Rozdział 7

Perspektywa Vivienne

Jego zapach gwałtownie się nasila — nie ta stłumiona wersja, tylko coś mroczniejszego pod spodem. Ozon i mięta stają się ostre, agresywne, napierają na moją klatkę piersiową jak fizyczny ciężar.

Kolana mi miękną. Każdy instynkt krzyczy: uciekaj.

Cholera. O tym ostrzegała mnie Helena.

Ale zmuszam stopy, żeby pozostały na miejscu. Cokolwiek dzieje się w mojej piersi — to trzepoczące przerażenie, ta chęć, żeby oddech spłycił się do granic możliwości — wciskam to głęboko.

Jego oczy zwężają się, badają moją twarz, jakby próbował zrozumieć, czemu wciąż tu stoję, zamiast rzucić się do drzwi.

Agresywny zapach słabnie, zastąpiony czymś, co brzmi niemal jak… dezorientacja?

Tak, witaj w klubie.

— Przesiąka ci przez ochraniacz — udaje mi się powiedzieć, dumna, że głos mi nie drży. — To moja robota, żeby to ogarnąć.

— Powiedziałem: wynoś się.

Uroczy. Ale nie rusza się, żeby mnie powstrzymać, kiedy stawiam zestaw na blacie. Po prostu patrzy tymi rdzawo-złotymi oczami, jakby obliczał, ile wysiłku kosztowałoby go fizyczne usunięcie mnie stąd.

— Słuchaj, rozumiem. Nie lubisz mnie. Dałeś mi to jasno do zrozumienia całym tym tekstem o „bez-wilka”. — Zaczynam wyciągać rzeczy z zestawu: środek odkażający, gazę, taśmę medyczną. — Ale jeśli zemdlejesz z upływu krwi podczas jutrzejszego sparingu, trener zapyta, czemu nie zrobiłam swojej roboty.

— Twoja robota to wklepywanie danych.

— Moja robota to cokolwiek, co sprawia, że ta drużyna działa. — Odwracam się do niego, opieram dłonie na biodrach. — A ty w tej chwili nie działasz.

Coś przeskakuje w jego wyrazie twarzy. Nie złość — coś ostrzejszego. Jakbym właśnie powiedziała coś, czego się nie spodziewał.

— Nie wiesz, o czym mówisz.

— Możesz zrobić to sam, jeśli chcesz. — Wyciągam w jego stronę wacik. — Ale lewa ręka nie sięga ci teraz do barku, a kąt od prawej strony rozerwie pęknięcie jeszcze bardziej. Twój wybór.

Pięć sekund. Wpatruje się we mnie, ocenia moje pewne palce, mój równy ton — podczas gdy puls szaleje mi w żyłach, a ja nie wiem, gdzie powinnam kierować wzrok.

Słucha bicia mojego serca. Wiem, że tak. Tego nie potrafię kontrolować. Ale moje ręce się nie trzęsą. Ręce potrafię kontrolować.

Przez długą chwilę utrzymuje mój wzrok, po czym odkłada koszulkę i zaczyna zdejmować naramienniki — bez słów, bez udzielania zgody, po prostu bez odmowy.

O. O, cholera.

Sprzęt uderza o podłogę głuchym łupnięciem. Za nim leci koszulka treningowa — i muszę zablokować kolana, żeby nie cofnąć się odruchowo.

Jego tors to same smukłe mięśnie i blizny.

Potem mój wzrok się ześlizguje. O cal w dół. Dwa.

Nie patrz. Nie patrz, nie patrz, nie patrz —

Patrzę.

Każda linia mięśni pod jarzeniówkami wyrzeźbiona, jakby ktoś dłutem ciął marmur. Obojczyki ostre jak brzytwa. Skóra rozgrzana i zaróżowiona od wysiłku.

Dobra. Odnotowane. Jedziemy dalej.

Zmuszam oczy, żeby wróciły wyżej — ale to świeże obrażenia naprawdę odbierają mi oddech. Lewy bark to masakra: fioletowo-czarne siniaki rozlewają się od obojczyka do środka klatki. Tam, gdzie ochraniacz obcierał, sączy się krew — nic głębokiego, ale upartego.

