensen obraca głowę od Kaela do mojego stolika i z powrotem. Marszczy brwi.
Edge pomaga Carterowi wstać. Carter patrzy na Kaela. Potem na mnie. Potem znowu.
Zastanawia się. Nie udowodni. Ale się zastanawia.
Kael przejeżdża obok bez spojrzenia. Ale jego lewe ramię układa się inaczej — niżej, sztywniej, zakres ruchu wyraźnie mniejszy. Użył kontuzjowanego. Nie musiał. Prawa strona jest silniejsza.
Użył tego, o którym powiedziałam mu, że jest uszkodzone.
Gruczoł odpala tak mocno, że długopis wysuwa mi się z palców.
Dlaczego miałby— nawet na mnie nie spojrzał, kiedy powiedział „bez wilka”. Jestem dla niego meblem.
Meblem, dla którego właśnie rozwalił sobie bark, chroniąc.
Koniec treningu. Zawodnicy kierują się do tunelu. Carter omija mój stolik szerokim łukiem.
Kael schodzi ostatni. Wolniej. Blady od bólu. Suplement tłumiący przerzedził się od wysiłku — pod ozonem wyczuwam metaliczny zapach. Krew. Nie powierzchowna.
Mija mój stolik. Nie planuję się odzywać. Słowa i tak ze mnie wychodzą.
— Twoje lewe ramię. Było w gorszym stanie, zanim postanowiłeś urządzić z Carterem derby demolki.
Zatrzymuje się. Każdy zawodnik przy tunelu zastyga — bo Kael Thorne nie zatrzymuje się dla nikogo. Jensen odwraca się.
— Nic nie postanowiłem. Zły kąt.
— Ty i ja dobrze wiemy, że to bzdura.
Cisza. Obraca głowę — tylko głowę, ciało wciąż ustawione w stronę tunelu. Te oczy uderzają we mnie czymś nowym. Nie złością. Nie lekceważeniem.
Ciekawością. Surową, niechętną, wrogą ciekawością. Jakby próbował zrozumieć, czemu mebel się odszczekuje.
— Obserwujesz mnie.
— Obserwuję dane. — Mój głos brzmi miękcej, niż zamierzałam. — Po prostu jesteś najciekawszym punktem danych.
Jego szczęka się zaciska. Przez ułamek sekundy ściana tłumika opada — nie od wysiłku, od czegoś innego. Ozon i mięta zalewają mi zmysły tak ostro, że bieleje mi obraz, a palce zaciskają się na krawędzi stołu.
Potem znika. Zasklepia się. Wyraz twarzy zatrzaskuje się jak drzwi.
— Trzymaj się swojego miejsca.
Odwraca się w stronę tunelu. Tym razem bez „bez wilka”. Zauważam.
Jensen mija mój stolik, głos ma niski. — On nie dopuszcza nikogo do siebie, kiedy jest ranny. Nikogo.
Telefon wibruje mi w dłoni — wiadomość od Maisie.
Powiedz, że go nie śledzisz.
NIE podchodź do niego sama.
Podnoszę apteczkę. Chowam telefon do kieszeni bez odpowiedzi.
Drzwi do gabinetu medycznego są uchylone. W środku Kael siedzi na kozetce, wciąż w treningowym sprzęcie — lewy naramiennik zwisa pod takim kątem, że ściska mi się żołądek. Nie od urazu. Od tego, jak się trzyma. Jakby każdy oddech kosztował go wysiłek.
Jego oczy odnajdują moje, zanim dotknę drzwi.
— Wynoś się.
