Rozdział 8

Perspektywa Vivienne

W następnej sekundzie ostry, urywany stukot obcasów zakręcił za róg i serce łomotało mi o żebra.

– O, o. Proszę, proszę. Jeśli to nie nasza mała menedżerka bez wilka.

Trzy. Najgorszy koszmar, który przybrał realną postać. Serena stała pośrodku, a jej granatowa marynarka od munduru była skrojona idealnie; kasztanowe włosy lśniły pod ostrym, jarzeniowym światłem jak wypolerowane drewno.

Po bokach miała dwie dziewczyny z Delty – jedną o bursztynowych oczach i okrutnych ustach, które zdawały się obiecywać przemoc, drugą zbudowaną jak mur, z dębowobrązowymi włosami ściągniętymi surowo do tyłu.

Trzy na jedną. W pustym korytarzu. Bez świadków.

Ścisnęłam mocniej apteczkę, a knykcie już zbielały mi z napięcia. – Po prostu wykonuję swoją pracę.

– Swoją pracę? – śmiech Sereny był krystalicznie czysty i lodowato zimny, odbijał się od ścian pustego korytarza z wyrachowanym okrucieństwem. – Bieganie za zawodnikami, którzy wyraźnie nie potrzebują twojej pomocy?

Bursztynowooka zrobiła krok w moją stronę. Biała jaśminowa woń zalała mi zmysły – droga, dusząca, wykalkulowana tak, by ogłosić dominację, zanim jeszcze otworzy usta.

Gardło zacisnęło mi się odruchowo; ciało rozpoznało chemiczny podpis drapieżnika, zanim mózg zdążył to przetworzyć.

– Nieprzebudzone śmieci nie powinny być dopuszczane w pobliże prawdziwych wilków.

Spokojnie. Nie dawaj im niczego, co mogłyby wykorzystać przeciwko tobie. Nie pokazuj strachu.

Knykcie zbielały mi aż do kości na uchwycie apteczki. – Mam prawo tu być. Menedżerka studencka, oficjalnie zarejestrowana…

– Prawo? – dębowowłosa przesunęła się z celową groźbą, blokując mi jedyną drogę ucieczki; jej potężna sylwetka wypełniła przestrzeń między mną a korytarzem. – Myślisz, że to, że jakiś administrator przybije pieczątkę na twoim śmiesznym formularzu, daje ci prawa?

Uwięziona. Zaplanowały to.

Serena przekrzywiła głowę, przyglądając mi się jak kot czemuś, co już jest na wpół martwe. W jej oczach było chłodne wyrachowanie, niemające nic wspólnego z temperaturą. – Byłaś sama z Kaelem przez czterdzieści siedem minut.

Zmierzyła to. Boże drogi, ona naprawdę to zmierzyła. Ktoś z drużyny podaje jej informacje.

Wyschło mi w gardle, ale utrzymałam głos na równym poziomie. – Protokół opatrywania kontuzjowanego zawodnika. Jest w podręczniku.

– W podręczniku. – zapach Sereny wyostrzył się; jaśmin skwaśniał w coś gorzkiego i kwaśnego. – Jakież to urocze. Naprawdę myślisz, że zasady dotyczą takich jak ty.

Ściany jakby zbliżyły się o krok. Trzy wysokiej rangi wilczyce przeciwko jednej bezbronnej dziewczynie, a każdy mój instynkt wrzeszczał, że zaraz będzie dużo gorzej.

– Kael Thorne nie zadaje się z nikim bez wilka – powiedziała bursztynowooka, wchodząc prosto w moją przestrzeń. Jej oddech był gorący na mojej twarzy, pachniał miętą i złośliwością. – Więc albo kłamiesz, co się stało w tamtym pokoju, albo zrobiłaś coś, czego nie powinnaś.

Plecy uderzyły mi o ścianę. Apteczka ześlizgnęła mi się w spoconych dłoniach.

– Nic się nie stało. Opatrzyłam jego kontuzję barku, tylko tyle.

– Jego bark? – w oczach Sereny błysnęło światło jak u drapieżnika w ciemności. – Interesujące. Nie wspominał mi o żadnej kontuzji.

Cholera. Właśnie dałam jej amunicję.

Słowa wypadły mi z ust, zanim zdołałam je powstrzymać: – Może dlatego, że nie jesteś jego dziewczyną, nieważne co opowiadasz ludziom.

Cisza.

Nie cisza zdumienia. Cisza kogoś, kto znieruchomiał do granic, zanim coś pęknie.

Serena się nie poruszyła. Nie mrugnęła. Jej perfekcyjnie polakierowany spokój utrzymał się przez jedną sekundę – dwie – trzy –

I w tych trzech sekundach coś małego, głupiego i kompletnie nieuzasadnionego zakwitło mi w piersi.

Mam ją.

