Rozdział 9

Perspektywa Vivienne

Ozon i lodowata mięta zalały korytarz jak przypływ, tak intensywnie, że zaszczypały mnie oczy. Zapach Super-Alfy wypełnił cały korytarz z siłą frontu burzowego!

Dłoń bursztynowej dziewczyny odskoczyła od mojej szyi, jakby się oparzyła. Dziewczyna o dębowej aurze zachwiała się i cofnęła, puszczając moje ramiona z zdławionym sapnięciem.

Kael wypełnił sobą framugę drzwi niczym mszczący się anioł.

Nie odezwał się. Nie musiał. Supresanty nie były w stanie powstrzymać wściekłości, która biła od niego falami — pierwotnej, terytorialnej, takiej, która sprawia, że wilki Beta bezwiednie padają na kolana. Nawet ja czułam jej nacisk, miażdżący i absolutny.

Najpierw jego spojrzenie zatrzymało się na mnie, rejestrując każdy szczegół z chirurgiczną precyzją. Rozdarty kołnierzyk, odsłonięte gardło, czerwone ślady tam, gdzie palce wbiły się zbyt głęboko.

Zacisnął szczękę tak mocno, że słyszałam zgrzyt jego zębów — ostry dźwięk w nagłej ciszy.

Potem jego oczy przeniosły się na Serenę.

W korytarzu jakby zrobiło się o dziesięć stopni zimniej.

— Kael! — głos Sereny podskoczył o oktawę; wymuszona wesołość nie oszukała nikogo. — Ja tylko… my tylko…

Przeszedł obok niej bez słowa, nawet nie uznał jej istnienia. Całą uwagę skupił na mnie, a coś w jego wyrazie twarzy sprawiło, że ugięły mi się kolana z powodów, które nie miały nic wspólnego ze strachem.

Jego dłoń zamknęła się na moim nadgarstku z nieskończoną delikatnością — ciepła, pewna, zupełnie niepasująca do zabójczej energii promieniującej z każdej jego porów.

— Idziesz ze mną.

To nie była prośba. Nawet nie zbliżało się do prośby. Dziewczyna o dębowej aurze odruchowo cofnęła się o krok, blada od instynktownego lęku.

— Kael, zaczekaj… — zaczęła Serena, wyciągając ku niemu rozpaczliwie palce.

Odwrócił głowę. Tylko głowę. Spojrzenie, którym ją obdarzył, mogło zamrozić płomienie, mogło zatrzymać serca. Czysta dominacja Alfy skondensowana w jednym spojrzeniu.

— Nie.

Jedno słowo. Ostateczne jak nagrobek. Nieodwołalne jak grawitacja.

A potem pociągnął mnie obok nich, w dół korytarza, a jego uścisk był ciepły i pewny na moim punkcie tętna.

Za nami usłyszałam ostre wciągnięcie powietrza przez Serenę — dźwięk szoku i zranionej dumy, który w innych okolicznościach mógłby sprawić mi satysfakcję.

— Zbyt sprytna jak na własne dobro — powiedział Kael niskim, nabrzmiałym naciskiem tonem, który wibrował mi w kościach.

Wciąż próbowałam przetrawić to, co właśnie się stało; ręce mi drżały, kiedy usiłowałam poprawić rozdarte ubranie. Adrenalina opadała, zostawiając mnie roztrzęsioną i bez tchu.

Zatrzymał mnie przed drzwiami z napisem „Konserwacja sprzętu”, pchnął je ramieniem, wciągnął mnie do środka i trzasnął nimi za nami.

Ciemność otuliła nas jak kokon. Zapach wybielacza i gumowych mat mieszał się z jego wonią — ozonem i miętą, od których w tej ciasnej przestrzeni nie było ucieczki — i zastanowiłam się, czy czuje, jak szybko bije mi serce.

— Nic ci nie jest? — Jego głos był bardziej szorstki niż zwykle, jakby krzyczał przez wiele godzin.

— Nic mi nie jest. — Słowa zabrzmiały bardziej zadyszane, niż zamierzałam. — Chciały mnie tylko nastraszyć.

— Miały cię naznaczyć. — Każde słowo było krótkie, opanowane, ale słyszałam wściekłość buzującą pod powierzchnią. — Wbrew twojej woli. W moim korytarzu.

Mój korytarz. Zaborczość w tych słowach posłała mi po kręgosłupie nieoczekiwany dreszcz.

— Dlaczego ty… to znaczy, dziękuję, ale…

— Rodzina Sereny naciska na kontrakt partnerski. — Puścił mój nadgarstek i cofnął się w cień. W ciemności widziałam tylko zarys jego sylwetki — szerokie barki, sztywną linię kręgosłupa. — Chcą to sformalizować przed ukończeniem szkoły.

— A ty tego nie chcesz.

Pauza, która trwała zbyt długo. — Nie mogę.

Nie mogę. Nie: nie chcę. To różnica — i ma znaczenie.

— Stary Alfa robi się niecierpliwy. Serena robi się coraz śmielsza. — Oddychał równo, kontrolowanie, ale było w tym coś ostrego. — To, co stało się tam na zewnątrz… to ona testowała granice. Sprawdzała, jak daleko może się posunąć, zanim zareaguję.

— No to gratulacje. Zdałeś jej test celująco.

— To nie jest gra. — Teraz ostro, przecinając ciemność między nami. — Nie przestanie. Nie dopóki nie dostanie tego, czego chce, albo nie znajdzie powodu, dla którego nie może tego mieć.

Zaschło mi w gardle, gdy dotarło do mnie zrozumienie. — Co ty mówisz?

— Potrzebuję fałszywej partnerki. Kogoś, kto będzie nosił mój tymczasowy znak. Widoczny dowód, że już ktoś mnie sobie rości.

