Twarz Otchłani

Złamana klatka wciąż krwawiła światłem. Odłamki luminescencji unosiły się wokół Miry jak zamarznięte iskry, odpływając w nieskończoną czerń. Jej bose stopy nie dotykały niczego, a jednak przestrzeń miała ciężar – grawitację nie ziemi, lecz woli.

Więzienie się rozpadło, ale ona nie została uwolniona...