Rozdział 65

Perspektywa Vivienne

Polna droga kończy się za mną, ale ja idę dalej wzdłuż linii drzew, kierując się ku czerwonej łunie, nie podchodząc jednak prosto do dwóch strażników przy bramie.

Smród krwi i rozpuszczalnika narasta z każdym krokiem, a pod nim wciąż unosi się zapach watocukrowej odżywki Maisi...