1 Book(s) Related to bezwonne wiezy

Mieli tacy w ogóle nie istnieć. Przynajmniej tak sobie w kółko powtarzam, ilekroć ich widzę. A kiedy moi dawni, niby najbliżsi przyjaciele od dziewiętnastu lat zaczynają się ode mnie odsuwać, nagle stoję sam jak palec, nawet gdy oni wchodzą w swoje nowe role w stadzie.

Moja rola nie istnieje. Jakbym był nikim, chociaż urodziłem się synem Gammy.

Od zawsze słyszę, że jestem bezużyteczny, a całe stado traktuje mnie jak zero, jak śmiecia bez krzty szacunku.

„Bezwartościowy karzełek.”

„Dziwak.”

„Żałosny.”

To tylko kilka z tych „pieszczotliwych” określeń, których moje stado lubi używać, ilekroć mnie widzi. A kiedy codzienne siniaki i obicia zaczynają być ich nową ulubioną rozrywką, ryzykuję i próbuję uciec. Dochodzę jednak tylko do momentu, w którym zatrzymują mnie oni. Mój przyszły Alfa, Beta i Delta.

– Dokąd idziesz? – ich głos brzmi aż za dobrze znajomo.

– Na dwór – burknąłem, nawet na nich nie patrząc.

– Taaa, jasne. I to też ze sobą „na dwór” zabierasz? – prycha jeden z nich.

Zrywając mi torbę z ramienia, stają przede mną i taksują mnie wzrokiem. To spojrzenie aż boli – pełne tęsknoty, bólu i jakiegoś chorego, nieustępliwego celu.

– Oddaj – syczę, zaciskając dłonie w pięści. – Oddaj to.

– Ani mi się śni, mały partnerze. Jesteś nasz. Teraz i na zawsze. I nigdzie cię nie wypuścimy – słowa Alfy brzmią jak wyrok.

Cholera. Mam wrażenie, że właśnie wszystko stało się o wiele bardziej popieprzone, niż musiało.