Zrobił to specjalnie. Użył kontuzjowanego barku, żeby przywalić Carterowi. Jezu.

A na lewych żebrach — blizna. Srebrzystobiała, nieregularna, jak rzeka narysowana drżącą ręką.

Mój nos wyłapuje coś w tej tkance bliznowatej. Starego. Kobiecego. Przesiąkniętego bólem tak głębokim, że stał się częścią samej skóry.

Kto to zostawił?

Ta myśl donikąd nie prowadzi. On widzi, jak się gapię.

— Zadowolona? — Jego głos jest płaski. — Nadal uważasz, że to twoja robota, żeby to naprawić?

Zmuszam się, żeby spojrzeć mu w twarz zamiast na siniaki. Wielki błąd. Z bliska te oczy są miażdżące — ciemny bursztyn z drobinkami czegoś, co wygląda jak płynny metal.

— Siedź spokojnie. To będzie boleć.

— Wszystko boli.

No proszę, dramat. Ale w sposobie, w jaki to mówi, nie ma użalania się nad sobą — tylko fakt. Jakby ból był pogodą, a on podawał mi prognozę.

Podchodzę bliżej ze środkiem odkażającym. — To będzie szczypać.

— Wiem, co robi środek odkażający.

Zadziorny. Przykładam wacik do rozcięcia. Jego szczęka się napina, ale nawet nie drgnie.

— Czemu to zrobiłeś?

— Co zrobiłem.

— Uderzyłeś Cartera chorym barkiem. Mogłeś użyć prawego. Pewnie byłoby skuteczniej.

Jego oczy znajdują moje. Przez sekundę myślę, że naprawdę odpowie. Potem jego twarz się zamyka.

— Zły kąt.

— Pieprzysz.

— Słucham?

—Słyszałeś. — Dociskam gazę do rozcięcia, może odrobinę mocniej, niż trzeba. — Widziałam wszystko. Specjalnie zmieniłeś kierunek, żeby posadzić Cartera na tyłku. I zrobiłeś to zaraz po tym, jak nazwał mnie…

— Przestań.

To słowo pada nisko, pod kontrolą. Ale jest w nim coś jeszcze, coś, co sprawia, że włoski na moich przedramionach stają dęba.

— Przestać co?

— Mówić.

No proszę, jaka uprzejmość. Ale pracuję dalej, przyklejając taśmą brzegi gazy. Moje palce muskają jego skórę — ledwie, tylko tyle, by poczuć, jaki jest ciepły — a on nieruchomieje całkowicie.

Nie napina się. Zastyga. Jakby przestał oddychać.

Zerkam w górę. Wpatruje się w miejsce, w którym moja dłoń dotknęła jego ramienia, z wyrazem twarzy nie do odczytania.

— Wszystko okej?

— W porządku. — Ale jego głos brzmi na spięty. — Skończyłaś?

— Prawie. — Sięgam po taśmę medyczną. — Jeszcze tylko muszę…

Mój telefon wibruje. Dzwonek Maisie. Wyciągam go z kieszeni i widzę podgląd wiadomości: Powiedz, proszę, że nie jesteś z nim sama.

— Twoja przyjaciółka się o ciebie martwi — mówi Kael.

Podnoszę wzrok, zaskoczona.

— Umiesz czytać do góry nogami?

— Umiem czytać strach. — Jego spojrzenie przeskakuje na mój telefon, potem wraca na moją twarz. — Myśli, że jestem niebezpieczny.

— Jesteś?

Pytanie wymyka mi się, zanim zdążę je zatrzymać. Stoimy może dwie stopy od siebie — na tyle blisko, że czuję jego zapach mimo supresantu. Na tyle blisko, że widzę dokładny moment, w którym rozszerzają mu się źrenice.

— Tak.

Cóż. Przynajmniej szczery.

— Dobrze, że ja się ciebie nie boję.