Bursztynowa dziewczyna zerknęła w bok na Serenę. Dębowa dziewczyna przeniosła ciężar ciała. Nawet jarzeniówki zdawały się brzęczeć głośniej, wypełniając przestrzeń tam, gdzie powinien być głos Sereny.

Naprawdę ją uciszyłam.

Prawie się uśmiechnęłam. Nie powinnam była. Wiedziałam lepiej. Ale trzy sekundy, w których Serena Blackwell stała bez słowa na korytarzu, były jak wygranie wojny, do której nie miałam żadnego prawa przystępować, a moje ciało jeszcze nie nadążyło za tą częścią, w której wygrana miała mnie kosztować wszystko.

Potem twarz Sereny stwardniała — nie rozsypując się, nie pękając, tylko zasklepiając się na czymś wulkanicznym pod spodem — a jej wzrok odnalazł mój z takim skupieniem, że żołądek opadł mi prosto przez podłogę.

Ręka bursztynowej dziewczyny wystrzeliła szybciej, niż zdołałam to zarejestrować; palce bezlitośnie wplątały się w mój kołnierz i szarpnięły mnie do przodu, odrywając od ściany.

— Ty mała suko…

— Puść mnie! — złapałam jej nadgarstek obiema rękami, wbijając paznokcie głęboko. Syknęła, przekręciła chwyt, ściągnęła mi kołnierz niżej i wystawiła wrażliwą linię mojego gardła na jarzeniowe światło.

— Żadnego śladu — zauważyła dębowa dziewczyna z cichą satysfakcją. — Nawet tymczasowego. Tyle z bycia wyjątkową.

One zawsze tego szukały. Tu nigdy nie chodziło o czterdzieści siedem minut.

— Może powinnyśmy to naprawić — powiedziała miękko Serena. Ta miękkość była gorsza niż krzyk. — Nauczyć ją, co się dzieje z dziewczynami, które nie znają swojego miejsca.

Serce uderzyło mi o żebra. Uścisk bursztynowej dziewczyny się wzmocnił — materiał wrzynał mi się w szyję, skracając każdy oddech bardziej od poprzedniego.

— Co ty próbujesz zrobić… przestań…

— Trzymajcie ją. — Zapach Sereny zalał korytarz jak fala rozbijająca się o brzeg: biały jaśmin i lodowata władza, te feromony z pogranicza Alfy, zaprojektowane tak, by słabsze wilki się łamały. Nawet bez własnej wilczycy kolana drżały mi od samej chemicznej presji. — Zobaczmy, co Kael widzi tak interesującego w naszej małej menedżerce bez wilka.

Dębowa dziewczyna dopadła moich ramion z miażdżącą skutecznością, wykręcając je za plecy. Apteczka uderzyła o podłogę. Zawartość rozsypała się wszędzie — gaza, taśma, srebrne kleszczyki rozjechały się po linoleum jak szczątki po katastrofie.

— Puśćcie mnie! — szarpałam się, wykręcałam, próbowałam wyrwać — ale siła Bety przeciwko nieprzebudzonemu człowiekowi to nie była walka. To była demonstracja.

Bursztynowa dziewczyna szarpnęła mocniej za kołnierz. Materiał pękł.

— Jaka ładna skóra — mruknęła Serena, obchodząc mnie powoli i z rozmysłem. Jej palce śledziły powietrze kilka centymetrów od odsłoniętego obojczyka, tak blisko, że czułam przesunięte ciepło. — Ciekawe, jak by wyglądała z odpowiednimi znakami.

Chłodne powietrze uderzyło w moje gardło. Obraz mi się rozmazał — nie od łez. Od wściekłości, której absolutnie nie miałam gdzie ulokować.

— Jesteś chora…

— Chronię to, co moje. — Każde słowo spadało ciche i precyzyjne, jak ostrze znajdujące szczelinę między żebrami. — I uczę cię konsekwencji przekraczania granic.

— Myślisz, że dlaczego to stanowisko menedżerki było puste tak długo? — Wolna ręka bursztynowej dziewczyny przesunęła się w stronę mojej szyi; palce rozłożyły się, jakby już decydowała, gdzie nacisnąć.

To przez nią, pomyślałam, tnąc wzrokiem w stronę Sereny. Wszyscy wiedzą, co się dzieje z dziewczynami, które podejdą za blisko.

Dołączyła kolejna para rąk — sięgając po mój kołnierz, po moje włosy, po cokolwiek, czego dało się chwycić. Walczyłam całym sobą, kurczowo trzymając się materiału, wykręcając się, ale dwie dłonie przeciwko czterem to matematyka, nie odwaga.

Jedna z dziewczyn złapała mnie za włosy. Szarpnęła moją głowę do tyłu. Odsłonięta linia gardła nagle wydała się ogromna — podatność, której nie umiałam zamknąć.

Jej dłoń cofnęła się, żeby uderzyć. Zacisnęłam powieki.

Drzwi eksplodowały, otwierając się z hukiem.