Słowa zawisły w ciemności między nami jak przewód pod napięciem. Moje gruczoły zabiły mocno, mimowolnie, a ja modliłam się, żeby nie potrafił tego wyczuć.

— Co ja mam z tego układu?

— Ochronę. Mój zapach na twojej skórze zmienia wszystko. Nikt w tej szkole nie tknie czegoś, co do mnie należy.

Co do mnie należy. Ta zaborczość uderzyła mnie gdzieś za mostkiem jak fizyczny ciężar, przez który trudno było oddychać z powodów, których nie chciałam analizować.

— To za mało. — Zmusiłam głos, żeby się uspokoił, żeby brzmiał rzeczowo. — Potrzebuję informacji. Marcus Frost potajemnie finansuje kogoś w tej szkole. Potrzebuję nazwiska.

Cisza naciągnęła się jak cięciwa. Potem:

— Prowadzisz śledztwo w sprawie Alfy watahy.

— To nie twoja sprawa.

— Stała się moja, kiedy wypowiedziałaś jego nazwisko w tamtym magazynku. — Jego głos opadł niżej, nabierając ostrości, od której skóra zapiekła mnie świadomością. — Vivienne Ashworth. W rejestrze brak wpisanego ojca. A ty nosisz karzące rozkazy Alfy — na tyle głęboko, że utrzymają się tygodniami. Takie piętno może pochodzić tylko od przywódcy twojej własnej watahy.

Lodowata woda zalała mi żyły. On potrafił wywęszyć aż tyle informacji z mojego zapachu? Instynktownie odwróciłam się ku drzwiom; dłoń odnalazła za mną klamkę, a każdy instynkt wrzeszczał, żebym uciekała.

Powinnam była posłuchać ostrzeżeń cioci Heleny i Macy — jego nie da się łatwo oszukać.

— Koniec rozmowy.

— Czekaj. — Tym razem nie rozkaz. Prawie... ostrożność. — Gdybym chciał cię zdemaskować, już bym to zrobił.

Palce znieruchomiały mi na klamce. Miał rację — gdyby chciał użyć tej informacji przeciwko mnie, miał mnóstwo okazji.

— Przyszłaś tu znaleźć kogoś, kogo on finansuje — ciągnął, a w jego głosie brzmiała zaduma. — To znaczy, że to dla ciebie pilne.

Przełknęłam z trudem.

— Tak.

— Dobrze. Z pilnością potrafię pracować. — Pauza; usłyszałam, jak porusza się w ciemności. — Umowa. Moje piętno za twoją przykrywkę. Ty pomożesz mi trzymać Serenę na dystans, ja dam ci dostęp do kontaktów sieci Blackwellów. Prawdziwy dostęp.

— Dostęp, który doprowadzi do ucznia, którego finansuje Marcus Frost?

— Jeśli takie powiązanie istnieje — tak. Ale będę potrzebował czasu, żeby sprawdzić szczegóły.

Stałam w duszącej ciemności, ważąc opcje. Jego zapach na mojej skórze zmieniłby wszystko — uczyniłby mnie widoczną w sposób, na który nie byłam gotowa. Ale uczyniłby mnie też nietykalną.

A nietykalna — dokładnie tego potrzebowałam.

Nagle z korytarza napłynął bliżej jaśminowy zapach: „Kael, gdzie jesteś? Musimy porozmawiać o tym, co się właśnie stało.”

Ta dziewczyna jest absolutnie nieustępliwa — naprawdę poszła za nami aż tutaj.

Kael opuścił wzrok; czarne włosy opadły mu na oczy. W nikłym świetle przesączającym się spod drzwi jego rdzawo-złote źrenice wyglądały, jakby tańczyły w nich płomienie. Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że zabrakło mi tchu.

Zmarszczył brwi niecierpliwie.

— Okazja trafia się tylko raz. Nie licz, że znów będę taki ugodowy. — Z irytacją wyciągnął paczkę papierosów, po czym jakby zmienił zdanie i wepchnął ją z powrotem do kieszeni.

Jaśminowy zapach stał się mocniejszy. Głos Sereny, teraz bliżej: „Wiem, że gdzieś tam jesteś. Nie będziemy unikać tej rozmowy w nieskończoność.”

Serce waliło mi jak oszalałe. Byliśmy uwięzieni, a moje okno możliwości zamykało się w zastraszającym tempie.

— Umowa. — Słowo wyrwało mi się, zanim zdążyłam się powstrzymać. Nie wiedziałam, czemu jestem taka impulsywna — może natrętny głos Sereny rozpraszał mnie na tyle, że nie umiałam myśleć jasno.

— Teraz.

Serce mi stanęło. Mrugnęłam w ciemności, pewna, że się przesłyszałam.

— Co?

— Tymczasowe piętno. Teraz. Jeśli wyjdziesz stąd bez mojego zapachu, Serena znajdzie cię znowu w ciągu godziny.

Reakcja mojego ciała miała wszystko wspólnego z tym, jak nagle gorąco spłynęło mi z gardła aż do dołka żołądka.

Podszedł bliżej. Poczułam to, zanim to zobaczyłam.

Jego oddech się zmienił. Tylko raz.

Ale to wychwyciłam.

— Rozpuść włosy.

Posłuchałam bez zastanowienia; dłonie same sięgnęły do gumki.

Włosy opadły mi na ramiona, odsłaniając wrażliwy łuk szyi, czułe gruczoły, których nigdy nikt nie dotknął.

Jego oddech musnął moją skórę jak zjawa, a ja zadrżałam.

— To będzie... — Zawahał się, a potem usłyszałam, jak przełyka ślinę. — Intensywne.

Zanim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, jego dłoń sięgnęła w moją stronę...