Rozdział 24 Dwadzieścia cztery

Kennedy patrzył na nią tak, jakby widział ducha.

Przez chwilę żadne z nich się nie poruszyło. Pokój wibrował kruchą, niebezpieczną ciszą — przerwaną tylko cichym brzękiem szkła, gdy jego dłoń zacisnęła się mocniej na butelce.

— Dlaczego naprawdę tu jesteś? — zapytał w końcu, chropawym głosem, pozb...