Coś przemyka mu po twarzy — zdziwienie, może. Albo coś zupełnie innego.

— Powinnaś.

— Pewnie. — Kończę przyklejać gazę, ale nie cofam się. — Gotowe. Postaraj się nie używać tego jak tarana przez przynajmniej dwanaście godzin.

— Nic nie obiecuję.

Boże, on jest… Jaki? Wkurzający? Pociągający? Jedno i drugie?

Zaczynam pakować materiały medyczne, boleśnie świadoma tego, że mi się przygląda. Nie tak, jak zwykle patrzą faceci — nie ocenia mnie, nie obczaja. Raczej jakby próbował ustalić, jakim jestem gatunkiem.

— Czemu zostałaś menedżerką drużyny?

Pytanie zbija mnie z tropu.

— A co cię to obchodzi?

— Nie obchodzi. — Ale nadal patrzy. Nadal czeka na odpowiedź.

Bo szukam kogoś, kto może zniszczyć moją rodzinę. — Potrzebowałam punktów za zajęcia dodatkowe.

— Jasne. — Nie brzmi przekonująco. — A to, że twoja kuzynka ostrzegła cię konkretnie przede mną, nie miało z tym nic wspólnego.

Cholera. — Podsłuchiwałeś?

— Słucham wszystkiego. — Zsuwa się ze stołu do badań, lekko krzywiąc się z bólu. — Pytanie brzmi, czego ty tak naprawdę nasłuchujesz.

Puls przyspiesza mi gwałtownie.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Oczywiście, że nie. — Sięga po koszulkę i wkłada ją ostrożnymi ruchami. — Rada na przyszłość? Cokolwiek myślisz, że tu robisz — odpuść.

— Nic nie robię.

— Wszyscy coś robią. — Jego oczy spotykają moje i przez sekundę widzę w nich coś, co mogłoby być troską. — Niektórzy po prostu lepiej to ukrywają.

Idzie w stronę drzwi, po czym się zatrzymuje.

— Dzięki. Za to… — Wykonuje nieokreślony gest w stronę ramienia. — No, wiesz.

Jakaż wylewna wdzięczność. — Nie ma za co.

Jest prawie przy drzwiach, kiedy słyszę kroki na korytarzu. Kilka osób. Coraz bliżej.

Kael zamiera.

— Cholera — mruczy pod nosem.

Zanim zdąży cokolwiek dodać, przez uchylone drzwi niosą się głosy. Kobiece. Znajome.

— …mówiłam ci, że widziałam, jak weszli tam razem. Ta bezwilcza dziewczyna i Kael.

Żołądek mi się zapada. Wyraz twarzy Kaela staje się ostrożnie pusty, ale wyłapuję napięcie w jego barkach.

Unika kogoś.

Kolejny głos z końca korytarza. Ostry. Obcasy stukają o podłogę.

— Gdzie on jest? Ktoś mówił, że widział, jak szedł w tę stronę.

Serena Blackwell.

Kael nieruchomieje całkowicie.

Więcej obcasów. Kilka par. Coraz bliżej.

— Sprawdźcie każde pomieszczenie. Nie mógł tak po prostu zniknąć.

Kael wyraźnie ukrywał się przed Sereną, a irytacja w jego wcześniejszym wyrazie twarzy nagle nabrała sensu.

Serce twardnieje mi od determinacji — jeśli wyjdę i odciągnę Serenę, może Kael będzie mi winien przysługę i wreszcie da mi jakieś wskazówki na temat zastępcy, którego finansował mój ojciec.

Zbieram się w sobie do działania i szybko ruszam w stronę drzwi. Dłoń zawisa mi na klamce tylko na moment — czy ja naprawdę mam zamiar rzucić się na drogę drapieżnika, żeby chronić kogoś, kto okazywał mi wyłącznie chłodną obojętność?

Tak. Bo w tej chwili jest moim jedynym tropem.

Trzaskam drzwiami za sobą, ocierając się o Kaela, i rzucam tylko jedną, pilną frazę:

— Zostań w ukryciu!