Rozdział 62

Perspektywa Vivienne

Jego opanowanie pęka w chwili, gdy moje usta muskają jego — i wtedy dzwoni mój telefon.

Nie jego. Mój. Dzwonek Maisie, ten nieznośnie głośny, na który uparła się, żebym nigdy nie przegapiła jej połączeń.

Kael zamiera, mając usta o oddech od moich. Jego oddech ogrzewa mi wargi...